In Wildebeestenland leer je relativeren (79)

Photo: Ed Gregory, stokpic.com
Photo: Ed Gregory, stokpic.com

Het is eigenlijk veel te warm om een weekoverzicht te tikken, maar ik heb het al 78 keer gedaan, trouw gepubliceerd elke maandagmiddag om 13h00 uur, dus hier gaan we dan. Dat zand klop ik zo wel uit mijn toetsenbordje. Het ging er vorige week wild aan toe hier. Het ging over wilde wieven, wilde beesten, het was bij de wilde spinnen af, en we kunnen vast nog wel wat uitdrukkingen met wild verzinnen, maar dan wordt het zo gekunsteld.

“Zo nu lekker aan een kippeboutje met een fles mooie witte wijn, wat kan het leven toch mooi zijn.”

Eerst maar eens de wilde wieven: voor het eerst in de historie gingen de dames van de A. Dapie community elkaar te lijf. Beschaafd, zonder al te grote woorden, maar toch. Onderwerp waren de wilde maar vooral tamme beesten: de vraag hoe indringend je je eigen vegetaristische levenshouding onder de aandacht kunt brengen. Nooit genoeg, vond de een, want het is nu eenmaal schrijnend dierenleed. Oppassen dat het er niet op lijkt dat je je mening opdringt, vond de ander. En de aanleiding was nog wel zo onschuldig. Een blogbaas die zich blij van zin liet ontvallen: “Zo nu lekker aan een kippeboutje met een fles mooie witte wijn, wat kan het leven toch mooi zijn.” Rak! Daar kwam Luvienna al: “Had dat arme kippetje nou lekker laten leven en had een frisse salade gemaakt.”

Is leven niet per definitie dingen uit de natuur opeten en weer uitpoepen?

Blogbaas dacht zich er eerst met een stoplapje vanaf te kunnen maken (“het was al dood, Luv“), maar moest gaandeweg serieus aan de bak. “Ze hebben overigens nog niet zolang geleden bewezen dat planten ook pijngevoelens kennen, als ze afgesneden, gekookt en vermalen worden (…) Ik bedoel alleen maar: als het waar is, wat eet je dan? Is leven niet per definitie dingen uit de natuur opeten en weer uitpoepen?”

Eerdergenoemde Luvienna – ook een gevierd internetauteur en online schrijfdocent – pareerde dit niet onverdienstelijk met een “Als er plantenleed is en we kunnen niets anders eten dan zullen we iets moeten verzinnen dat we met zo min mogelijk leed planten eten. Maar voor dieren eten hebben we nu als een prima alternatief: planten.” 

Maar het was al te laat en de discussie liep gierend uit de klauwen. Men haalde er de iman bij die bij Pauw en Witteman alleen maar aan tafel wilde als de glazen wijn (van de andere gasten!) werden verwijderd, en een – volgens rookie Bergbeken – “lijpe zanger” die alleen op een festival wou optreden waar geen vlees werd geserveerd en ga zo maar door. Ook het roken natuurlijk, door blogbaas dezes vakkundig afgeserveerd met een afgemeten “je tast aantoonbaar de longen aan van niet-rokers als je in hun nabijheid paft, ook hun kleren gaan er aantoonbaar van stinken als jij staat te roken. Doe dat dus niet, ga even buiten staan. Moeilijk?”

Pawi – die er voor doorgeleerd heeft – zei het zo: “Ieder diertje zijn pleziertje. We zijn allemaal opgebouwd uit aminozuren, vetten, rechtomdraaiende suikers en linksomdraaiende (…), en allemaal op zoek om dat stelsel in stand te houden.” En De Schrijvende Rechter (DSR) eindoordeelde: “Leven en laten leven. Mijn drankje doet de moslim geen kwaad, mijn kippepootje de vegetarier niet. Hun beider gemoraliseer verdraag ik dan weer op mijn beurt.” 

Photo: Lobster and IPA in Maine, (c) A. Dapie 2015
Photo: Lobster and IPA in Maine, (c) A. Dapie 2015

Even daarvoor had hij olie op het vuur gegooid door over de er ook al bijgehaalde kreeften te melden: “Die (…) zitten anders heel gezellig op een hoopje verzameld bij het luchtpompje, verhalen vertellend over de zilte zee. Soms is er een hele grote die de halve bak voor zichzelf wil en dan moeten de kleintjes maar indikken.” Laat een enkeling nou bij die hele grote aan DSR zelve gedacht hebben! *goedmoedig glimlachicoontje* 

Ook Letterzetter deed een olijke duit in het zakje: “Eerst even lekker knuffelen met je a.s. biefstuk in de wei die elke dag machinaal leeggepompt wordt en twee weken later in het slachthuis door de kop geschoten wordt… Als ze maar een diervriendelijk leven hebben, wordt dan gezegd. Ammehoela. … Of misschien nog erger: een kinderboerderij. De geiten mogen blijven, maar de kinderen worden aan het eind van de dag allemaal meegenomen, en daar hoor je niks over.”  duimpjesbokaal

Even daarvoor had hij gemeld dat hij een raamhor van 40cm bij 1.80m had moeten plaatsen, niet in die boerderij, maar bij hem zelve thuis. Gekke afmetingen, vond hij. Kolfje naar de hand van adremme Indra, aan wie de Duimpjesbokaal van week 78 zal worden thuisgestuurd (10 voor, 0, zero dus, tegen) voor haar droge verzuchting: “Voor je zus zouden het helemaal geen gekke afmetingen zijn en voor mij trouwens ook niet!”

Ik zie regelmatig wildebeesten met verrekijkers en opschrijfboekjes.

De dames sloegen wel meer toe. Op een vertikking van blogbaas dezes die meldde dat hij vroeger biologie wilde gaan studeren, want niets leek hem leuker “dan de hele dag in het veld hertjes en wilde zwijnen, vogels en andere wilde beesten met verrekijkers en opschrijfboekjes” te bestuderen, schaterde Pawi uit: “Ik zie regelmatig wildebeesten met verrekijkers en opschrijfboekjes. Vaak staan ze stil. Je herkent ze eigenlijk alleen maar aan hun attributen. En aan de fiets die ze iets verderop hebben gezet.”

Juist en Klare taal merkte vervolgens op: “Pawi, als je ooit in Wildebeestenland bent geweest dan kun je ook relativeren”, zodat we gelukkig de titel van dit verhaal min of meer hebben verklaard. Door al het gewoel – mopperkont scoorde de 100e reactie, DSR de 200e, en Indra de 300e, kwamen we nauwelijks aan een bespreking van de ikjes toe. Zoals die van Rob Heerdink, die zijn zoon in de tuin ziet zitten. Zoonlief maakte zich overduidelijk geen enkele zorgen over het proefwerk Grieks dat hij diezelfde dag moest maken. Op de vraag van pa of hij daar niet iets voor moest doen, antwoordde het ventje uiterst relaxed: „Grieks? Wordt toch uitgesteld.” 

De beschamende plaatjes van Griekse opa’s en oma’s bij de lege pinautomaten ontlokten Klare taal de mooie onliner: “Treffende plaatjes, ben benieuwd wat er morgen gestemd gaat worden. De propagandamachine draait op volle toeren, net als de geldpersen.” Bergbeken Timmerark was de eerste op de site die het “nee” meldde, en Mopperkont vond ” … maar vlug weer invoeren die drachme, lijkt me de beste remedie.” We gaan het zien en wensen ex-reageerster Ingries het allerbeste.

“Have fun! And by the way: what time does the canal close?” 

Pfoe, die zon wordt nu ondraaglijk. Gauw nog een paar ikjes en dan plonzen we in het zilte nat. Sanne Offringa tekende een aardig citaatje op aan de Amsterdamse grachten. Een Brits stelletje roept een voorbijvarend bootje toe “Have fun! And by the way: what time does the canal close?” Het zoveelste apothekersikje, dit keer van Cor van Dongen, waarin de krankjorume 6,15 euro uitleggeld aan de kaak wordt gesteld lokte het voor de hand liggende commentaar uit. En Mopperkont deelde mee niet te begrijpen wat studenten aantrekt in de studie pharmacie. “Het is ongeveer de langste academische studie en daarna sta je heel je leven in een winkel.” Tja, het zal het geld dan wel zijn, denk je dan.

Ook een ikje (van Bastiaan Vinkenburg) over een buschauffeur die door een rood stoplicht rijdt, daarbij een heel orkest met toeters en al in gevaar brengend, deed woede opvlammen.  “Van mij mag een buschauffeur die te hard rijdt, die onder het rijden op zijn mobieltje kijkt, een boterham eet, door rood of oranje rijdt, voor het leven worden geschorst. Kan hij lekker in zijn eigen autootje doen wat hij prettig vindt.”, zei de heer A. Dapie, die ooit zelve ternauwernood aan iets ergs is ontsnapt vanwege een roekeloze buschauffeur, dus wij vergeven hem zijn uithaal.

Maar dan is het wel weer de hoogste tijd om eens zelf aan de slag te gaan, mensen. Dit was het overzicht van wat er vorige week hier op de site is gebeurd. De ikjes waren zoals altijd afkomstig uit de ikjesrubriek van de NRC, de krant die zo graag lezersanekdotes op de achterpagina plaatst. De reacties van de mensen uit het land kwamen van hier, aangeleverd door de A. Dapie Community van ex-NRC-reactanten, ex-Volkskrantbloggers en ex-weten-wij-veels. Stuur nu zelf eens een ikje naar de krant. Of scrol naar beneden en zeg wat het ikje van vandaag losmaakt. Plaats een reactie. Mag met een fantasie-emailadres. Druk een duimpje. Geef een sterretje. Plaats een smiley. Voor je het weet, sta jij volgende week in het intro.

Voorgaande afleveringen van deze rubriek zijn elders op dit blog te raadplegen. A. DapieFeuilletons en levensverhalen of aanzetjes daartoe zijn welkom op apie@apiedapie.com. Kortom, het wordt weer een prettige week. Maar als je vindt dat het geen prettige week moet worden, ga dan vooral elders buurten.

Featured image (helemaal hierboven): Rebecca Johnston, die van rebeccajanejohnston.com met dank aan unsplash.com

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

127 thoughts on “In Wildebeestenland leer je relativeren (79)”

  1. De Schrijvende Rechter, juli 9, 2015 om 19:19
    “HR’s obsessie: andermans reacties, omdat hij te bleu is om zelf iets in het midden te brengen.” Niet te bleu maar ik ken mijn beperkingen.

    Grunberg: mee met de psychiater artikel gelezen, dit vond ik heel aardig:

    In een zaal die het midden houdt tussen speelzaal en vergaderzaal zit de vrouw. Ze kijkt ons niet aan. Er zit verband om lichaamsdelen waar ze zich gesneden heeft. De sneden lijken vers.
    „Ik wil naar huis”, zegt ze. „Ik heb hier helemaal geen zin in.” Ze kijkt naar de tafel.
    Psychiater: „Je gaat jezelf weer pijn doen.”
    Vrouw: „Ik heb me hier ook gesneden. Of ik me nu thuis snijd of hier, dat maakt toch helemaal niets uit. Ik wil gewoon naar huis, ik wil naar mijn kind.”
    In de kliniek in België beweerden ze dat ik het lijden van mijn medepatiënten niet zag en dat dat de kern van mijn angststoornis was. Nu zie ik het lijden van de vrouw, maar ik laat het niet tot me doordringen. Dat hoort bij professionele distantie. Ik kan het ook anders zeggen: ik zou gek worden als ik het lijden van anderen tot me zou laten doordringen. Of moet ik het toch nog anders formuleren? Ik zou gek worden als ik mijn eigen lijden tot me zou laten doordringen.
    Psychiater: „Weet u wanneer u zichzelf gaat beschadigen?”
    Vrouw: „Stress. Onduidelijkheid levert stress op.” Ze voegt eraan toe: „Mijn vent wil me thuis niet hebben. Zou jij geen stress hebben als je vrouw zou zeggen: je mag niet thuiskomen?”
    De psychiater zwijgt.
    De vrouw gaat naar buiten, wij bellen met haar man.
    De man zegt: „Ik wil haar hier niet hebben. Straks hangt ze in het trapgat, dan is mijn kind de rest van het leven getraumatiseerd.”
    Maar ik ben romanschrijver, ik denk: er is een nieuwe vrouw. Ik geniet van mijn vrije associaties, maar ik weet dat de maatschappij die associaties soms voor onwenselijk houdt. Mijn instelling is echter: we zullen zien wie sterker is, de maatschappij of mijn vrije associaties. Misschien is het aan die instelling te danken dat ik mij vooralsnog buiten en niet in de kliniek bevind.
    Na enig wikken en wegen wordt een IBS uitgeschreven. (De Parnassiagroep dringt er bij mij op aan duidelijk te maken dat een dergelijk besluit niet lichtvaardig wordt genomen.) De vrouw accepteert het besluit betrekkelijk gelaten.
    We verlaten de kliniek.

    Like

  2. Een knappe schrijver die hierover nog beter weet te vertellen.
    Bergbeken wilde dat Grunberg dacht in zijn eigen tijd, en dat doet hij ook, met dit mooie verhaal als resultaat.

    Indra maakt(e) dit regelmatig mee, vermoed ik. Maar ja, die is nu de banden aan het oppompen.

    Like

  3. Interesse

    Terwijl ik sta te koken, kletsen onze vier kinderen met elkaar bij. De jongste, mijn bonuszoon van 9, kijkt op van zijn vaders iPad en uit het niets stelt hij me de vraag: „Wanneer hebben jij en Papa elkaar ontmoet?” Zijn grote ogen kijken me vragend aan en ik ben verrast door zijn interesse.

    Glunderend vraag ik hem of hij wil weten wanneer we elkaar ontmoet hebben of wanneer we echt wat met elkaar kregen? Hij denkt na en zegt: „Nou, ik denk wanneer jullie wat kregen.” Ik noem de datum en vertel hoe bijzonder dat etentje was terwijl hij wat intikt op de iPad. Terwijl hij wegloopt mompelt hij: „Ja, de code klopt, dankjewel.”

    Debby van Schuppen

    Like

  4. En geen mens die even het Ik-je kon plaatsen? -verdrietige hoofdschudicoon-

    Interesse

    Terwijl ik sta te koken, kletsen onze vier kinderen met elkaar bij. De jongste, mijn bonuszoon van 9, kijkt op van zijn vaders iPad en uit het niets stelt hij me de vraag: „Wanneer hebben jij en Papa elkaar ontmoet?” Zijn grote ogen kijken me vragend aan en ik ben verrast door zijn interesse.

    Glunderend vraag ik hem of hij wil weten wanneer we elkaar ontmoet hebben of wanneer we echt wat met elkaar kregen? Hij denkt na en zegt: „Nou, ik denk wanneer jullie wat kregen.” Ik noem de datum en vertel hoe bijzonder dat etentje was terwijl hij wat intikt op de iPad. Terwijl hij wegloopt mompelt hij: „Ja, de code klopt, dankjewel.”

    Debby van Schuppen

    Like

  5. Leuke pointe, maar ’t naar opgeschreven en het verhaal klopt ook niet.

    Het woord cq begrip ‘bonuszoon’ is weliswaar aardiger dan ‘ongelukje’ naar desalniettemin van een akeligheid om krijsend je haren bij uit te trekken.

    Waarom is ‘Papa’ met hoofdletter geschreven? Is de bonuszoon soms onbevlekt ontvangen?

    En waarom doet ’t jogentje moeite om een code te onfutselen, om het vervolgens meteen te melden? Dan had ie het ook wel gewoon kunnen vragen.
    Eindoordeel: 5- (zegge: vijfmin)

    Like

  6. “dat etentje”

    Slim jochie, die bonuszoon. Hij schaamt zich waarschijnlijk driemaal in de rondte als hij leest hoe zijn moeder hem benoemt, maar hij heeft het allemaal onder controle. Een hacker. Maar een aardige hacker.

    Like

  7. @Berg
    DSR heeft je een duimpje neer gegeven vanwege het dumpen van een fragment zonder kennelijke relevantie of toelichting.

    Like

  8. Beste mensen,

    Morgenvroeg hoop ik samen te vertrekken naar de Veneto, Abano Terme, ik zal dus even afscheid nemen van het buurtgebeuren en misschien tussentijds wat couleur locale, enkel indien relevant, laten horen.

    Misschien dat de Biennale van Venetie wat nieuws oplevert. Er zit een Nederlander daar in de wildernis ergens op Murano zeer succesvol te zijn.

    Maak er wat moois van groeten,

    Like

  9. Hoor net in met Het Oog Op Morgen (terugluisteren is top) waarom mijn geliefde acteur Omar Sharif zoveel (volgens zichzelf) slechte films maakte: hij was gokverslaafd en liep steeds één film achter bij zijn schulden…Nu is hij in Het Grote Casino daarboven.

    PS
    Je hebt gelijk DSR, de link van het vorige filmpje was flinterdun…

    Like

  10. Een normaal gesprek

    „Je kunt ook een normaal gesprek voeren pa”, lees ik in een antwoord van mijn oudste dochter (17) op een WhatsAppberichtje van mij. Ik ben blij verrast. Misschien is de tijd aangebroken dat ook zij inziet dat het leven niet alleen draait om onze smartphone. En misschien heb ik mezelf ook iets te gemakkelijk laten meevoeren met deze technologische trend, door maar weer een appje te sturen in plaats van even te bellen.

    Na enig heen en weer ge-app blijkt echter dat mijn dochter bedoelt dat ik de groeps-chat niet mag misbruiken voor individuele berichten.

    Tom Ensink

    Like

  11. Errug grappig, dit ikje. Als Tom het niet over bellen had gehad, zou je kunnen denken dat ze naast elkaar op de bank zaten.

    Like

  12. Klare taal is allicht in Verona nu. Wie weet checkt ze even dit blog.
    Fijne tijd! Venetië is de tyfoon alweer te boven heb ik gelezen.

    Like

  13. Ik zit inmiddels al onder Charleville-Mezieres en het is weer prima fietsweer, een graadje of vijfendertig, woestijnwindje tegen en geen wolkje aan de lucht. Iets onder Charlevilles-Mezieres vile ik uitgeput een restaurant binnen, waar als dagschotel Baeckeoffe werd geserveerd. Dat klinkt vrij Duits, maar het is een gerecht uit de Elzas, zoals ik inmiddels weet. (Bij Total hebben ze wifi en airco) Een stevig maaltje, waar de boer de middag wel mee door komt en een eenzame fietser ook. Het ikje inspireert me niet.

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Baeckeoffe

    Like

  14. Herstel: Verona moet zijn Veneto…

    Lekker fietsen, lekker eten, geen gevaren op de weg.
    Slapen in een tentje kan nog wél wat spanning opleveren, MK. Vooral als de eenzame fietser…je weet het.

    Like

  15. Klare taal
    Albano terme, toe maar, het geld kan zeker niet op ?
    Ik kwam met mijn fietsgroepen vaak op de camping in het nabij gelegen Montegrotto terme. Ze hebben daar een prima terminaal zwembad (zoals wij dat altijd noemen) met naastgelegen restaurant. Er komen wel veel gewone Italianen, je bent gewaarschuwd.

    Like

  16. Bonuszoon wordt in de reacties op het ikje ‘Interesse’ klakkeloos geïnterpreteerd als ‘ongelukje’ of ‘nakomertje’. Daar trek ik nu mijn haren (niet krijsend ;-)) van uit mijn hoofd. Bonuszoon is een erg lief synoniem voor een mannelijk stiefkind (dat als 2de betekenis volgens de Van Dale anno 2015 nog steeds een ‘liefdeloos opgevoed kind’ is).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s