Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s (76)

Marek van der Jagt
Marek van der Jagt

“Het is gewoon een goeie gok. Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s. Bijna iedereen woont op rij-afstand van Utrecht. Bijna iedereen reageert op “ken ik u niet ergens van?” Bijna iedereen heeft geen aansteker als je om een vuurtje vraagt.” Deze wijze les werd ons opgediend door reageerster Pawi.  Met een “Over trauma’s gesproken” had een ikjeschrijver, ene Martin van der Jagt, zijn ikje over een zeiljack geopend en we vroegen ons af waarom en hoe. Vandaar. Fijn. Heeft niets te maken met Marek van der Jagt. Verder valt er niets over te vermelden, niet over het gevalletje zelve en niet over de bespreking.

“Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West!”

Anders lag het met een paar andere ikjes. Zoals die van Hans van Dugteren, die herinneringen ophaalde aan de te vroeg overleden Albert West. Hij bleek hem “hooguit twee keer per maand” bij de Albert Heijn ontmoet te hebben waarbij hij warme “begroetingen” van hem kreeg, “ter hoogte van de kazen“. Ja, je maakt wat mee. De Schrijvende Rechter (DSR) maakte er korte metten mee:  “Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West! Enfin, ‘t is te erg om serieus te bespreken. Morgen graag iemand die het verval van Nelson Mandela of James Last via de televisie heeft gevolgd. Eindoordeel: 2 (zegge: twee)”

messiMieke Kerkhof maakt niet zo veel meer mee in haar spreekkamer en schuimt nu de supermarkten in haar woonplaats af op zoek naar anekdotes en eeuwige roem. Ze had een jochie gevonden met een Messishirt. Op haar vraag om een handtekening (ja, die Mieke die is me er eentje!) antwoordde het joch “Ik heb geen pen bij me”. Nou, naar de krant sturen hoor en hopla, het wordt geplaatst. “Blij te zien dat vrouw Kerkhof haar werkterrein heeft verlegd van de schaamteloze exploitatie van andermans leed naar het dagelijks leven. Maar een echte verbetering is het niet.” vond DSR. “Dieptepunt, dit kerkhofje ondanks de koerswijziging”, zei ook Klare taal “de belevenissen uit de spreekkamer hoewel soms ongepast gingen haar beter af”. Zoals wel vaker was Kees weer de enige die het wel goed vond, maar wij verdenken hem ervan dat hij het erom doet. “Een gevat antwoord van dat jochie op die dulle ouwemevrouwenvraag.” Jaja.

“Ondertussen hoest DSR alweer de hele avond neushaarbrokjes op, vanwege het schompetanus.” 

Het walgelijkste ikje ging over een meneer, Matthijs van Rozendaal, die elke ochtend langs een spiegelraam loopt en zich daarin bekijkt. Als een andere voorbijganger dat ook doet en in lachen uitbarst, kan ook Matthijs “het niet meer laten” om zichzelf uit te lachen. Ja, hoor. “Heerlijk om mezelf niet serieus te nemen”, voegt hij er nog als extra braakopwekkend zinnetje aan toe. Het hele ikje ademt immers het tegendeel. “Bweh, wat een politiek-correcte opgewektheid van de soort ‘gek mens ben ik toch, he.’ (…) Mag ik een teiltje?” vroeg Luvienna terecht. DSR maakte het wat explicieter: “Ondertussen hoest DSR alweer de hele avond neushaarbrokjes op, vanwege het schompetanus. Eindoordeel: 2 (zegge: twee)”

Onbetwiste hoofdprijs voor het allerslechtst geschreven ikje ging naar een professional, zoals we weten krijgen die wel vaker de ruimte die eigenlijk voor lezers was bestemd, en het valt niet altijd mee. Felix Govers, een documentairemaker die “zich naar Koerdistan begaf” om zich daar “tussen de kansarme slachtoffers te begeven” denkt iets dieps maar onbegrijpelijks naar aanleiding van een ontmoeting met een spelend kind, namelijk dat een “objectieve documentairemaker taboe is“. Mopperkont: “Het is wel te hopen dat Felix vaardiger is met de camera dan met de pen, want van dit verhaaltje krijg ik een ernstige hersenkneuzing.”

jinekIn de sector overig nieuws meldde de blogbeheerder dat de Beatles hem op zijn twitterkanaaltje zijn gaan volgen en dat hij ook al via dit twitterkanaaltje een verbale “high five” deed met Eva Jinek Fijn, we wensen hen veel geluk.

Drs. P bereikte na 95 jaar de overkant en we kunnen slechts in stille bewondering zijn dodenrit en zijn veerpont en al het andere moois gedenken. Pawi merkte op dat de Telegraaf het nieuws meldde “met een zin die drs. P wel zou kunnen waarderen: “De zanger en tekstdichter Drs. P is op 95-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleden aan ouderdom.” En zij dichtte (zonder haar hemd op te lichten):

Hoewel hij rijmen kon op de onmogelijkste woorden
Laat hij ons toch nog na, te tobben over “twaalf”
Alleen in dialect rijmt dat op ons geliefde “kaelf”
dat in de put verdronk. [Denk hierbij stemmige akkoorden].

Die Doctorandus P! Altijd op weg, maar niet op zoek.
Voor ons blijft hij in leven, op google of te boek.

En zo is het. Lol in taal, dat was P ten voeten uit. Blogbaas dezes weet niet of hij zijn project om een pornoversie van de veerpont, getiteld (uiteraard) “Op en Neer” nog zal afmaken. Het kladje ligt al een hele tijd in een la. We kijken wel.

Inmiddels is het wel weer mooi geweest. Dit was weer het overzicht van wat er vorige week hier op de site is gebeurd. De ikjes waren zoals altijd afkomstig uit de ikjesrubriek van de NRC, de krant die zo graag lezersanekdotes op de achterpagina plaatst. De reacties van de mensen uit het land kwamen van hier, aangeleverd door de A. Dapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex-weten-wij-veels. Stuur nu zelf eens een ikje naar de krant.  Of scrol naar beneden en zeg wat het ikje van vandaag losmaakt. Plaats een reactie. Mag met een fantasie-emailadres. Druk een duimpje. Geef een sterretje. Plaats een smiley. Voor je het weet, sta jij volgende week in het intro.

Voorgaande afleveringen van deze rubriek zijn elders op dit blog te raadplegen. A. DapieFeuilletons en levensverhalen of aanzetjes daartoe zijn welkom op apie@apiedapie.com. Kortom, het wordt weer een prettige week. Maar als je vindt dat het geen prettige week moet worden, ga dan vooral elders buurten.

Featured image (helemaal hierboven): (c) pinterest, “Hollandse Ouwe” 

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

116 thoughts on “Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s (76)”

  1. Mooi plaatje voor vaderdag, op 14:36.
    Omdat vaderdag dit jaar min of meer toevallig op zondag valt, zou het jammer zijn als deze foto juist op die dag weer van de site zou worden gehaald.

    Like

  2. Volgens mij valt vaderdag altijd op zondag, pawi, maar dit terzijde, we nemen je verzoek in welwillende overweging en slapen er nog een nachtje over. En wie weet, staat (of hangt) hij er morgen nog! 😉

    Like

  3. Opmerkelijke passage vind ik die waarin hij trots vertelt in Nederland nooit naar de hoeren te zijn geweest, maar in Mexico wel. o_O Huh icoontje?

    Like

  4. Grappig, iedereen die ik spreek heeft het over die docu en over dat detail. Zegt ook wat over de mensen die ik spreek, zegt ook wat over mij eerst verkneukelt en daarna onthutst icoon

    Like

  5. Ja, Drs P’s wegen zijn ondoorgrondelijk en zullen dat ook blijven.

    Interessant om op het einde voor het eerst zijn vrouw te zien die altijd op de achtergrond bleef, ze is een stuk jonger en groter dan hij.

    Heel boeiend allemaal, ook dat Mexico, corpsballen die niet naar de H. gaan, dat is een fabeltje, zeker weten.

    Like

  6. Stilletjes hoor. Het intro van morgen wordt vrolijk, een eerbetoon aan een Groot Schrijver, wat ikjes, een grapje over “Hollandse Ouwe”, en nog zo wat dingetjes. Gaat het zien, morgen om precies 13h00. Waar? Hier! Titel van het geheel zoals altijd alweer te sneek peeken voor hen die de weg op de site kennen.

    Like

  7. Goedemorgen mensen.

    Straks naar een crematie in Nieuw Vennep, of all places. Vreemd genoeg kijk ik er naar uit. Moest wel om 5 uur op om de pijnstillers hun werk te laten doen. Maar mijn tante Kitty is dood en daar ben ik blij om. De laatste jaren waren verwarrend.

    Aan het eind was ze boos, herkende ze niemand meer en liep ze in een jogging pak, van wie weten we niet. Dat was zo niet karakteristiek voor haar, de vrouw van, mijn oom, de broer van mijn moeder, een commissaris van de politie van Amsterdam. Achteraf was ze al jaren aan het dementeren. Ik had haar een keer wat boeken van Tomas Ross geleend en kreeg ze terug met in één van de boeken een boodschappenbriefje. Vis. Boter. Nog meer dingen, stond erop. Als mijn ouders op bezoek kwamen waren de nootjes oud.

    Mijn oom beschermde haar, maar takelde zelf ook al snel af. De stoere man, als jongetje gescheiden van zijn familie, alleen in mannenkamp in Indonesië, daarna bij de mariniers en daarna bij de politie, waar hij onder andere de leiding had over het onderzoek naar de ontvoering van Heineken. Hij overleed aan een niet behandeld beenwondje. Toen men bij hen boven kwam, waar nooit iemand kwam natuurlijk, bleek dat ze al heel lang in een puinhoop hadden geleefd.

    En nu is zij ook overleden. Na vijf jaar in een verzorgingshuis dat er mooi uitziet, en waar vast goede mensen hard werken, maar de kwaliteit van haar leven was nul. En dus is het beter zo. Maar hoe doen wij dat, de komende veertig jaar? Hoe bereiden wij ons voor op mogelijke dementie en wat te doen bij deze ziekte? Het schijnt dat als je nu een verklaring tekent dat je wil dat er een eind aan je leven gemaakt wordt, wanneer je dement bent, deze zo maar terzijde geschoven kan worden!

    Like

  8. Tja, timmerark, je kunt er nu zelf ook wat aan doen natuurlijk, plastic zak, krukje, touw – succes!

    Like


  9. Den Haag

    Iedere werkdag loop ik van Den Haag Centraal Station richting Madurodam en terug. Er is altijd iets bijzonders te zien. Zoals gisteren. Op het Malieveld zijn militairen bezig met de voorbereidingen van Veteranendag, bij het Hertenkamp schieten konijnen en kleine reeën schichtig weg. Bij de vijver zie ik een meisje met haar opa de meeuwen, ganzen en eenden voeren. „Opa, ik vind dit een leuke dierentuin”, hoor ik haar zeggen.
    Ik zeg het Couperus na: „Zoo ik iets ben, ben ik een Hagenaar.”

    Alex Krijger

    Like

  10. Iedere werkdag loop ik van Den Haag CS richting Madurodam en terug. Er is altijd iets bijzonders te zien. Zoals gisteren. Op het Malieveld zijn konijnen bezig met de voorbereidingen van Veteranendag, bij het hertenkamp schieten schichtige militairen kleine reeën weg. Bij de vijver zie ik een opa de meeuwen, ganzen en eenden voeren met zijn meisje. „Opa, ik vind dit geen leuke dierentuin”, hoor ik haar zeggen.
    Ik zeg het Alex na: „Zoo ik iets ben, ben ik een ouwe hoer.”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s