Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Hanneke Wiertz schreef vorige week in de NRC over het koekoeksei dat door de wanhopige vogelouders in het nest van een kleine karekiet was gedeponeerd, bij gebrek aan een vogelbabyluikje. Oh horror, via de beleefdelente.nl website kon je meekoekeloeren, en wist je dat het koekoeksjong eenmaal uitgekomen de rest van het nest naar beneden zou gaan kieperen. Reactie van de dochter van Hanneke: “Belachelijk. 983 kijkers en niemand doet wat!!”

Later bleek het koekoeksjong zelve uit het nest getuimeld te zijn, vanwege harde wind, regen en een zwiepende stengel. Had je maar geen karekiet moeten willen worden, denk ik dan en ga, gehoord de beraadslagingen, over tot de orde van de dag. Kom zeg. Aan krakers had ik destijds, toen ik nog door Amsterdam zwabberde, ook een hekel. Van spullen van een ander blijf je af, zo is het gewoon.

De ikjes gingen vorige week vooral over verwarde mensen.

De ikjes, lezersanekdotes van de NRC, gingen vorige week vooral over verwarde mensen. Zo was er een 61-jarige verwarde man (later geïdentificeerd als S.M. Hoogeboom) die “de slagerij inschiet” voor ham bij de asperges. Zijn vrouw wacht buiten bij de fietsen. Hij roept tweemaal “shit” en maakt een grapje dat niemand snapt. „Laat deze meneer maar even voorgaan,” zegt een volgende klant. Je kunt immers niet weten vandaag de dag. Mopperkont toonde zich blij met “eindelijk weer eens een ikje met de nodige zelfspot”.

Olga van Ditzhuijzen stuurde iets onsamenhangends in over haar twee ruziënde ouders. “Alcohol maakt meer kapot dan je lief is, dat denk ik ervan”, merkte onze sterreageerster Pawi nuchter op en krek, zo is het. Ikjes moet je niet schrijven als je een paar borreltjes op hebt, net zomin als je dat bij intro’s moet doen, maar dit terzijde.

Via Pixabay, CC0 Public Domain, free for commercial use, no attribution required maar we doen het lekker toch, Andreas160578. Thanks! Awful pics.

Hayé Remmelink probeerde het met iets wat haar opgevallen was in de wachtkamer van de mondhygiëniste. Een “vrolijke man van in de vijftig” keek de balie-assistente “met een ondeugende blik aan” en zei dat hij gestopt was met roken, omdat hij dat vroeger alleen maar “na de seks” deed en het “nu de moeite” niet meer loont. “Voor die ene keer in de maand”. Je vraagt je bij dat soort ikjes af waar het was. Zal wel Amsterdam of Zaandam zijn, in zo’n geinige wijk met lollige mensen die elkaar naroepen.

“Rikkink go home! And stay there.”

Vincent Rikkink dacht dat het ikjeshoekje een opiniepagina was en schreef een lap over de stakingen in het basisonderwijs, uitmondend in een insidegrapje waarover je hooguit met je stakende collegaatjes in de bus terug naar huis even gniffelt. Je stuurt het doorgaans niet naar de krant. Hij wel. Mag. Kan. Pawi was het meest duidelijk: “Rikkink go home! And stay there.”

Mopperkont plaatste weer een aantal meesterwerkjes. Oh, was dit intro maar groot genoeg, abide me, ik liet ze allemaal nog een keer zien. Die van de fraaie elf Hayley Westenra, waarin ze “Abide with me” zingt ter gelegenheid van een rugbyfinale, volgt hieronder. Wanneer komt zij nou eens op een kalender? [tekst loopt verder onder video]

Een andere mooie video, Dixit Dominus, met het Monteverdi Choir, de English Baroque Soloists, en die hele club onder leiding van Sir John Eliot Gardiner, moeten jullie even zelf opzoeken op de Youtube. Als ik die hier ook ga plaatsen dan leest niemand meer verder. Of ik nou [tekst loopt verder onder de video] vermeld of niet. Jullie klikken weg, zodra jullie denken dat het kan. En dat willen we niet. Er komt nog een hoop moois.

By Michiel1972 (Own work) [GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html) or CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)%5D, via Wikimedia Commons
Het werkje is zoals bekend gecomponeerd door de toen 21-jarige Händel. Anders dan sommige mensen denken leefde deze verdienstelijke componist nog heel wat jaartjes vrolijk voort en hij bereikte uiteindelijk de voor die tijd alleszins respectable leeftijd van 74. Da’s best oud voor een kunstenaar, hoewel die bij een fact check net zo oud blijken te worden als gewone stervelingen, om en de nabij.

Als je de Dixit live wilt gaan horen, uitgevoerd door keigoeie amateurs – ik meen inclusief Mopperkont zelve – dan kan dat op 2 september a.s. in de Dorpskerk in Pijnacker, om 17:00 uur. Doen hoor, duurt 40 minuten en da’s nog minder dan de eerste of tweede helft van een voetbalwedstrijd.

De toegang is gratis. Wel “collecte na afloop”, waarbij minderbedeelden of krenten er dus goed aan doen onmiddellijk na het zingen de kerk uit te gaan.

Overig nieuws en updates

Bertie stuurde de eerste contactadvertentie in (sinds vorige week staat de site hiervoor open). Hij luidde (voor een vriendin) als volgt: ‘Eenzame vrouw zoekt octopus wegens gebrek aan omhelzingen.’

Het grommende roodborstje van vorige week bleek bij nader inzien een egel te zijn, onder de heg, gespot door Pawi.

Klare taal kan al tijden niet meer contactloos betalen met haar foontje, omdat die in haar tas “door een flesje water is overstroomd en total loss is verklaard.” Een paar uur in een bak rijst leggen, of in de maizena wil nog weleens helpen, dacht ik. Daarna een nieuwe kopen.

Een “High-one”, die het geluid van twee met elkaar strijdende oceanen maakt

Ene Ricarda maakte haar debuut met drie reacties die ze nogeens door de coherentiemangel moet halen. De poging wordt zeker gewaardeerd. Ze klaagde eerst over een “High-one”, die het geluid van twee met elkaar strijdende oceanen maakt, vooral als ze ’s nachts aan de keukentafel zit, en noemde dit vraagstuk “Evoluatie”. Een tijdje later zei ze dat ze bij de lunch “een piesjetje rood” had genomen (noot van de redaktie: dit zegt een lollige Nederlander in Frankrijk die een karafje rode wijn bestelt) maar “nog niets merkte.” Ze vroeg zich dus af of ze “niet beter meteen blauw had moeten nemen”. Hier verwijst ze naar het aloude Hollandse spaatje rood en spaatje blauw, zodat je kunt afleiden dat de grap die zij wilde maken was dat iemand wijn en water door elkaar haalde. Beter dan brood en vissen.

By Tristan Nitot (Own work) [GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html), CC-BY-SA-3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/) or CC BY-SA 2.5 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.5)%5D, via Wikimedia Commons
De RicardaRigoloRonde werd afgerond met een passend “14 juni? Verrek ben ik een maand te vroeg”, hetgeen (nog een noot van de redaktie) verwijst naar de 14e juli, de Franse onafhankelijksdag. Een dag waarop de blauwwitrode-rook uitbrakende vliegtuigen bij schrijver dezes over het huis scheerden, op weg naar de Champs d’Elysees, waar je dan niet moest zijn qua drukte. Het waren dan ook de vliegtuigen en niet de schrijver die erheen op weg waren. Enfin, dat was Ricarda dus. Wie weet komt ze nogeens langs, ze lijkt me best een gezellige vent.

“Het is gewoon een fiets in je kamer die niet vooruit komt.”

Ook Tramlijnacht plaatste weer heel wat moois. Wat een weergaloze schrijver is dat toch! Hij diepte ouwe koeien uit een sloot en concludeerde “leer toch eens die dingen los te laten”. *schater icoontje* Hij had ook iets engs aan zijn grote teen, een infectie, die er bij de podotherapeut weer uitgedreven werd. Vermoedelijk teveel op de hometrainer gezeten, da’s niet goed voor tenen, zeker niet als ze lang zijn. “Het is gewoon een fiets in je kamer die niet vooruit komt. Een relatie die de meeste van ons wel eens gehad hebben”, schrijft hij erover op zijn eigen blog. Mooi toch?

Hij kocht ook weer heel wat dingen, onder andere een “dikkig, plakkend stukje spul dat je knipt in de vorm van je grote teen”. Zo zie je maar weer eens, creatief met tenenkaas, zelfs dat kan de man.

Header Tramlijnacht, althans op het moment van schrijven (18 juni 2017, ’s middags)

Zie voor zijn andere aankopen en ander nieuws het genoemde lezenswaardige blog alhier. Hij zou het fijn vinden als Pawi eens bij hem op zijn blog op bezoek zou komen en “dit kenbaar maakte, via een reukspoortje of zo. Dan schrijf ik daar meer gericht. Voor vous.” 

Wil jij ook gerichte dingen voor jezelf? Kans maken op een fijn kopje bijvoorbeeld? Een grappig mopje? Een welgemeende sneer? Misschien wil je wel een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of wil je kans maken op een vermelding in het weekoverzicht van volgende week? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Als dat teveel werk is, scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het ook wel de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven zien van mezelf van vorige week. Dit zijn zoals misschien wel te zien is twee witte benen in een ziekenhuisbed. Foto “Twee witte benen in een ziekenhuisbed” © 2017 Bas van Vuren

OK, hier is hij dan, om de zinnen te verzetten: de Dixit [verhaal gaat onder video niet door]

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

49 thoughts on “Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)”

  1. Dar is weer een adequate samenvatting van de Ikjesellende en vrolijker dingen van de vorige week. Wat ik me alleen afvraag bij het koekoeksdrama en het ‘meekoekeloeren’ – moet dat niet ‘meekoekoekeloeren’ zijn?

    Liked by 1 persoon


  2. Spannend

    Met Pinksteren gingen we voor het eerst op pad met de onlangs aangeschafte, vintage-caravan. Na amper 800 meter op de stadsring, stuiterde de caravan van de trekhaak en kwam dwars op de weg tot stilstand. Met 6 schreeuwende inzittenden, onmiddellijk de auto aan de kant gezet. Daar stonden we in de berm, kijkend naar de caravan en de aanzwellende file. Politie en sleepdienst rukten massaal uit, hielden opgefokte medeweggebruikers tegen en regelden vervoer zodat we 40 minuten later – nog behoorlijk geschrokken – verder konden. In geuren en kleuren vertelde de jongste dochter vandaag het avontuur op school. De jongens waren zo onder de indruk dat eentje verzuchtte: „Eindelijk eens een spannend verhaal van een meisje!”

    Nienke Landman

    Like

  3. Ja, het zit diep, dat machodenken. Goed dat we er weer eens aan herinnerd worden. Ik wist niet eens dat het mocht, zes inzittenden in een caravan meetrekken. Of zaten ze in de auto? We zullen het nooit weten misschien.

    Like

  4. Prachtige terugblik op de hoogte-cq/dieptepunten van de week.
    Een uitgebreide stroom van ikjes komt voorbij gelardeerd met passende muziek.
    Tempus fugit, een week is niks zou ik zeggen maar het résumé van de blogbaas brengt me op andere gedachten.

    Liked by 1 persoon

  5. Tip : tik de wat langere reacties in een Word bestandje. Als klaar dan met cut en paste op de site naar keuze plaatsen en bestandje niet saven. Als er dan iets mis gaat heb je het nog. Bovendien (handig neveneffect) heb je een automatische spellingcontrole. Indien gewenst.

    Liked by 1 persoon

  6. Wanneer zwabberde jij eigenlijk door Amsterdam, en waar, Bas?
    Van Luv weet ik dat ze regelmatig op eet je wel genoeg en is die rok niet te klein bezoek ging twee etages boven waar ik mijn tweede huwelijk zou aanvangen. Ik woonde er dan ook zo een tien jaar later maar een Star Trek achtig wezen zou onze zwabberingen tegelijkertijd kunnen projecteren op het geheugen van de Aarde die door het Star Trek achtig wezen (Staw) vast Water genoemd zou worden gegeven het feit dat driekwart van de oppervlakte uit water bestaat, toen en nu.
    Dus waar zag Staw u, Heer Bas? Over welke trambanen fietste jij met ware doodsverachtingen, waar kwam jij regelmatig beschonken aan?
    Of was je een net kereltje, waar niets mis mee is. Beetje saai misschien, maar mis niet. God wat ben ik moe, ik moet mij nog even omdraaien want om tien uur komt de nieuwe werkster, sorry, stofdame, echt zo noemt ze zichzelf.
    Op mijn blog kan er iets over verschijnen, kan ook niet. Dat is de sjeu van het bestaan.
    Box ouwe!

    Liked by 1 persoon

  7. Jaren tachtig, krakers, kunstenaars, twee Indianen, Cafe de Dood en een hele hoop meer. Niet als net ventje. Niet op de fiets. In een tweede golf wat netter, o.a Schrijversschool, vergeten waar dat was, en een derde periode als toerist met het Betty Asfalt Complex als vaste stek. Oh, ook een tijdje Oibibio, met allerlei bezigheden waaronder aikido en thee drinken.

    Like


  8. Ruimteplaatjes

    Bij de Albert Heijn in de rij sta ik achter een man die mij vagelijk bekend voorkomt. Ik vraag of hij toevallig in de Facebook-groep van buurtbewoners zit. Hij lijkt eerst verbaasd, dan samenzweerderig: „Nee, ik zit wel in een andere groep, die de aanslagen van de afgelopen tijd als fake ontmaskert.” Ik glimlach vriendelijk en pak intussen snel mijn boodschappen in. „Je moet maar eens kijken op YouTube, dan zie je hoe politiemensen razendsnel hun bivakmutsen verwisselen voor hun uniform.” Ik zet mijn neutrale gezicht op. Als de caissière vraagt of ik een bon wil, zeg ik: „Nee dank je, wel graag ruimteplaatjes.” De man vervolgt: „Dat is ook zoiets, de ruimte, dat bestaat niet: de aarde is plat.” Vervolgens verzucht hij: „De wereld wordt steeds gekker.”

    Heleen Verleur

    Liked by 1 persoon

  9. Belachelijk.
    983 kijkers (“tienduizenden fans”), accepteren dat een karekieten-ei wordt gewipt “omdat het in de natuur nou eenmaal zo gaat” en een koekoeksjong dat uit het nest valt, door een combinatie van factoren zoals dat in de natuur nou eenmaal gaat, meenemen naar huis?

    Liked by 1 persoon

  10. Over het ikje: sterker nog, die maanlanding, daar begon alle fake mee. Nee, mij maken ze niet gek.

    Like

  11. @pawi! LOL! Ja, wat moet je met zo’n ikje. Ergens toch best wel goed opgeschreven, vooral dat snel inpakken van de boodschappen. Maar, ik zei het al eerder, de verwarde mens rukt op, en dit is nog maar de onschuldige voorhoede.

    Like

  12. Wat moet dat moet soms.

    Zouden dertig jaar geleden geleden hebben en nu is de charme prettiger. Koeterwaals, het zal de hitte zijn. Moet maar eens kijken wat je er tegen kan doen. Wel bedankt voor al het geduld. Klinkt misschien bizar maar ik werd wakker met de tablet op schoot, in de tuin, in de voor onder stelling dat iedereen feest aan het vieren is in Amsterdam en ik niet. Net als die mensen van Spoorloos. Mag je daar nu grapjes over maken?
    Spoorloos.
    Dag. Sorry alle beste mensen die geduld hebben gehad, genoeg om mijn gezwets, mijn zwetend gezwets te trotseren. En hoe durft Zo een Flerk als een Asscher de mensen die op de partij hebben gestemd in de kou te laten staan. Had Apie toch gelijk, met zijn aversie tegen Lodewijk. Over opmerkingen over Amsterdam moet ik later terugkomen. Wakker worden in je tuin met een iPad op schoot is hoe dan ook niet te vergelijken met de jaren tachtig van de vorige eeuw.

    Nou, eet smakelijk en kop op, mensen, het is mogelijk.

    Like

  13. Heel grappig ikje vandaag, actueel wegens verwarde man,
    uitstekende pointe in de laatste zin en niet meer.
    Mooi verteld Heleen zo’n snelle ontmoeting in de A.H waar een heel wereldbeeld naar boven komt.

    Liked by 1 persoon

  14. Het is nu gelukkig mogelijk deze post (van mij) (die van hierboven dus) naast u neer te leggen, tijdens het heel langzaam schrijven alleen al dacht ik: hier balst alles zich samen wat je niet vaak wilt. Zon, halve nacht opgeweest om lieve vriendin zachtjes heen en weer te wiegen want dat had zij nodig, en dan wakker worden in de tuin, nog net de Tablet niet op de grond laten vallen, beetje in de war, vijf goede dagen achter de rug (langer dan in afgelopen drie jaar) maar nu dus moe na ook de stofdame het huis en haar werking laten zien,

    Met andere woorden, ik brabbel wat en had niet moeten posten maar zat zo lekker en het leek zo fijn.
    Ieder woord meer is minder duidelijk.

    Like


  15. Dood

    Het is een warme avond, we eten buiten, gezeten op een terrasje onder grote kastanjebomen, vlak bij het dorpskerkje. Onze kleinzoon Boet, vier jaar oud, geniet van zijn lievelingsgerecht, patat met knakworst.
    Om acht uur horen wij het idyllische geluid van het klokje in de kerktoren en na een paar slagen klinkt van achter de knakworst: „Oh, wie is er nu weer dood?”

    I. Storm, Apeldoorn

    Like

  16. Mam, mag ik knakworst met patat? Nee jochie, vraag dat maar aan oma. Die vindt alles goed, zolang je het maar niet over de dood hebt, Boet. Hoor je me, Boet? Niet over de dood. En ook liever niet over opa. Begrepen?

    Liked by 1 persoon

  17. Om in stijl te blijven: de ouders waren zeker een weekendje weg, zolang dat nog kan immers.

    De ouwetjes ‘genieten’ van hun smullende kleinzoon en van zijn rake opmerking.
    Het idyllische klokje van het dorpskerkje maakt het plaatje compleet, ondanks dat de dood op de loer ligt.

    Like


  18. Procreatie

    Bij mijn broer en schoonzus in het oosten van het land zie ik in de kast een hele rij opeenvolgende schoolfoto’s staan van hun zoon, die na de zomer naar de middelbare school gaat. Negen versies van mijn neefje, van klein naar almaar groter, kijken mij vanaf de bovenste plank vrolijk aan.
    Onlangs hadden zij de huisschilder over de vloer, afkomstig uit een zeer christelijk dorpje in de buurt. Tijdens de middagboterham, op de bank in de woonkamer, had de man aandachtig de hele fotoserie bekeken waarna hij concludeerde: „Ie bint knap druk ewès!”

    Marcelle Verberne

    Like

  19. Niet echt een ikje, wel een grappige anekdote.

    De clou is, Bas, dat de huisschilder dacht dat het negen zonen waren, elk jaar een kind erbij. Had je niet gedacht he?

    Like

  20. Dit vind ik dus een heel leuk stukkie, van onze Mark van tramlijnacht (en ik zag hem niet aankomen) 😀

    Voor de inactieve surfer, hij/zij die niet wenst te klikken met dit weer:

    “Ik weet nog dat ik mijzelf uiteraard een sneer wilde geven. Weet trouwens niemand dat er in AL MIJN STUKJES een sneer naar mijzelf zit. Nee, ieder stuk, ieder deel van een stuk is een sneer. Ik ben een sneer. Ik ben een geboren sneer. Ik ben geboren met een keizersneer. Ja, die zag iedereen aankomen, dat weet ik ook wel (…) Sneer. Ik sneer, jij sneert niet want dat kan niet. Er sneert er in mijn blog maar een en dat ben ik en ik ga nu doortrekken en naar de bank. Nee, eerst naar de apotheek en dan lekker op de bank. Liggen. Zie je wel, weer een sneer.”

    Like

  21. Een goede sneer zet men niet zomaar neer. Mooi stukje, wat je zegt.

    Maar dat doortrekken. De dampen slaan er van af. Als de schrijver dat nou eens voor zichzelf zou kunnen houden…

    Het schijnt aantrekkelijk te zijn voor schrijvers, zelfs A.F.Th. beschreef zijn stoelgang. Notabene in zijn ‘Tonio’. Wat heeft dat kind eraan? En ik? Wie wil weten hoe een schrijver poept en of hij daar moeite mee heeft, wat de kleur is en wat de consistentie, of het papier op is of niet, hoe het rolletje hangt of ligt…die moet maar MDL-arts worden.

    Liked by 1 persoon

  22. Geslaagt

    Aldus de tekst op het spandoek aan de gevel.

    Bij navraag bleek het niet aan de taalvaardigheid van de maker te liggen.

    Het was om de overbuurman te plagen.

    Die is leraar Nederlands.

    Co van Zundert

    Like

  23. Deze of gelijksoortige grap wordt momenteel echt bij bosjes gemaakt. Sociale media staan er vol mee. Maar ook decennia terug waren er al jolige banketbakkers die het “geslaagt” op hun taarten spoten. Maar aan Co was de mop nog besteet kennelijk.

    Like

  24. Hahahaha! Da’s nog eens leuk, kort en to-the-pointIkje! Ik kende hem overigens nog niet, dus dat zal zeker aan mijn waardering hebben bijgedragen.

    Liked by 1 persoon

  25. Ik kende hem ook niet. Leuke grap!
    Voor de leraar is het te hopen dat hij goede gordijnen heeft, en zo stevig bevestigd dat hij er in kan klimmen.

    Like

  26. Tjeenk Willink

    Op weg naar huis fiets ik over de Denneweg in Den Haag achter de heer Tjeenk Willink. Bij het stoplicht op de hoek van de Mauritskade negeert hij rood en gaat rechtdoor. Hij doet dat weer op de hoek Frederikstraat/Javastraat. Zonder richting aan te geven slaat hij linksaf, om bij de volgende hoek – ja alweer zonder richting aan te geven – haaks rechts te gaan. Ik zie een mooie metafoor voor onze kabinets(in)formatie: welke kant gaat het op met ons land? Ik ben benieuwd naar de afloop.

    Marion van den Blik

    Like

  27. Een verklikikje. Je bent als BN’er echt nergens meer veilig voor priemende ogen.

    Laat die man, Marion.

    En vooral NRC: beloon dit sneue Storyniveau niet met plaatsing. Hier gebeurt niets.

    De metafoor klopt niet eens. De man heeft in zijn formatiepogingen geen stopsignalen genegeerd, maar heeft juist keigoed geluisterd. En de formatie is niet van midden via links nu naar rechts aan het gaan.

    We zijn allemaal benieuwd naar de afloop, maar dat heeft niets met dit doodgewone pendelfietstochtje van onze informateur te maken. Plaatsing had achterwege kunnen blijven.

    Like

  28. Misschien moet Tjeenk Willink Marion aanklagen wegens stalking. En waarvoor is het nodig de precieze route aan te geven?

    Liked by 1 persoon

  29. Hijgend trapt Marion achter de heer Tjeenk Willink aan. Had ik maar een elektrische fiets, dacht ze nog, ik hou die man amper bij… Nou moet ik ook nog door rood rijden, twee keer, om hem maar in de gaten te kunnen houden. Zwoeg, trap, wat is het heet… dan komt er ook nog een metafoor voorbij …ik hou het niet meer, man, als ik weer terug fiets zal ik eens even…

    Liked by 1 persoon

  30. Alle politici, journalisten en mensen met interesse in de kabinetsformatie kennen de route die Tjeenk Willink elke dag per fiets aflegt van huis naar werk en vice versa. Hij heeft zelfs de hele club bij hem in de tuin uitgenodigd voor borrel en eten. Zijn partner kwam zelfs in tenniskleding op het lawaai af.

    Ik vermoed dat als hij dit ikje zou lezen er zeker een glimlach zou komen, misschien wel een schaterlach.
    Ik kan er overigens ook wel om lachen hoor!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s