In Mumbai voelde ik aan een kogelgaatje (4)

In de deuropening van café Leopold bleef ik aarzelend staan. Binnen in de schemering werd het bier rondgedragen en zaten de toeristen te babbelen. Ik raakte de marmeren steenplaat aan. En de vijf onbetekenende witte putjes steengruis. Kogelgaten. Maar dat moest je weten. Kogelgaten zijn in feite onbetekende putjes. Ook als ze in een mensenlijf zitten. 
 
Een politieman stond op wacht, stoer en imponerend. Ik dacht aan een verdronken kalf en een put en ging naar binnen. Bij het passeren zag ik dat de agent angstig keek.
 
mumbai leopold kogelgaten
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Met onzekere stap liep ik door de bar. Wat moest ik hier? Ik was nooit in Leopold geweest. Moest ik hier nu ineens wel gaan zitten en iets drinken? En me dan griezelend voorstellen hoe het nog geen twee maanden geleden was gegaan? Toen ineens een groepje terroristen uit een busje kwam stormen en begon te knallen? Het gegil? Het ongeloof? De omgevallen stoelen en het versplinterde glas? Waar was ik naar op zoek? Was het de sensatie die me dreef?

Een toerist in een wit polo-shirt keek me aan. Zestiger, het gezicht verdroogd door de zon en de alcohol. Raar petje op. Australiër. Of hij niet wist wat hier gebeurd was, kon ik niet nalaten te vragen. En hoe hij hier nu rustig zijn biertje kon drinken? So what, schouderophaalde de man, rijd jij nooit meer door de straat waar een ongeluk is gebeurd? Kun je je lol op! En hier komen ze niet meer terug. Dit is nu de veiligste plek van Bombay!

mumbai cafe van binnen

 
Ik ging toch liever naar café Mondegar om de hoek, mijn geliefde stekkie van vroeger. Ik nam een lassi salt en begon over mezelf na te denken. Wat was ik hier eigenlijk aan het doen? Wilde ik me hullen in een deken van vroegere dromen? En wat had dat met die terroristen te maken? Waarom moest ik dit met eigen ogen gaan zien?
 
Een wel heel erg mooi meisje aan een belendend tafeltje keek op van haar sms’jes en knikte me toe. Ik keek verbaasd achter me, maar knikte toen glimlachend terug. OMG! Je kunt wel zien dat we in de stad van de Bollywood studio’s zijn, dacht ik. Wat een onvoorstelbaar mooie meid! Even leek het alsof de wereld stil stond.

mumbai mondegar meisje met balkje

 
Maar ik had mezelf weer snel in de hand.  Ik had een missie. Ik had iets te doen. Al wist ik dan nog niet wat. 
 
Mijn lassi was zo verschrikkelijk zout dat ik een vies gezicht trok. Het meisje keek me verbaasd, bijna bezeerd aan, leek het wel. Maar ik had geen tijd voor nog meer gesprekken. Ik stond resoluut op …
 
  
Dit is een vervolgverhaal in een stuk of wat delen. In deel 1 kwam ik aan, in deel 2 zat ik in de taxi, in deel 3 werd ik de taxi uitgezet en nu zit ik lekker in het cafe. Deel 5 staat  hier.
  
Alle foto’s van eigen hand. Het meisje op de foto hierboven is nietsvermoedend, ze hoort er niet bij, zij was het Niet! Later zal duidelijk worden waarom ik dit zo beklemtoon.

Een ruwe eerdere versie van dit verhaal stond eerder op drasties, aanklikken niet aangeraden, want dan is het niet spannend meer, en bovendien loopt het hier anders af, hier wordt de ware toedracht onthuld.

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

20 thoughts on “In Mumbai voelde ik aan een kogelgaatje (4)”

  1. Voordat het uit de hand loopt Apiedapie, denk je nog wel aan je tandarts?
    En niet vanwege het zout of zoet…

    Like

  2. @Appelvrouw, ik denk tweemaal per jaar aan haar. Nu pas weer in maart.
    @Aad, ik help het je hopen, maar heb er een hard hoofd in.

    Like

  3. Leuk om te zien waar je je header vandaan hebt. Niet gewoon een plaatje van internet maar zelf gezien.
    Ik was ooit in Karachi. Zwaar bewapende security zag je bij hotels, winkels, noem maar op. Zou dat in Bombay pas na die aanslagen zijn ingevoerd? Denk het niet.

    Like

  4. Dank je, Bromsnor. Ik dacht al: wanneer valt het iemand op. Ja, ik maak de meeste fotootjes zelf. En van cafe Mondegar heb ik een hele grote serie … door de jaren heen … maar altijd met die achtergrond. Hoort op de een of andere manier bij mij. Ik voel me daar altijd prettig.
    Die security was er in Bombay ook wel, maar niet bij elke bioscoop, elk hotel, dat is echt een stuk verscherpt sinds november 2008. Verderop in de serie laat ik daar nog wat plaatjes van zien, o.a. de security van het Taj hotel. En de snuffelhonden van de Renaissance. Het is een schijnzekerheid, niet veel meer.

    Like

  5. Ben benieuwd waar je nog allemaal meer geweest bent, Apie. Zonder balkje vind ik je mooier trouwens. 😉

    Like

  6. @Marjelle, met dit tempo (tig delen per stad) gaat dat jaaaaren duren. Maar ik maak niet overal zoveel heftige lifechanging events mee natuurlijk.
    Het balkje is een actie, iemand riep op om vandaag je avatar op zwart te zetten uit solidariteit met wikileaks. En Apie is dan de beroerdste niet. Want sociaal bewogen. Zondag gaat het balkje weer weg, na doorslaand succes.

    Like

  7. Zucht… je kan zo mooi vertellen, Apie
    Spannend…
    Mij was je header ooit al eens opgevallen.
    Zal blij zijn als het zondag is; balkje weg!

    Like

  8. @Trektocht! 😀 Haha! Mijn balkje is inmiddels weg, als het goed is. Actie was geen doorslaand succes voorzover ik kan overzien, hier op facebook maar een handjevol, en op mijn Facebook en Twitter helemaal niemand. Het sneeuwde, daar komt het door, denk ik.
    @Ilona, jaja, dat kun je nu makkelijk zeggen.

    Like

  9. De serie gaat overigens pas na de jaarwisseling verder, zowel lezers als Apie zelf zitten toch maar in de kersttakjes en oliebollen. Wat in het vat zit verzuurt niet. Fijne Feestdagen toegewenst!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s