Amsterdam, december 1980. Tegen mijn tranen vechtend liep ik, in mijn tienerjaren, mee in de demonstratie tegen de moord op John Lennon. Ik was namelijk zijn grootste fan.
De Beatles waren van voor mijn tijd. Maar John’s eerste solo-elpee, met de Plastic Ono Band, had er bij mij stevig ingehakt. Op een cassette opgenomen van een rijper schoolkameraadje en ‘s avonds laat met mijn cassetterecorder in bed net zolang afgespeeld totdat ik in slaap viel. En de volgende avond weer.
Die recorders hadden een keiharde tik als ze afsloegen. God, Hold on John, Isolation, Look at me, Mother … allemaal tot mij gekomen via een piepklein monorecordertje met een nog kleiner oortelefoontje. Maar na My mummy’s dead ging het van “pok!” en dan schrok ik toch weer wakker.
Working class hero was het eerste liedje dat ik met de gitaar kon spelen en zingen. Am en g, af en toe een d. Dat ging dus wel. John heeft me gitaar leren spelen.
Later toen ik mijn eerste geld verdiende heb ik één voor één alle elpees gekocht. Als een kind zo blij was ik iedere keer als ik uit de platenwinkel kwam met weer een hoes bij de muziek die ik al van de cassettebandjes kende. Op de fiets naar huis met Walls and bridges: kindertekeningen, uitklappen, gewoon een hoop mee te beleven, die hoezen van vroeger.
Ik kan me afgezien van mijn schoolkameraad niemand anders herinneren die mijn passie deelde. Iets dat ik niet begreep. Over Yoko werd schamper gesproken. Merkwaardig. Ik kon me daar niets bij voorstellen. Hoewel ik pas veel later haar avantgarde kunst ben gaan bewonderen. En hoewel er nog altijd een paar Yoko-songs zijn waar ook ik echt niet naar kan luisteren.
Wat misschien niet meehielp voor mijn omgeving was de radicale periode in New York, waar ze vechtend voor de vrede soms hard te keer gingen. Ik vond Sometime in New York City schitterend. Een hoes als een krant, met de songteksten als artikelen. En het cynische Woman is the Nigger of the World – die scheurende sax!!! – was nog één van de minst scherpe songs …. Verder veel politieke stukken waar ik van de muziek, afkomstig van de rauwe Elephant’s Memory Band, uit mijn bol ging, maar van de teksten zelf in feite weinig begreep. Te jong.
John Lennon was out in de tweede helft van de jaren zeventig. Een artiest in ruste. Niemand die dacht dat hij nog terug zou komen. Ergens moet ik nog een brief hebben liggen, waarin ik hem vraag of hij alsjeblieft, alsjeblieft nog een keer wilde gaan optreden. Maar toen hij in oktober 1980 met zijn Double Fantasy album onverwacht zijn comeback maakte voelde het merkwaardig genoeg bijna vervelend voor me om te merken dat ik niet zijn enige fan was!
Natuurlijk was die eerste elpee magie. Nieuwe Lennonsongs die ik niet jaren na het uitbrengen voor het eerst hoorde, maar nu ook op het zelfde moment als iedereen. Just like starting over, I’m just watching the wheels go ‘round and ‘round, ontroerde en overrompelde me meteen. En veel later toen ik zelf een zoontje had, ging ik het slaapliedje voor zijn zoon Sean waarderen. The Monster is gone you’re Daddy is here. En Life is what happens to you while you are busy making other plans.
Tja, het zou er dan toch bijna van hebben gekomen. Hij zou in 1981 op wereldtoernee gaan, en ik zou mijn idool dus toch in het echt zijn gaan zien.
Het nieuws van de moord op de 8e december, gepleegd door de diep-gestoorde zielepiet Chapman, drong bij mij niet onmiddellijk door. Verdoofd liep ik de volgende dag over straat, me verbazend dat alles gewoon doorging. Gelukkig kon ik naar Amsterdam. En daar merkte ik dus dat ik zeker niet de enige fan was. Hoewel er in de optocht ook af en toe Paul McCartney nummers werden gezongen. Grrr. Maar op die avond geen wanklank. „Give Peace a Chance“ zongen we vooral. Zonder ophouden.
“Met John Lennon is ook de vrede vermoord“, zei ik in de camera van Brandpunt. Mijn eerste tv-interview. Later zou ik horen dat ze thuis zo hard hadden geschreeuwd om vader uit de schuur en moeder uit de keuken te halen dat niemand had verstaan wat ik nog meer had gezegd. En zelf wist ik het niet meer.
Nog regelmatig denk ik wat John nog allemaal gedaan en nog allemaal gemaakt zou hebben. Het is inmiddels dertig jaar later. Er is – uiteraard – nog altijd niks veranderd. Oorlog. Haat. Domheid. Overheden die hun burgers afluisteren en vervolgen.
“They hurt you at home and they hit you at school, they hate you if you’re clever and they despise a fool.”
Hij had er natuurlijk ook niets tegenover kunnen stellen. Niets meer dan haarscherp begrijpen wat er aan de hand is, en daarover schrijven in recht-voor-zijn-rape woorden die direct naar de ziel gaan en waarvan je voelt dat je naar jezelf luistert. Maar dan wat?
“God is a concept by which we measure our pain.”
John en Yoko zouden tot op hoge leeftijd “just a boy and a little girl” gebleven zijn, “trying to change the whole wide world.”
Yoko strijdt in haar eentje onvermoeibaar door en is luider dan ooit aanwezig, vooral ook op twitter en facebook.
John Lennon en het internet … tja, ik zou toch graag een blogje van hem gelezen hebben. “East is east and west is west, the twain shall meet, east is west and west is east, let it be complete.“
En wat doe ik? Nog altijd, elke keer als ik in New York ben, hoe vaak ook per jaar, loop ik naar Central Park, ik slenter wat door Strawberry fields, ik kijk naar de bloemen, naar de giechelende schoolklassen, naar de ouwe hippies, de verliefde stelletjes, en ik luister naar het slappe geklets van de New-Yorkers op de bankjes, en ik ga zitten en sluit mijn ogen. Soms lang. Soms kort. En soms maak ik een foto.
Dan sta ik op en loop naar de Dakotabuilding. Temidden van de toeristen sta ik dan gewoon maar een beetje dom naar boven te kijken, naar het appartement waar Yoko nog altijd woont. Waarom ik dat doe? Goeie vraag. Maar ik voel me altijd goed, en ik weet dat ik daar moet zijn. Op dat moment. En dan draai ik me om en loop weg.
Hold on world, it’s gonna be alright
Aad Verbaast
Appelogen
Appelvrouw
Assyke
Barbara Jansma
Blewbird
Blutch1
Burro
Discutantes
drasties
Ernest van der Kwast
Glaswerk
Ilona
Ingrid Lathouwers
Ingrid van den Bergh
Isis
Jezzebel
Kees de Jongen
Kiev Connexions
Kuifje Simons
Landheha
Lummel
Moonfairy
OBA
Photo Challenges
Ramirezi
s Limerick
Sanne Burger
Selma
Stripman
Svara
Thera
Vk-blog WP
Voelsprieten
Zeeschuim
Zilvertje
Apie Daily
Apie Facebook
Apie op nujij.nl
Apie op Twitter
ApieTube
Terwijl ik dit lees vertelt Maartje van Weegen op radio 4 dat John Lennons legerjas is verkocht voor 150.000 euro. Het nummer Imagine wordt gespeeld op akoestisch gitaar, terwijl ik de foto van Imagine voorbijscroll.
Mooi stukje bij toepasselijke, mooie muziek.
Mooier kan niet.http://www.hbvl.be/nieuws/media-en-cultuur/aid997926/modemuseum-telt-150-000-euro-neer-voor-oude-jas-john-lennon.aspx
John zit vandaag natuurlijk ergens op een wolkje gitaar te spelen: Starting over?
Ik was vijftien in 1980, en het zei me toen nog niet zoveel. Met het stijgen der jaren -en mijn engagement- kreeg zijn boodschap steeds meer inhoud. Hij is nu één van mijn grote helden (waarvan er diverse eigenaardig genoeg zijn vermoord door eenzame gekken).
Mooi stuk, bedankt.
Prachtige ode aan John Lennon. Chapeau! Wordt vast druk daar, tegenover de koetsjes.
30 jaar geleden al weer.
Mooi blog over hem..
Wie weet welk moois hij nog zou hebben gemaakt?
Ik ga vandaag toch zeker nog muziek van hem draaien.
Laats heb ik op mijn blog ook over hem geschreven. Lezers van dit stuk zullen dat ook interesant vinden
Wat een mooie ode aan John.
Een prachtig eerbetoon, dankjewel, Apiedapie!
Tien groene aanbevelingspijlen, als dat kon…
Ik heb er nu ook de YouTube link naar Hold On aan toegevoegd, een van zijn mooiste nummers dus, hoewel het zo moeilijk kiezen is.
@paul1987, kun je een linkie naar jouw stuk geven? Kan hem niet vinden!
Op het radionieuws hoorde ik, dat er een herdenking is op Strawberry Fields, in Central Park in NY.
Er worden bloemen gelegd, en liedjes gezongen, bij het ‘Imagine’ mozaiek…
Rolling Stone brengt een interview met John Lennon, opgenomen op 5 december 1980, drie dagen voor zijn dood dus.
Inmiddels het blog van Paul gevonden: http://www.vkblog.nl/bericht/348544/30_jaar_na_het_overlijden_van_John_Lennon
Eh, Paul1987 dus, niet die andere Paul
Apie, heb wel een filmpje gevonden van Brandpunt uit die tijd maar heb je niet kunnen ontdekken daarin of je moet nu dik zeventig zijn (Let op de man met het ringbaardje)? Wel mooi om even terug te kijken. Opvallend trouwens de presentatrice op het einde, ze praat als Beatrix, heel vreemd!http://geschiedenis.vpro.nl/themasites/mediaplayer/index.jsp?bw=bb&player=wmp&media=44251768&portalnr=4158511&refernr=25194464&hostname=geschiedenis&portalid=geschiedenis&themechannel=&x=29&y=6&id=vars.jsp%3Fmedia%3D44251768%26portalnr%3D4158511%26refernr%3D25194464%26hostname%3Dgeschiedenis%26portalid%3Dgeschiedenis#
Jij zou mij kunnen zijn, alleen wandel ik nooit door New York. We waren niet met zoveel toen, daar in Amsterdam, maar we hebben samen gezongen en gehuild. Ja. (Ik was ook nog tiener toen.)
Mooie nagedachtenis en fijn dat je deze hebt geschreven.
@Trektocht, geweldig, bedankt!! Ik heb ook een paar uur gegoogeld, maar niets kunnen vinden. Ik heb de link er meteen aan toegevoegd, geen idee dat het bestond. Eh nee, ik sta er niet op, niet op deze. Dit waren denk ik de hoogtepunten, ik zat in de live-uitzending. Sprak hij bescheiden.
Ook indrukwekkende beelden uit New York, die vrouw die Yoko aanraadt om John in te vriezen, voor de volgende vijfhonderd jaar …. !!!
De vrouw aan het einde, dacht eerst dat ze uit Belgie kwam, inderdaad merkwaardig accent.
@Thera, dank je, misschien hebben we elkaar wel gezien destijds. Kippevel als je de beelden van Trektocht aanklikt.
Mooi stukje.
Ik was 25, stond in het paars geschilderde keukentje van mijn woningkje in de Haagse schilderswijk, en hoorde het nieuws. Tranen. Dat vonden mijn kunstakademie mede-studenten nogal belachelijk. Maar als jongetje identificeerde ik me altijd met hem, er viel dus heel wat weg. Tegen zijn vredesactiviteiten stond ik altijd wat sceptisch, ten onrechte. Hij bleef mijn …blabla, ik moet niet te veel uitweiden. Ik las net dat het rolling-stone-interview van drie dagen voor zijn dood, binnenkort voor het eerst integraal zal worden gepubliceerd.
En hier is de link naar het blog van Bart, met het prachtige #9 Dream. "I thought I could hear (hear, hear, hear) Somebody call out my name as it started to rain Two spirits dancing so strange …"http://www.vkblog.nl/bericht/359528/%239_Dream_-_John_Lennon
@Zich van Verre, weidt rustig uit. Het mag vandaag!
Wow! Je hebt er weer werk van gemaakt. Mijn complimenten. Volgende stap een boek?
Een heel mooi In Memoriam.
Je bent het soort fan dat Lennon verdient.
Ben ook altijd fan geweest (zag hem in 1964 in Blokker optreden),
maar niet zo door en door als jij!
prachtig blog!
Een prachtig blogdocument! We moeten af van het idee dat Yoko slecht voor hem was, vind ik. Ze is een bijzonder kunstenaar.
Ik was 23.
Geweldig Apie!
"Hold on world, it’s gonna be alright" maakte een verpletterende indruk op me, ook door het prachtige stereo effect. Luister nog maar eens met een koptelefoon (headset) op!
Een vriendin van ons woonde in het hoge appartementen-complex naast het Dakota Bldg.
[Zelf woonden we on 67th St.]
Je kon op het dakterras op de 32e verdiepning lekker de bezorgde pizza’s opeten.
Je moest dan over de balustrade heen hangen om het Dakota Bldg te kunnen zien, ver onder je.
Aan de overkant van Central Park West, leek Strawberry Fields onder handbereik.
We trokken er onze skates aan.
In de Pharmacy, net om de hoek van 72th St. op Columbus Ave. hing een vergeelde foto in de etalage, met daarop de handgeshreven tekst:Remember John.
Hij was toen al 20 jaar dood.
Mooi blog.
Had bijna na al die maanden vandaag weer eens iets willen bloggen, maar na jouw bijdrage laat ik dat voornemen maar weer varen. Mooi eerbetoon aan John Lennon, chapeau. Met plezier gelezen.
Grinnik, grandmaster, als dat het effect van mijn blogje is …. dan houd ik er maar mee op!
@Heer Rozenwater, yes, I know, dat vind ik al zo lang zooooo apart, sinds ik het in stereo kon beluisteren. Jij bent dus een kandidaat voor die hele elpee, zeker weten. Het zal je vergaan zoals mij. En volgend jaar schrijf jij het dweepblogje.
@Vogel-vrij, mooi toch om daar gewoond te hebben? En gewoon de straat oversteken en je ding doen in Central Park?
Het was een mooie dag, vandaag. Allemaal bedankt. Net zoveel plezier beleefd aan het lezen als ik aan het schrijven, zeggen we dan …
Ontroerend prachtig. Mooi lied ook. Ik was 14, net te jong om fan te zijn. Popmuziek was toen ook nog verboden thuis. Krijg meteen zin om meer liedjes van hem te gaan luisteren. Groet Apie, en dank.
Fantastische ode aan een groot man
Een mooie ode van een oprecht fan. Zoals je op mijn eigen blog (http://www.vkblog.nl/blog/139112) constateert zullen we het inderdaad niet helemaal eens worden. Ik bezie het wat afstandelijker. Met John werd de vrede niet vermoord. De wereld was ervoor en erna hetzelfde in die zin dat zowel voor als na hem onschuldige mensen werden omgebracht. Als Rob de Nijs vanavond het leven laat roept iedereen dat hij voor de vrede was omdat hij Alles Wat Ademt heeft opgenomen.
Neemt niet weg dat Lennon mooie dingen heeft gedaan. Ook solo.
@Caramba, nu ga je te ver!!! Wat een vergelijking! Maar inderdaad, met Malle Babbe en Jan Klaassen de Trompetter zouden we Rob de Nijs best wel de Nederlandse Paul McCartney kunnen noemen.
Ik een kandidaat voor die hele elpee? Waaruit blijkt dat ik dat niet al ben? Een working class hero maakte zo mogelijk nog meer indruk op me en het begin van God is a concept by which we measure our dreams is zooo diep en zo mooi, daar snap ik na 40 jaar nog steeds niets van. Dan komt er een schreeuwerig gedeelte (en ik geloof wel degelijk in Dyan) maar het eindigt weer prachtig: I just believe in me— Yoko and me and that is reality.
Ik was negentien toen ik die LP voor het eerst beluisterde. Hoe oud was jij ook alweer?
@Heer Rozenwater: stuk jonger.
Omdat Hold on zo’n verpletterende indruk op je maakte, dacht ik dat je de rest (ook?) niet kende. Verkeerd gedacht dus. Nu graag Mindgames beluisteren.
De song of de hele Mindgames LP?
De gitaarsolo op het einde van "Aisumasen (I’m Sorry)" is bij mij veruit favoriet (wordt niet door Lennon gespeeld):http://www.youtube.com/watch?v=hqyQ9fZHulg
@Heer Rozenwater, ‘t is moeilijk kiezen. Mijn favoriet vandaag is I Know.I know what’s coming down
And I know where it’s coming from
And I know and I’m sorry (yes I am)
But I never could speak my mind
Maar morgen misschien weer een andere. Als je weer gaat luisteren dan is er zoveel moois. Die gitaarsolo is schitterend, ja, scheurt recht door je ziel heen.
Ah, juist ! Met plaatjes is het nog leuker. Mijn favoriete John Lennon lp mis ik: ‘Mindgames’…
@Stripman, helemaal gelijk, Mindgames zit tjokvol met favorieten van me … eh, is "I Know" waar ik het in de reacties op heb niet van Mindgames? Volgend jaar maar eens een vervolgblogje schrijven, de keuze is groot.
heel knap geschreven,
en ja, er waren inderdaad wel meer fans
ik herinner me een uitspraak van iemand die ik kende: “waarom Lennon? het ware beter Ringo geweest, die is gemakkelijker te vervangen. en nu komen de Beatles dus ook nooit meer samen.”
duidelijk ook een fan-pascifist dacht ik toen
Haha! All we are saying is give peace a chance …. Maar het is een feit, de goeien gaan het eerst. Omdat het meer opvalt.