Apie is weer open (131)

Photo (c) 2016 A. Dapie, Boom met man en zonnetje
Photo (c) 2016 A. Dapie, Boom met man en zonnetje

Hopla, ben ik weer … zijn we weer … we gaan er weer tegenaan. Zachtjes aan beginnen, niet ineens te wild uitpakken. Lekker rustig, harmonisch en in tune met het draaien van de aarde. Met het vibreren van de atmosfeer. Het kringelen van de aurawolkjes rond de bomen. Was het leuk? Ja, het was leuk.

Ik was ergens waar het heel stil was, waar mobieltjes en computers en televisies niet bestonden. Waar boeken en opschrijfblaadjes en pennen taboe waren. Waar het eten vegetarisch was. Waar het drinken geen koffie maar thee was. Alcohol en andere genotsmiddelen waren natuurlijk al helegaar niet aan de orde.

Veel natuur in de vorm van gras, blaadjes, takken, boomstronken, grote wilde stenen met daarboven wolkenluchten. Veel wandelen, voetje voor voetje schuifelen, langdurig stilstaan bij een bloem of vlinder, of zelf effe neerstrijken op een bankje. De kuitspieren en de pezen aan de achterkant van de knie rekte ik stilletjes als het pad weer omhoog de berg op voerde.

Waar, oh schrik, al vijf andere mannen zich aan het inzepen waren …

Want ik was al om vier uur ’s morgens opgestaan, gewekt door een zachte maar onverbiddelijke gong. Ik was daarna in het halfduister naar de douche geschuifeld, waar, oh schrik, al vijf andere mannen zich aan het inzepen waren. Daarna ging het in gemakkelijk slobberpak richting meditatiehal en begon mijn dag met twee bijzonder lange uren op het zitvlak, in één houding, voeten, handen en ogen gesloten. Dan merk je dat zo’n lichaamsdeel helemaal niet vlak is, maar allerlei uitstekende punten, botten, knoken en pezen heeft. Die gaan allemaal verhipte pijn doen. Categorie: bijna ondraaglijk.

Photo (c) 2016 A. Dapie, Stronk met lint
Photo (c) 2016 A. Dapie, Stronk met lint

Maar dat was nog maar het begin. Dat was voorgloeien, dat was warmdraaien. Na het ontbijt van 6:30 uur ging het echt los: drie uur mediteren tot aan de lunch, vier uur erna. Dan een uurtje pauze dat in de gewone wereld “diner break” genoemd zou worden, maar daar bij gebrek aan eten of andere vastigheid doorgebracht werd met een beker lauw water. Eten mocht niet meer na twaalf uur ’s middags, maar als je geluk had vond je een citroenschilletje onderin je glas. En tevreden en met volle aandacht vermaalde ik dat dan tussen mijn kiezen.

Na de pauze nog een uurtje of twee lekker verder mediteren, een uurtje video kijken, effe de benen strekken, en hopla weer naar het washok. Daar deed je allereerst je avondplas. Bij tijd en wijle al naar gelang de behoefte liet je daar in die pot ook een waterige vegetarische sliert poep achter.  Denk voor dit laatste aan wat je in het weiland ziet als een koe zijn staart omhoog steekt. Die straal blubblubblub komt er nu bij jou uit. Maar alles went. Je poetst je tanden, schopt je slippers uit en kruipt op je bed. Om kwart over negen, uiterlijk half tien ben je vorstelijk in slaap. Tot de gong van vier uur de volgende morgen.

Mijn God, wat stinken die, langzaam krult de lucht van verteerde groenten om je hoofd heen …

Zelfs ikzelf kan nauwelijks geloven dat ik tien dagen lang elke dag 10 tot 11 uren heb zitten mediteren. Stilzitten op een paar diepblauwe kussentjes, wit dekentje om me heen geslagen, of al naar gelang het gevoel van de dag netjes over de opstekende knieën gedrapeerd.  Tientallen medemannen en -vrouwen om me heen, de stilte af en toe slechts verstoord door een bromvlieg of het knallen van een te lang onderdrukte scheet van een anonieme buur.  Mijn God, wat stinken die, langzaam krult de lucht van verteerde groenten om je hoofd heen, gaat een neusvleugel in, er weer uit, om vervolgens het andere neusgat te onderzoeken, en net als het geurspoor lijkt te vervluchtigen komt de volgende al weer binnen.

Zowel in de hal als daarbuiten waren slechts de contouren van deze stinkerds en andere medemensen zichtbaar. Tien dagen lang praatten we niet, zeiden we niet eens goede morgen of smakelijk eten. We humden of bromden niet. We wezen niet, we maakten geen galante “na u” gebaren bij nauwe deuropeningen. We keken elkaar niet in de ogen … En dan wordt je wereldje dus heel klein, maar daardoor geconcentreerd en haar- en haarscherp. Ik was kortom heerlijk helemaal in mezelf. En zij in hulliezelf. En da’s prettig, moeten jullie ook eens doen, in julliezelf dan.

Photo (c) 2016 A. Dapie, Pad ergens naar toe
Photo (c) 2016 A. Dapie, Pad ergens naar toe

Het is een dikke aanrader voor iedereen. Het waren de best bestede tien dagen van mijn leven, alles meegerekend.  Wat ik geleerd heb, qua techniek, moraliteit, ethiek, filosofie, de kunst van het leven, dat vertel ik later nog weleens.

Waar het nu om gaat is: het blog is weer open, de reactiemogelijkheid is bij alle artikelen weer opengesteld, de ikjes mogen weer komen, of niet, en dan is het ook goed, we zien het wel. Annica. Deze week nog op een laag pitje, maar het vlammetje brandt weer.

Wil jij deze week actief gaan meedoen? Ga dan bijvoorbeeld eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, de krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan hier nog altijd met een fantasie-emailadres. En voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden.  De afleveringen van deze historische rubriek waarin alle hoogtepunten van alle afgelopen weken worden behandeld zijn elders op dit blog te raadplegen.A. Dapie

Reacties zijn welkom op apie@apiedapie.com. Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes. En wensen dat alle levende wezens gelukkig zijn.

Featured image (helemaal hierboven) is geschoten door A. Dapie zelve, (c) 2016 A. Dapie dus, en het is getiteld “Half bankje op stronk”. Zou in een tuinenspecial niet hebben misstaan.

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

118 thoughts on “Apie is weer open (131)”

  1. We zullen het vermoedelijk nooit weten. Mijn gokje: ze ging net zitten. Waarom? Nog niet bezweet. Nog geen van extase of vermoeidheid vertrokken gezicht.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s