Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)

ikjesdag
ikjesdag

De ikjes bestaan al lang. Vreemd genoeg zijn er nog maar heel zelden analyses aan gewijd door ter zake deskundigen. Vorige week was het dan zover. Miriam Wesselink – geliefd en gevierd autrice op dit blog, maar ook online schrijfdocente – publiceerde “De eindzin”, vol met goede tips en rijkelijk gelardeerd met voorbeelden uit de praktijk. Ikjes zijn volgens Wesselink “ZKV’s” (Zeer Korte Verhalen) en de eindzinnen zijn daarom nog belangrijker dan ze normaliter al zijn.

“Ik heb een kleine bloemlezing opgenomen. Zonder namen van inzenders, omdat het niet leuk is om in het openbaar aangewezen te worden als voorbeeld van hoe het niet moet.”

De schrijfster kon de verleiding niet weerstaan om haar eigen ikje (die ene over die vlieg die we langzaam tussen de afwas in de diepte zien verdwijnen) als eerste voorbeeld te nemen. Maar ja, ze was keiblij (zie deze aflevering van het weekoverzicht) en dat was terecht en we nemen haar dus niks kwalijk. “Behoorlijk vaak heeft een Ikje een eindzin die als een vieze vaatdoek in je gezicht slaat” schrijft ze. “Ik heb een kleine bloemlezing opgenomen. Zonder namen van inzenders, omdat het niet leuk is om in het openbaar aangewezen te worden als voorbeeld van hoe het niet moet.” Vervolgens bespreekt ze de wat minder geslaagde eindzinnen van respectievelijk Laurens Hitman, Bart van de Ven, Ron Scholte, en Marie-Claire Putman. Maar ze laat ook zien hoe het wel moet, nou, daar zitten juweeltjes tussen. *say no more icoontje*

De reguliere ikjesoogst was vorige week opvallend mager. We noemen een consumentenikje uit het ziekenhuis van ene Aart Schutte. “Alleen al van dat eerste zinsdeel krijg ik pijn in mijn harses” zei Mopperkont. Het woord van de dag was even Diagnose Behandel Combinatie 1659895girl(DBC). Er was een aardig kinderikje van Hannah Coutinho, waarin haar achtjarig kroost de Buienradar tot “buienrader” verhaspelt. Ene Joep Lindeman was blij dat zijn beste vriend zijn kinderen met een hybride auto naar de Efteling meenam. Alleen Kees vond het wat: “Een aardig anticlimaxje en een dikke voldoende wat mij betreft.” Ben Schaafsma schreef iets over warmlopen. Luvienna: “Ja en? Zit ik het hele Ikje lang op een clou te wachten die er niet is.” En zo was het, er kwam niks, de hele week niet.

Gelukkig waren er de eigen verhalen van onze schrijvers en reageerders. Luvienna bijvoorbeeld zag het vierde deel van haar inwendig onderzoek headermannenfeuilleton gepubliceerd. “Voordat ik iets kan zeggen stopt hij zijn tong in mijn open mond. Een bierwalm dringt ook naar binnen. Even laat ik hem begaan – hormonen overklassen de gêne” schreef zij in een wervelende verteltrant. Maar ook een verstild: “Het T-shirt dat ik nog aan heb onderstreept nog eens extra mijn missende slipje.” Ga het gauw hier allemaal lezen: “In mijn blote kont wijdbeens op de bank”. 

“Ik had net voor ik naar binnen kwam drie sigaretten gerookt. Mijn geur maakte hem kwetsbaar…. Het gesprek was ten einde. Er was niets te zeggen want de dingen die ongezegd bleven spraken voor zich.”Juist, dat komt cursus intake headernatuurlijk uit het zeventiende (zegge: 17e) deel van Timmerarks Burnoutfeuilleton, dat ook vorige week soepeltjes van de persen kwam rollen.  Zo geheel anders verging het de sympathieke auteur zelve. Hij deelde mede in het ziekenhuis te liggen met een blaasprobleem. Gelukkig hield hij ons van dag tot dag op de hoogte. Een trieste bloemlezing:

Voor de derde keer in 1 week word ik vroeg wakker, kijk ik liefdevol naar links om je mooie slapende gezicht te zien en realiseer ik dat je niet naast mij ligt.

“Mensen lieve kinderen wat heb ik een pijn. Ik heb gekneusde ribben gehad, een gekneusd dijbeen en een alvleesklierontsteking but those were just peanuts. Ik heb vorige week tijdens mijn detox vier hele dagen op een paar druppels na niet kunnen plassen … Waarom hebben ze in godsnaam een slang van een halve meter (!) gebruikt. Dat trekt en doet de pijn verergeren en is nergens voor nodig … Ik wilde vanmiddag nog een duur trainingspak, zit comfortabel en ik wil wel graag goed voor de dag komen, maar de pijn was te intens om te 250px-Foley1passen  … Voor de derde keer in 1 week word ik vroeg wakker, kijk ik liefdevol naar links om je mooie slapende gezicht te zien en realiseer ik dat je niet naast mij ligt. Kleed ik mij aan, leeg ik mijn katheter van een liter, biets ik een koffie bij de nachtverpleging, en ga ik roken. Verdrietig en onzeker over wat deze dag zal brengen….. Sorry vrinden, dit wordt een soap en ook nog eens geen leuke.”

Er kwam een waar stortbad van liefde en genegenheid op de site, lezers en collega-schrijvers plaatsten bemoedigende woordjes, maakten grapjes over plassen en zeiken, en stuurden – soms zelf inelkaar geknutselde – verjaardagskaarten in.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dit nam allemaal niet weg dat er lustig ook over andere belangrijke dingen werd gekletst. Letterzetter had op Tweede Paasdag een hangtoilet voor zijn buurvrouw gekocht. Een niet bijster gevoelige opmerking waar Timmerark bij was. Riverside Blues deelde mee dat “vader en ik gisteren zijn pornovideo’s gesorteerd hebben (…) Wij zijn daar goed een volle dag mee bezig geweest. Vader, u doet het goed, nog even, dan geven we volgende week de laatste spuit, woensdag zal dat zijn? OK?” We wachten het in spanning af.

mainPhotoDe hormonen kregen veel te verwerken vorige week. Zo was het Rokjesdag en dat leverde schilderachtige tafereeltjes op, waaronder een wel heel intiem plaatje van Luvienna in een “lenteachtig huispakje”, gamma bladblazereen reclame van de Gamma voor een bladblazer en de vrolijke dame in de wind die dit verhaal opende.

Let daarna eens op het sprankelend tafereeltje waarin zij rond de 25e minuut de trappen op en neer loopt, geïrriteerd aan het flanelletje rukkend, om dat nog een ietsje hoger tegen de dijen op te knopen.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was plaatste onze huisDJ Mopperkont een Youtuubje van Yuja Wang. Wat kan piano spelen toch ook mooi zijn om naar te kijkenLa Wang huppelt naar en van haar piano, slechts gehuld in een blauw echt-helemaal-niks-om-het-lijf-hebbend-niemendalletje, dat je doorgaans op de boulevard om de hooggehakte benen van een niet-pianospelend vrouwspersoon voorbij ziet fladderen. Ze zit er ook mee op het bankje. Let daarna eens op het sprankelend tafereeltje waarin zij rond de 25e minuut de trappen op en neer loopt, geïrriteerd aan het flanelletje rukkend, om dat nog een ietsje hoger tegen de dijen op te knopen. En die muzikanten maar stoïcijns doorspelen .. Nou geloof mij, daar is geen blaasinstrument onberoerd gebleven, geen snaar noch trommelvel ongespannen. Enfin, geweldig, heel goed gespeeld ook, en dan te bedenken dat dit haar eerste pianoconcert was! (verhaal loopt door onder video)

Een nieuw feuilleton van Heer Rozenwater zit er misschien aan te komen, als hij er tenminste in slaagt om de hoofdrolspelers afdoende te anonimiseren of van deze site weg te houden. Het zal gaan om de Bewoners of Buurt Commissie waar hij penningmeester van is en die vol met verachtelijke types blijkt te zitten. Toch gaan ze elk jaar met elkaar varen. Alleen al deze mededeling leverde ons Roosje duimpjesbokaalde Duimpjesweekbokaal op, met elf stemmen up en nul neer. “De voorzitster van de BC (Q.) begint eindelijk door te krijgen wat voor vlees ze met A. in de kuip heeft.” zei hij, “Afgelopen zaterdag (…) probeerde A. de fles rum in te pikken met als excuus dat rum haar pijnstiller is. Met een zuinig mondje (wat is Q. dan lelijk) ging de voorzitter daar niet mee akkoord. (…) God verhoede dat (…) de voorzitter erachter komt hoe ik haar beschrijf: aarts- en aartslelijk. Lijkt op een als vrouw verklede man, grote lelijke blauwe neus op een ongezond blauw hoofd …”

Oudere mensen kun je niet het zwijgen opleggen met een klap van de voorzittershamer.

Ook Letterzetter heeft ervaring met een BC, nog wel als voorzitter *toemaar icoontje!*: “Oudere mensen (je moet denken aan zeventigers, tachtigers, de oudste is twee-en-negentig) kun je niet het zwijgen opleggen met een klap van de voorzittershamer (op tafel wel te verstaan!). Ze zijn doof en het gehoortoestel staat niet aan wegens het zo vlug verslijten van de batterij…”

Nou, dat was weer een weekje schrijven en reageren op Apiedapie, oftewel het overzicht van alles wat er vorige week hier op de site is gebeurd. De ikjes waren zoals altijd weer afkomstig uit de ikjesrubriek van de NRC, de krant die zo graag lezersanekdotes op de achterpagina plaatst. Maar de reacties van de mensen uit het land kwamen van hier, aangeleverd door de Apiedapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex-weten-wij-veels.

Stuur nu ook zelf eens een ikje naar de krant.  Of scrol naar beneden en zeg wat het ikje van vandaag losmaakt. Plaats een reactie. Druk een duimpje. Geef een sterretje. Plaats een smiley. Voor je weet wat je overkomt, sta jij volgende week in het nieuwe intro. Gewoon een reactie achterlaten. Mag met een fantasie-emailadres.

Alle voorgaande afleveringen van deze rubriek zijn elders op dit blog te raadplegen. Feuilletons en levensverhalen of aanzetjes daartoe zijn welkom op apie@apiedapie.com. Kortom, het wordt weer een prettige week. Maar als je vindt dat het geen prettige week moet worden, ga dan vooral elders buurten.

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

153 thoughts on “Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)”

  1. Wie is raf?

    Maar ja, in een ziekenhuis, zeker op mijn afdeling acuut, toen ik er werd binnengereden las ik abrupt, is er een heel eigen ritme.
    Je wordt er, zeker ’s avonds en ’s nachts om de havermout wakker gemaakt voor deze of gene controle.

    Temperatuur, gelukkig in je oor, vroeger tijdens mijn eerste opname (1983) moest je nog gewoon op je buik, broek naar beneden en hup daar ging de thermometer erin.

    Daarna wordt in mijn geval er een prikje gemaakt n een vinger om je glucose te meten.

    Meestal onder het genot van een gefluister gefluister.

    Dan, in mijn geval, moest de broek naar beneden, tot net boven de haargrens, of was het er onder?

    Dan werd ik ingewreven met een zeer, echt zeer koud goedje en met een apparaatje werd mijn blaasinhoud gemeten. Boven de 400 ml zat je fout, 250 ging nog wel, eronder was het wel goed. Zat je fout moest je, met echte hevige pijn, plassen in een plasfles.

    De verpleegsters van de oude stempel wilde dit zien,alsof ik Lance Armstrong was, maar ik schuifelde in het donker naar het toilet, ik ben nog de man die niet kan plassen in een café (toilet) wanneer er een andere man naast je staat, laat staan op een koude vloer van een kamer met een verpleegster naast je die je bijlichtte met een zaklantaarn. Omdat het echt verdomd veel pijn deed om te plassen eiste ik eerst mijn morfine maar daar kreeg ik in het ziekenhuis minder van dan thuis. “Welkom in het Slaz” had mijn eerste verpleegster mij al verteld. Maar ik ben niet van gisteren dus ik had wat van thuis meegenomen, maar die bleek alras niet genoeg. Wat te doen?

    Wel, er is daar een nachtapotheek dus ik kocht daar iedere nacht 30 paracetamol waarvan ik er voor en na de plascontrole er 10 van innam. Veel te veel en slecht voor je lever maar je moet toch wat,

    Na de controles kon ik niet gelijk meer de slaap vatten, zoals nu, en trok ik mijn nieuwe trainingspak over mijn pyama aan en ging ik roken. Zonder onderbroek, want ik redde het nooit van bed naar wc. Vandaar misschien dat ik na mijn tiatje ik nog steeds de woorden broek en bereik verwar.

    Ik had ook een leuk contact bij de nachtapotheek. Zondagochtend, nog voor ik wist dat ik die nacht opgenomen zou worden had ik een recept gekregen voor oxazepam, een pilletje waar je rustig van wordt, zonder dat het gelijk een slaappil is. Maar ’s nachts en zondag kosten die 6 (!) pillen 27 euro, die ik niet bij mij zei te hebben, en ook niet had. Dan keken we elkaar die nachten liefdevol aan en kreeg ik er twee gratis mee, met het recept terug, welk ik vandaag bij mijn apotheek inleverde voor nul euro!

    Het enige wat ik echt mis, is, ondanks al het ongemak, de tocht naar de rookruimte. En ik, zijnd wie ik ben, deelde altijd sigaretten uit aan mensen die zeiden dat ik ze de volgende dag terug zou krijgen wanneer hun familie langs was gekomen. Of ze hadden geen familie over het waren gewoon vrekken want ik heb er nooit één terug gezien.
    Maar toch, er waren altijd wel wat mensen met wie je een goed praatje kon maken. Bijna nooit over waarom je er zat, dat was gewoon nooit done.

    Wat ook leuk was, was dat de ruimte met plastic afgeplakt was behalve de grond en je zag altijd de vrouwen met hoge hakken voorbij komen, zonder wat er boven aan was geplakt door de hakkengod.

    Bij de rookruimte zat ook de automatiek waar je reepjes, broodjes en cola kon kopen (voor het personeel) voor een derde van de prijs overdag beneden. En op de vierde, mijn afdeling, kon je ook gratis koffie halen. Dus ’s avonds, na de controle van tien uur, en ’s nachts, na de controle van 01.00 rookte ik mijn vijf sigaretten en dronk ik mijn expreso en cola. Slapen ging toch niet meer lukken. Ik bleek trouwens de kampioen snurken te zijn, maar twee van de vier mede bewoners hadden gehoorapparaten en deden deze gewoon uit.

    Weer een niet al te bijster verhaaltje over mijn weekje in het SLAZ (Sint Lucas Andreas ziekenhuis).

    Nu nog even mijn vijfde sigaretje en het laatste slokje cola en ik kan weer naar bed. Waar mijn liefdevolle vriendin ligt te slapen, die slaapt overal door heen, en toch mis ik op dit gebied ook wel wat: het bed.
    Een lekker kussen en je kon het fijn in alle standen zetten en dan om je buurman zonder gehoorapparaat te pesten het apparaat har op de vloer laten vallen om het licht aan te doen en het vloekend te zoeken. Daar hadden we een wedstrijdje in. En in scheten laten.
    Mannen zullen mannen zijn.

    Jeetje, het is pas 00.23 en ik moet nog in bed blijven tot zeven uur om op te staan voor mijn huisartsafspraak. Het was ook, vond ik ik, wel belachelijk dat ik vanmiddag ontslagen werd terwijl ik om 10.00 in het ziekenhuis voor een leuk (niet dus) onderzoek moet zijn en voor de kosten van 20 euro taxi heen en weer.

    Kan ik niet voor deze kleine stukjes over het leed dat ziekenhuis heet een kleine vergoeding krijgen APD? Ik heb al nooit een lepeltje gehad of zo, en ik geef wel mijn alles hier.

    Like

  2. Wij feliciteren mopperkont met de 100e reactie.

    En delen mee omdat we er nu toch zijn dat zojuist het derde deel van pawi’s jeugdherinneringen is gepubliceerd. Geen sterfbed dit keer, wel heel veel trappen en een vamp. Lees het allemaal hier.

    Like

  3. Timmerark, daar kunnen wij helaas niet aan beginnen. Dan is het hek van de dam. Gewoon je reacties goed timen, dan krijg ook jij ooit een lepeltje, of een hele goeie plaatsen, zodat er een Duimpjesbokaal in zit. Meer prijzen hebben we hier niet. Reageerder van het Jaar zal altijd naar DSR gaan, zolang hij hier reageert, dat weet je.

    Het klinkt gezellig, dat ziekenhuis, beetje campingidee, maar dan zonder toiletrol onder de arm in het natte gras naar het wc-hok. Dat niet kunnen plassen als er iemand naast je staat heb ik nooit begrepen. Ik heb dat ook, maar weet niet waar het vandaan komt. Enfin, dat wordt weer googelen, ooit eens, slaap zzzzz. Welterusten! En sterkte morgen. Ook dat onderzoek gaat weer over. En ooit is alles weer helemaal goed. Dat ga je zien!

    Raf is de schrijver van het ikje over zijn oma.

    Like

  4. De stelling van APD dat DSR een abonnement heeft op de Reageerder van het Jaar-titel is de beste manier om het tegendeel te bewerkstelligen. Een listige zet dus van de blogbaas?

    En onderschat Tim niet met z’n ziekenhuisroman en nieuwgevonden zieligheids- c.q.aaibaarheidsfactor.

    Like

  5. Dsr. Waar het in dezen om gaat wil jij mij niet aaien en wil ik eigenlijk ook niet door jou geaaid worden. Okay?

    Like

  6. Ja, de messen worden alweer geslepen. En dat terwijl de verkiezing nog laaaaang niet begonnen is. Kom heren, eerst maar eens gewoon leveren, het vliegen afvangen kan altijd nog.

    Like

  7. @Tim
    Maak je geen zorgen, DSR heeft niet de minste neiging je te aaien. Hij merkte je slechts aan als een serieuze kanshebber voor de titel.

    Ondertussen koestert APD zich met innig welbehagen als een pyromaan in gloed van het door hemzelf aangestoken brandje. Hou ‘m in de gaten…

    Like

  8. Buitenlander

    Elke dag reis ik met de trein van Eindhoven naar Amsterdam en terug. Vorige week ontstond door een storing rondom station Amsterdam-Zuid onduidelijkheid over de bestemming van de treinen. Ik, met Brabantse tongval, stapte op een medepassagier af en vroeg haar: „Weet u of dit de trein richting Eindhoven is?”

    Haar antwoord: „Yes, this is the train to Utrecht (Youtrecht) and Eindhoven (Aindhoven).” Verbaasd over haar antwoord in het Engels stapte ik snel de trein in. Vervolgens kwam een man met Amsterdamse tongval naar de vrouw en herhaalde mijn vraag. Haar antwoord: „Ja, dit is de trein naar Eindhoven.” Ingeburgerd in de Randstad ben ik blijkbaar nog niet.

    Pepijn Schnitzeler

    Like

  9. Welnee, het kipje was gewoon wat gestressed en had misschien net een toerist te woord gestaan. Wat een slachtoffer denken weer daar in Brabant. Oh, wat zijn we zielig, wat voelen we ons miskend. Ga dan niet naar de grote stad als je er alleen met een complex kunt rondlopen, Pepijn. Ook eens wat aan je naam doen, die helpt echt niet.

    Like

  10. Ik durf zelfs te stellen dat Timmer nu al favoriet is voor die titel, en niet om de smalende redenen die ons Rechtertje (nu al jaloers?) daarvoor bedenkt. Maar simpelweg omdat zowel zijn feuilletondelen als zijn verslagen van hoge en originele kwaliteit zijn. Ook zijn reacties tussendoor mogen er zijn. Zieligheids- en aaibaarheidsfactor? Onzin.

    Like

  11. Eens met Kees. Daarbovenop de tomeloze inzet. Daar waar DSR om het minste of geringste ongemakje (de zon schijnt, hij moet plassen, hij is even weg) zijn plichten verzaakt (ikjes plakken, eindoordelen op tijd plaatsen, laat staan weer eens een verhaal schrijven) schrijft onze Timmer zelfs tot aan het ziekenhuisbed door. Da’s inzet, mensen, da’s betrokkenheid, wat zeg ik? Da’s de Reageerder van het Jaar. Nu al.

    Like

  12. @K
    Keesschie, je bent een galbak. Al een tijdje. -fronsend glimlachje-icoon-

    DSR weet uit ervaring dat de reageerders hier uitsluitend kwaliteit belonen, en daar kwalitteit heeft Tim’s ziekenhuisepos – zoals DSR al aangaf.. En de zieligheids/aaibaarheidsfactor zal beslist niet tegen ‘m werken.

    APD probeert door zich zo popiejopie tegen Tim op te stellen om DSR’s benadering van eind vorig jaar, namelijk concurrent Rozenwater omhelzen, te kopieren. Want reken er maar op dat het APD niet lekker zit dat ie er naast heeft gegrepen. Maar goed, had ie z’n eigen glazen maar niet moeten ingooien met z’n driftige staken van de competitie.

    Like

  13. Ja, dat komt DSR bekend voor. Zijn Vlaamse vriendin werd destijds in Amsterdam ook voordurend in het Engels toegesproken. Grappig, maar het geeft maar aan hoe het is gesteld met het klankoor der gemiddelde Randstedeling.

    Laatste zinnetje was natuurlijk weer vorstrekt overbodig. maar met de kennis van nu weten we dat ’t allicht een redactioneel vrijmoedigheidje is.
    Eindoordeel: 5.5 (zegge: vijfeneenhalf)

    Like

  14. Sprak de runner-up van vorig jaar die zich wijselijk buiten dit reageerder-van-het-jaar-gekissebis houdt.

    Like

  15. @HR
    …maar die zich er, na de boel op een andere thread te hebben opgestookt, er toch inmengt.

    Like

  16. Stom Ikje. Heeft Peppie zulke goede oren dat hij in de trein hoort wat er op het perron wordt gezegd?

    Like

  17. Voor de meeste Amsterdammers is Brabant nog steeds buitenland. Ze vergeten even dat hun uitkeringen daar worden verdiend.

    Like

  18. Wat het ikje betreft, inderdaad een raar verhaal om in het Engels een antwoord te krijgen op een in je moerstaal gestelde vraag.

    Pepijn Schnitzeler is nou niet direct een Brabantse naam, maar dat kan de aangesprokene niet weten, blijft curieus, misschien geadopteerd of anderszins geimporteerde Brabander.

    Like

  19. @Klare taal, je hebt ook van die gevallen van dieren die in een verkeerd nest zijn grootgebracht, ratjes die denken dat ze een hond zijn of eenden als kat.

    Like

  20. Bestaat dat Luvienna, dieren in een vreemd nest, ik ben daar niet zo van op de hoogte?

    Ik heb nooit huisdieren gehad, alleen mijn jongste zoon had een parkiet die hij los in de kamer liet vliegen, die uiteindelijk in de mouw van zijn trui gestorven is, daarna heeft hij een hele dag op zijn kamer getreurd.

    Like

  21. @Klare taal, jazeker. Het komt vaker voor bij (semi-)huisdieren dan in het wild, maar het bestaat inderdaad. In het wild komt het wel voor dat een leeuwin bijv een verdwaald gnoejong adopteert maar meestal gaat dat al fout voordat het gnoejong kan gaan denken dat het een leeuw is. Maar bij mensen zijn er best vaak katten die denken een hond te zijn, of varkens als kat. Die dan met hun zoveel ton op schoot willen. 😉

    Like

  22. PS @Klare taal, die treurnis van je jongste zoon om zijn parkiet kan ik me goed voorstellen. Je moet mij eens meemaken als er weer een huisdier, al dan niet geholpen, het einde van zijn/haar leven bereikt heeft.

    Of een vlieg. :-p

    Like

  23. Luvienna, ik ben niet echt een dierenpoes, maar ik heb normen, lieveheersbeestjes dat is echt iets die kan ik niet in de stofzuiger doen, mottenbeesten daar heb ik geen moeite mee.

    Ik blijf natuurlijk een slecht mens, die lieveheersbeestjes
    echter die worden door mij gekoesterd.

    Like


  24. Mobiel

    Ze was op de koorrepetitie toen ineens haar mobiel ging. „Ik schrok me rot!”, hoor ik de oudere mevrouw voor me vertellen aan haar vriendin. Het bleek haar dochter te zijn. „Ze had me al thuis proberen te bellen, maar ik nam niet op.”
    Heel verontwaardigd vervolgt ze haar verhaal: „Als ik thuis niet opneem, ben ik toch weg? Dan stoor je me toch niet op mijn mobiel?”

    Gerdien de Lange

    Like

  25. Van de selfiestick naar een jaren negentig-bakje over een mobiele telefoon. Dat lijkt er meer op, qua NRC-Ik-thematiek.

    Volgende week maar eens een oud besje dat nog heur haar kamt als de bakelieten huistelefoon schalt.
    Eindoordeel: 3 (zegge: drie)

    Like

  26. Het is een mening, maar het is in elk geval een goed gebruik om tijdens een koorrepetitie je mobieltje op stil te zetten.
    Verder snel vergeten dit afluisterikje, waarbij ook nog eens onduidelijk is of Gerdien zelf aanwezig was op de koorrepetitie. Ook in de tram hoor je van alles.

    Like

  27. Wat een belabberd ikje…

    Knarsend taalgebruik:
    „Ik schrok me rot!”, hoor ik de oudere mevrouw voor me vertellen aan haar vriendin. Het bleek haar dochter te zijn.
    Vriendin is haar dochter? En hoe wist Gerdien dat dan?

    „Ze had me al thuis proberen te bellen,…”
    ‘Ze had al geprobeerd me thuis te bellen,…’
    Gewoon een kwestie van de juiste woorden in de juiste volgorde zetten. Leer je op de basisschool.

    , maar ik nam niet op.”
    Ze had toch haar mobiel bij zich?
    Verwarrend. De wanhopige lezer moet zonder enige uitleg maar snappen dat ze thuis een andere telefoon had die ze niet opnam toen die overging. Heeft de oudere vrouw (wedden dat ze alt is?) misschien een gespleten persoonlijkheid, eentje voor thuis en eentje voor het koor?

    Heel verontwaardigd vervolgt ze haar verhaal: „Als ik thuis niet opneem, ben ik toch weg? Dan stoor je me toch niet op mijn mobiel?”

    De oudere altesse beseft niet dat de mobiele telefoon juist daarvoor uitgevonden is. Haar vriendin en dochter moet haar dat maar eens vóór de volgende koorrepetitie duiden.

    Like

  28. Goed aangepakt Letterzetter, zin voor zin ontleden zo’n ikje, dan kom je heel ver.
    Ik was echt sprakeloos, vooral na het lezen van alinea drie.

    Like

  29. Nee Letterzetter, dat is nu juist de pointe! Dat ze dat niet beseft.

    Voor de rest mee eens dat het rottig opgeschreven is. Cryptogram waar je wel uitkomt, maar een verhaal, zeker een ikje, moet lopen, moet een lezer niet onnodig het bos insturen.

    Op een mobieltje storen is de tijdsgeest. We willen niet meer gebeld worden, zomaar, en we bellen zelf niet zomaar meer. We willen whatsappen. Luister maar om je heen, er wordt nauwelijks meer gebeld, wel driftig getikt. Nog even en het bellen is helemaal afgeschaft. Heerlijk rustig. Hoppa!

    Like


  30. Dromen

    Naast mijn studie rechten werk ik een dag in de week op Schiphol. Ik raak er in gesprek met Joseph, een van de schoonmakers. Hij vraagt me: „What are your goals and dreams in life?”
    Ik vertel over mijn droom om ooit onderdeel uit te maken van de zittende magistratuur, maar dat het niet eenvoudig is om rechter te worden.
    Beschroomd vraag ik hem, schoonmaker op Schiphol, wat zijn dromen zijn. Joseph lacht hoofdschuddend: „20 years ago, I dreamt of giving the people in my village in Kenya access to water. I have been sending money there for a long time now and tomorrow I’m flying home to celebrate the first waterpoint in my village. So if you want to be a judge, you’ll be one someday.”
    Verbouwereerd blijf ik achter terwijl hij zijn ronde voortzet, zijn schoonmaakkarretje voor zich uitduwend.
    Erik Boot

    Like

  31. Het opmerkelijkste van dit ikje is, dat die schoonmaker na 20 jaar nog niet weet dat het rechtersambt in Nederland niet te koop is.

    Like

  32. Mooi eindzinnetje, nogeens benadrukkend dat we hier een schoonmaakmeneertje denken te zien maar die heel wat meer in zijn mars heeft dan de vooroordelen willen. En zo is het. Veel te lang voor een ikje, maar beter dit dan die suffe dingetjes, dijenkletsertjes en woordspelletjes van de afgelopen tijd.

    Like

  33. Maar Nederlands spreken, dan doet de schoonmaker kennelijk niet.

    Er is ook sprake van een overbodig middenzinnetje: “hem, schoonmaker op Schiphol.” We hebben ‘m door, hoor.
    Eindoordeel: 6 (zegge: zes)

    Like

  34. Het is wel te hopen dat Erik, mocht hij het ooit tot rechter schoppen, niet meteen verbouwereerd achterover slaat als allochtonen hem iets op de mouw proberen te spelden.

    Like

  35. Wat wordt een koor toch meeslepend en boeiend als het niet voortdurend in de boeken kijkt. Ik moet het eerste toneelgezelschap dat de teksten uit het script voorleest nog meemaken, maar van zangers wordt dat om onbegrijpelijke redenen nog steeds geaccepteerd. Publikumsbeschimpfung. Geen wonder dat het steeds vaker wegblijft met uitzondering van wat familieleden.
    gute nacht

    Like

  36. Mooi moppie muziek, Moppertje.

    Nieuwtje van het beheerdersfront. Op veler verzoek (nou ja, een, zegge 1, schrijver) is er nu onder elk verhaal een printmogelijkheid ingevoegd. Met een simpele druk op de button printen jullie je eigen verhaal als PDF, inclusief opmaak (nou ja, sort of) en foto’s. Fijn als je een verhaal wilt sharen met digibeten. Of het in wilt lijsten en op wilt hangen. Enjoy!

    Like

  37. @mk 00:13 u
    Inderdaad, van zo’n koor (meestal op verhoging) zie je in de zaal zittend nauwelijks de gezichten achter de zangboeken, bovendien wordt het geluid erdoor gedempt.
    Bij von Karajan zag je dat niet. Sytze Buwalda (counter) zingt als solist ook zonder. Ligt het aan de professionaliteit? Veel koorleden zijn immers goede amateurs. Ik ken een aantal koorleden die geen noten kunnen lezen, alleen de teksten…

    Like

  38. Mooi, die PDFs.

    Wordt er nu gewerkt aan de spellingchecker? ’t is soms niet om aan te zien.

    Like

  39. DSR, dat is een tijdrovend karweitje. Mail me rustig de meest storende en ze worden nog deze week verwerkt. Met name in jouw verhalen neem ik aan? 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s