Een geschreven bitterbal (170)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De reden dat ikjes zo populair zijn onder expats is “de band met ons lieve vaderlandje.” Een ikje is “een geschreven bitterbal of stroopwafel als het ware.” Dat schreef vorige week op een belendend blog de beroemde DSR, ofwel De Schrijvende Rechter, al sinds jaar en dag de belangrijkste ikjesbeoordelaar van het land. Hij is er een tijdje tussenuit geweest, maar is de afgelopen weken aan een ijzersterke comeback bezig. Zie voor een overzicht van zijn vroegere werk dit verzamelblog.  

Het is een keischerpe constatering. De ikjes lijken in Nederland zelve weinig opzien meer te baren. Je ziet ze niet bij Jinek voorbijkomen. Die praat liever met Geert Wilders over zijn poezen. En je ziet ze vrijwel nooit figureren op Twitter. Als ze al worden getweet door een enkele overgebleven ikjesfan, dan leidt het niet tot discussie en al helemaal niet tot #ophef. Saai.

In expattersland daarentegen, en bij hen die daar tegen aan schuren, worden de ikjes nog dagelijks serieus genomen. Dit weekoverzicht gaat over de ikjes van vorige week. En de reacties erop. Net zoals het weekoverzicht van volgende week over de ikjes van deze week zal gaan. En de reacties daar dan weer op. Het gaat niet over mijn Twitteraccount. Dat was allemaal niet zo prettig vorige week. Een hoop sneu gescheld en getier. Voor reuring moet je dus daar zijn. En niet hier. Hier is en blijft het aangenaam.

Het “Reader’s Digest-alarm” gaat af, niet met loeiende sirenes, eerder een stil zwaailichtje op de achtergrond

“Aan de wederwaardigheden van schildpadden aan de andere kant van de wereld, is wat betreft DSR (…) weinig behoefte”, vervolgde DSR zijn tirade. Het “Reader’s Digest-alarm” gaat af, niet met loeiende sirenes, eerder een stil zwaailichtje op de achtergrond (…) En waarom is het altijd de vriendin van de kat van de buren…-zucht- Neem de vrijheid het verhaal naar je toe te schrijven. Eindoordeel: 6.5+ (zegge: zeseneneenhalfplus)”

Nou, dan hoef je het ikje zelf toch niet meer af te drukken? Maar de aanleiding tot de beschouwing en het vernietigende commentaar was een inderdaad maf mopje van ene Ollie Chetwyn over zogenaamde kennissen van hem in Australie die zogenaamd elke winter hun schildpad begroeven en een nieuwe kochten, omdat ze zogenaamd niet wisten dat die een winterslaap houden. Gaap. “Moppentrommel, Ollie!” om maar eens een andere reageerder van het eerste uur, een zekere Warhoofd, aan te halen.

“Een Pizza Magrite, die ken ik niet”

Ikjes waren er verder over de klantenservice van de Ziggo, stoelenstelende asielzoekers op de Via Gladiola, een dweilorkest in de trein, en de uitslag van de toets Engels. De actualiteit kwam dus ruimschoots aan bod. De kwaliteit van het geschrevene lijkt er dan niet toe te doen, zo blij de dienstdoende NRC-ikjesmoderatiegans is met een vers ikje. Verder een standaardmisverstandje over een bumperklever, die bij nader inzien met een vergeten pizza achter de ikjesschrijver aanzat (Magrite Glasz, hoe verzin je het). “Een Pizza Magrite, die ken ik niet”, kopte onze reageerder en zelf niet onverdienstelijke woordkunstenaar Mark hem in.

100e reactielepeltje
Geen lepeltje deze week maar een knuffel namens ons allen!

Bertie kreeg in plaats van een lepeltje een knuffel voor haar gebroken arm en beloofde de volgende breuk in een ikje te verwerken. Als onze reageerders nou weer eens ikjes gingen insturen, dan zijn de ikjes er zo weer boven op. Wat ik jullie brom.

Pawi bijvoorbeeld die trok erop uit, naar Friesland nog wel. Ze logeerde in een luxe hotelkamer en keek uit op de plaatselijke jeugd en beschreef dat als volgt: “Voor een deel openbaar terrein, waarvan veel gebruik werd gemaakt door jongens en meisjes, ’s middags de negen- tot dertienjarigen, ’s avonds de wat ouderen, tot zo’n achttien jaar. Ouderwetse lol, waar maar weinig voor nodig was. Een bal, een springkussen op het water en elkaar.” Goud toch?

Haar vakantie ging niet helemaal door vanwege een gesprongen voorruit van de “trekhut”, die ze al in Italië hadden opgelopen, die kapotte ruit dan, in mei, maar nog altijd niet gerepareerd was. Ze kwam ook nog een Amerikaanse kreeft tegen die op haar binnenplaats op zoek was naar iets eetbaars *huiver icoontje*

Nog elke dag loer ik of ik hem weer terug zie.

“We vingen hem en kiepten hem terug in de stroom. Hij kwam weer terug. Daarvan kreeg ik de schrik te pakken. Opnieuw gevangen en teruggekiept, maar nog elke dag loer ik of ik hem weer terug zie.”

maiskreefttangetjes
Kreeft met Blackberry © 2011 A. Dapie

Het verhaal deed mij onmiddellijk denken – want ik heb genoeg aan een woord – aan de hilarische en leerzame column over het kopen en koken van kreeft die door mijn voorganger live vanuit Maine werd opgetekend voor het leukste kookblog van de wereld (“het is geen feest als je niet bij Lummel bent geweest”).

Kraantje Lek
Duintop De Blinkert bij Kraantje Lek, Hanno Lans, Creative Commons Naamsvermelding 4.0

Verder ging het gesprek van de week ook over de MEETING, misschien gaat hij plaatsvinden, misschien ook niet. Iedereen is welkom, uitgezonderd Dickblogt uit Ermelo, die zich tegenwoordig muisstil houdt, zodat wij hem zullen vergeten. Nog even volhouden, Dick, een jaartje of tien. De aangename en leuke mensen van de twee bevriende sites in kwestie, deze hier en die van Roosje, die gaan misschien wel binnenkort barbecuen in een uitloper van het Amsterdamse bos, aan de voet van het steile duin te Overveen, daar bij die prachtige Bomansiaanse uitspanning “Kraantje Lek”, geliefd bij de oudere medemens. Op 1 augustus of daaromtrent.

En gewoon omdat ik daar zin had plaatste ik vorige week ineens een video om op te deinen. Vooral ook omdat we allemaal weleens een heel apart gevoel van binnen hebben en daar dan iets mee moeten doen. Bertie vond van niet, het was eigenlijk te warm om te deinen, maar als het dan toch moest, dan raadde ze aan om het op een waterbed te doen. Wat mij er toebracht het volgende gedicht te concipiëren en publiceren.

Ik heb niets tegen hotseflotsen
Integendeel
Maar spatten en klotsen
Dat is me gauw teveel

Copyright Bas van Vuren © 2017

Oh, de video dus. Dat was deze [onder de video houdt de tekst wel zo’n beetje op]

Kortom, het was me het weekje weer wel. Wil jij ook lekker meedeinen? Een bitterbal schrijven? Wil je gein maken met je leeftijdgenoten of jongere of oudere onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Wil je kans maken op een fijn kopje? Een grappig mopje? Of zo’n vette welgemeende sneer? Misschien wil je wel een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of wil je kans maken op een vermelding in het weekoverzicht van volgende week? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Als dat teveel werk is, scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten, daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het ook wel de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van vorige week.  Hier was ik lekker bij de Japanner aan het eten, een hele goeie, niet zo’n sushi-fastfood, en het was heerlijk. Toch dacht ik aan een bitterbal en besefte: ik ben een expat. Photo “Geen bitterbal” © 2017 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

201 thoughts on “Een geschreven bitterbal (170)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s