Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Vermoeid en natgeregend kwam Meinoud Hehenkamp een paar weken geleden thuis. In de huiskamer bouwden de kinderen een hut. Ze gaf “beiden natte kussen” en zuchtte: „Ik ga me verkleden.” De jongste begon te stralen. „Als wat?” vroeg hij.

Leuk toch? Ja, dat zijn ikjes die we willen lezen. Ik wel tenminste.

Het valt op dat de NRC-lezers best grappige of ontroerende “lezersanekdotes‘ insturen, maar dat ze man man man vaak krenentommend slecht opgeschreven worden. En de redaktie corrigeert niet of is al even slecht van taal.

Gelukkig staat het deskundige ikjesforum alhier paraat, gepokt en gemazeld in het ikjesbespreken als ze zijn. Onze sterschrijfster, Pawi, gaf bijvoorbeeld het constructief commentaar: “Ik geef ze beiden natten kussen” zou ik vervangen door “Ik geef ze allebei een zoen”. En de zucht zou ze weglaten. Ik ook. En iedereen eigenlijk. Maar ja, het stond al in de krant. Zucht.

Ene Hallo Bertie, hier TL8 aka Mark aka Ark etc etc”, eenUB40 en een MarkAnt die vooral over uitkeringen en rommelmarkten praatte, zielig deed over de andere reageerders die allemaal veel intelligenter en geslaagder zouden zijn dan hij en die voor de zoveelste maal vertelde over zijn eerste vrouw uit Martinique, was op zijn pik getrapt omdat ik volgens hem zijn “ware identiteit” zou hebben verraden. Uitzinnig dikke lol icoon.

“Ik ben in principe iedereen’s buddy, wat je dacht te proeven is waarschijnlijk ironie.”

Hij beschuldigde mij van schizofrenie en meer van dat soort moois en deed en passant ook nog zielig tegen onze brave diplomatieke pensionado Ad Hok, die hij toesnotterde: “.. ik dacht dat je mijn buddie was”. Och gossie. De aangesprokene reageerde ingetogen en afdoende met een droog “Ik ben in principe iedereen’s buddy, wat je dacht te proeven is waarschijnlijk ironie.”

171009UB40Zelf stak ik onze niet eens onsympathieke schrijvende uitkeringstrekker nog een hart onder de riem met een welgemeend advies om te proberen “ zijn situatie onder ogen te zien, te aanvaarden, er zich niet voor te schamen, zich niet minder te voelen dan wie dan ook (want dat is hij niet). Het (de uitkering) is geaccepteerd, er is niks mis mee, kan gebeuren, hij heeft het niet expres gedaan en verdient onze morele steun indien gewenst.”

Voor in de koffie, thee of op het toilet. Je kunt er alles mee roeren.

Natuurlijk paste daar ook de kanttekening bij dat “mensen die verhalen schrijven in de ik-vorm” niet moeten zeuren “als reageerders daarop voortbordurend met hen van gedachten gaan wisselen.” Maar het mocht allemaal niet baten. Als iemand er voor kiest om in een hoekje te gaan zitten janken dat niemand van hem houdt, dan doe je daar niks aan. En een schop onder de kont kan niet van afstand.

100e reactielepeltje
Geluk ermee, kerel! Voor in de koffie, thee of op het toilet. Je kunt er alles mee roeren.

Hij kreeg wel een fraai lepeltje uitgereikt voor de 100e reactie. Hij had zich inmiddels omgedoopt tot KnipOog, maar maakte er zoals altijd geen geheim van dat hij een en dezelfde reageerder was. De reactie mocht er ook inhoudelijk zijn:  “Nou nou nou.”

En je kon er op wachten. Op 7 september schreef onze rondbuikige pseudoniemenkampioen  “O, ik moet een poes eten gaan geven. Mijn laatste woorden hier.” En die opmerking werd nog de hele maand lang gevolgd door, inderdaad, de hele verdere gebruikelijke woordenbrij, maar soms door alleen maar rotopmerkingen of raadselachtige icoontjes waar meestal niemand op reageerde. Tot aan de dag van gisteren (7 oktober) toe. Mag. Kan. Laatste woorden kunnen lang doorreutelen. En van ons hoeft hij niet weg te blijven.

“Ik heb geen openingszin, ik wapper met mijn wimpers”

Intussen ging het leven door en naar aanleiding van een verder niet te bespreken ikje deelden onze reageerders video’s en suggesties over de meest doeltreffende openingszinnen ter versiering van het andere of zelfde geslacht. Luvienna liet ons hardop schateren: “Ik heb geen openingszin, ik wapper met mijn wimpers; dat opent ook vaak veel mogelijkheden.”

Als je een radiohoofd hebt, kun je beter een podcast maken, was het simpele maar dodelijke commentaar van De Schrijvende Rechter (DSR) op de onderstaande video en eigenlijk heeft hij wel gelijk dus. De aanleiding was een suf ikje van een lezer die Arnon Grunberg ergens buiten aan de overkant van de straat had zien lopen. Man man man. En in deze video wordt Grunberg gefileerd, helaas wat ongefocust en onvoorbereid, maar dat schijnt het handelskenmerk van de beide mannen te zijn. Vermakelijk, interessant, apart en origineel, maar soms een beetje lang en vermoeiend. Oordeel zelf. En nee, ze zien er niet uit, dat kan zelfs een blind paard (m/v/transgender) nog zien.

Pawi was een weekje huizen kijken in Frankrijk. “Als ramptoeriste in spé  heb ik nog nergens verbrande hectares gezien. Wel veel ouden van dagen met camper of caravan, die in de rij staan voor een plekje op de camping. Soms wachten mensen op een vrijkomend plekje, als ware het een sterrenrestaurant. Het weer is mooi, de markt uitbundig, de klankschalen lieflijk en de huizen die te koop staan buitensporig duur. We zoeken nog even verder.”

Een weekje later scheurde ze gedesillusioneerd weer over de tolweg naar het noorden. Ze hadden overal gekeken maar … “nix en nog eens nix. Overal nieuwe villawijkjes, en de mooie oude gebouwtjes van steen versjtierd door zogenaamde verbeteringen, zoals plastic kozijnen. Of met een bijna lekkende septic tank. Of met scheuren die erop duiden dat alles binnen een jaar naar het dal of naar de mallemoer gaat.” Ja, daar had je ook voor naar “Ik vertrek” kunnen kijken, dacht een reageerder (m/v/t). Maar hij schreef het niet op.

„Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was?” 

Anouk van acht jaar vroeg trouwens in deze verslagperiode aan haar ouders „Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was?” Dat was leuk opgetekend vanuit de spreekkamer van Elleke Bijsterveld. Laten we wel hopen dat ze Mieke Kerkhof niet achterna gaat en het een beetje beschaafd houdt qua privacy. En op een boekje zit al helemaal niemand te wachten buiten de familie- en vriendenkring van de Bijsterveldjes.

Het is najaar dus er wordt ook weer voor van alles gecollecteerd. Dat levert zoals elk jaar collecte-ikjes op. Rinette van der Vliet collecteert voor de KWF Kankerbestrijding. Een vrouw doet open, wier echtgenoot vanuit de huiskamer roept wie of er aan de deur is. „Kanker!” roept de vrouw vrolijk terug. We horen het voor ons.

Mopperkont verdween voor een paar dagen in het ziekenhuis maar kwam er gelukkig ook weer uit. Er moest wat “gesoldeerd worden” aan zijn hartslagaderen en dat ging goed. De Van Vuren Community stond virtueel aan zijn ziekbed en hielp hem door de rottijd heen. Het herstel werd ook zeker bespoedigd door de video’s die te zijner ondersteuning door onze reageerders werden geplaatst, zoals deze die Pawi ergens in een wegrestaurant had opgepikt:

De muzikale kok uit Frankrijk, Lummel, nam het ikjesplaatsen tijdelijk van onze muzikale fietser over en deed dat echt heel goed. Je zag geen verschil.

Zelf was ik op vakantie, familiebezoek en op reis, maar daar zat niemand echt mee. Er gebeurde dan ook niets spectaculairs (behalve dan die kikker, zie beneden bij de beschrijving van de featured image).

In een poging om toch ook wat aandacht te krijgen vertelde ik maar over leed van een paar jaar geleden. “Hopla de zee in. Met ferme slagen naar de rots aan de overkant, intussen dan maar hopen dat de kwal me ditmaal met rust laat. Het litteken van 3 jaar geleden is nog altijd niet weg. Serieus waar. Het Portugees oorlogsschip, want over deze jongen hebben we het, is eigenlijk geen kwal, maar een kolonie poliepen met tentakels die wel meer dan 50 meter lang kunnen worden. Vijftig! En daar moet je dan dus net even inzwemmen al borstcrawlend. Dan zit er een striem van linksboven tot rechtsbeneden op je borst die er niet meer afgaat.”

Een griezelig verhaal zou je zeggen, maar niemand die er iets van zei. Niemand die me opbeurde.

100e reactielepeltje
Liever had ik een zee-egel opgestuurd

DSR intrigeerde en reutelde wat, zoals gebruikelijk als hij te weinig aandacht krijgt. Helaas was een van zijn sneren ook nogeens de 200e reactie, dat lepeltje moet dus eigenlijk naar hem. Liever had ik een zee-egel opgestuurd, want, ja, eerlijk en recht voor zijn raap ben ik wel, dus dat zeg ik gewoon. Wat er ook van komt. Dat waarderen veel mensen, maar niet iedereen.

Ook mijn diepe wijsheden vielen de afgelopen weken op dorre aarde. Want dat krijg je hè, als je op vakantie gaat en uren in je hangmat ligt. Dan ga je de dingen begrijpen.

171009blauw
Willekeurig vakantieplaatje van mensen in een tropisch regenwoud, gemaakt door een willekeurige fotograaf.

“Veel Nederlanders hebben nog altijd een – in mijn ogen ongezonde en obsessieve – hang naar zon en mooi weer” merkte ik bijvoorbeeld op. “Zelfs in de tropen waar ieder normaal mens zoveel mogelijk in de schaduw blijft zie je ze urenlang blootshoofds en slechts gehuld in shorts en hemd zonder mouwen in de brandende zonnestraling lopen, zitten of zelfs liggen. Dom, zou ik bijna zeggen, maar ik houd het maar op onwetend.”

Jaja, men zoog deze wijsheid in stilte op en deed er zijn voordeel mee zullen we dan maar denken.

Een lekker chagrijnig ikje van een echtpaar kort voor de scheiding werd door Loek de Laat opgetekend. Het ging over een kibbelend stelletje bij de Albert Heijn. “Ze beginnen wat zachter te praten, maar hun woede is duidelijk zichtbaar. Waar zou het over gaan? Heeft zij een ander? Heeft hij haar bedrogen? Als ze langs me lopen, hoor ik de man zuchtend zeggen: „Goed, dan eten we vanavond witlof. Ik hoop dat je erin stikt.”

171009laan
Zomergasten met Burgemeester van Amsterdam Eberhard Van der Laan Foto: vpro © vpro

Er gingen heel wat mensen dood in deze verslagperiode, waaronder het vieze mannetje van de Playboy, verder die prachtige lieve burgemeester van Amsterdam, en helaas maar liefst 58 onschuldige muziekliefhebbers bij een countryfestival in Las Vegas. We wensen hen alle goeds in de hemel of waar ze dan ook maar terecht gekomen zijn, of ze hier nu meelezen of niet. En vooral de nabestaanden veel kracht met de verwerking van het een en ander.

Plopje kwam weer eens even kijken, dat was keileuk. En Afzender ook, naar eigen zeggen “die poolse ijdeltuit met al die schreifvouten..” Hopla, en daar waren ze weer weg. Ook dat gebeurt, maar we weten dus dat ze beiden nog in leven zijn en hoe. En voormelde grafschriftdichter sleepte ook nog het 300e-reactielepeltje in de wacht.

Miranda de Beus nam haar vijfjarige neefje op de arm. Het joch ging aandachtig haar nieuwe oorbellen bewonderen. Toen hij te zwaar begon te worden vroeg ze of hij haar oorbel even wilde loslaten, want “ik ga je op de grond zetten”. Waarop het mannetje riposteerde met een trefzeker „wil je me niet op de grond zetten, want ik heb je oorbel vast.”

En doet dat oorgatje jullie ook aan zijn gloryhole denken? Nee, mij ook niet.

Er bestaan honderden schattige oorbellenprikvideo’s op het web. Opdracht: zoek er zelf eentje uit en plaats die niet hier. DSR haalde in dit verband een herinnering op aan zijn eigen “oorgatje”. Geen onverdeeld succes, want de toestroom van meisjes was bescheidener dan verwacht. Kan gebeuren. Maar met een ring in de navel had het allemaal nog veel erger kunnen zijn. Vond ik dan weer, ouderwets mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben. En doet dat oorgatje jullie ook aan zijn gloryhole denken? Nee, mij ook niet.

171009oorbel
Schildereij van Rembrandt, waarvoor je in de rey van mensen die vrey zeyn (uitkeringstrekkers beyvoorbeeld) kunt gaan staan in Amsterdam. Met dank aan Heer Rozenwater, mijn mentor, oh, kon ik ook maar zo’n mooi blog maken als hey.

Pawi vond het ikje van Miranda toepasselijk “een juweel” en wist te melden dat een gouden ring in het oor van de zeeman vroeger als kapitaal was bedoeld voor een mooi graf op de vaste wal.

Het met afstand liefste ikje van de afgelopen vier weken werd geschreven en ingestuurd door Ben Schaafsma. Het ging over de Albert Heijn en een “verzamelkind” aan de uitgang. “Het jongetje met een brilletje zag er zo grappig uit dat ik het moeilijk vond om hem de plaatjes van de laatste rage te weigeren. „Ik bewaar ze voor m’n neefje”, legde ik daarom uit terwijl ik al richting parkeerplaats versnelde. „Oh, wilt u er dan een paar van mij meneer?”, riep hij me na.”

Zelf scoorde ik op de valreep het 400e-reactielepeltje en dat heb ik meteen aan mijn vriendin gegeven. Keiblij was ze ermee. Echt waar.

Wil jij ook keiblij zijn elke dag? Zelfs zonder daarvoor mijn vriendin te zijn? Leerzame dingen leren in een ontspannen sfeer? Aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Wil je kans maken op een fijn kopje? Een grappig mopje? Of zo’n vette welgemeende sneer? Misschien wil je ook wel een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of wil je kans maken op een vermelding in het weekoverzicht van volgende week? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Als dat teveel werk is, scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten, daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het ook wel de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van vorige week. Hier zaten we lekker buiten aan de rand van ons privézwembad in de tropen. Ineens hoorde ik geritsel vanachter de hot tub. Hoe dom kun je zijn als kikker in de tropen om achter een hot tub te zitten? Maar hoe dom kun je zijn als mens om in de tropen een hot tub neer te zetten? Zei die kikker. En daar had hij gelijk in. Het was niet ons idee, wij zaten daar slechts in de villa van vrienden. En dan ga je het niet over zo’n hot tub hebben. Maar dat vond meneer een slap argument. We zijn maar opgestaan. Foto “Knappe kikker” © 2017 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

110 thoughts on “Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s