Er zit een boek aan te komen (191)

Terugblikken en uitkijken naar ikjes en actualiteit

Het meest vermeldenswaardige nieuwsfeit van vorige week was dat Jokezelf ons terugvond en wij haar. “Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen” heet haar blog en het staat tegenwoordig keivol stukken en dingetjes over de Nederlandse kunstschilder Sjeng van Dalsum, overleden in 2015, en Joke was toen zijn vrouw, iets dat wij nog niet wisten in ieder geval, maar bij deze.

Joke heeft de verantwoordelijkheid over de nalatenschap van de Van Dalsums en werd, toen ze eenmaal ging spitten, verrast door “de hoeveelheid, veelzijdigheid en kracht van wat er allemaal boven water kwam.” Ze ging aan de slag met een boek. En er blijkt zelfs een heuse crowdfundingactie voor dat werkje geweest te zijn, maar ja, wij wisten van niks, en die is dus mislukt. Jammer.

Maar gelukkig zit er nu toch een boek aan te komen, dat Joke in eigen beheer aan het uitgeven is. Dat gaat ze op 10 maart a.s. presenteren in de bibliotheek van Noordwijkerhout, waar inmiddels een expositie van het werk van Sjeng van Dalsum van start is gegaan. Gaat dat zien, kunstminnende lezers (m/v/o) van de Bas van Vuren site.

Ter voorpublicatie zien we hieronder links een affiche dat Sjeng schilderde voor een van zijn tentoonstellingen in Pertuis en rechts een klein stukje over een van de reizen die Sjeng en zijn toenmalige vrouw Agnes maakten door hun geliefde Frankrijk.

“Ze spraken allebei geen woord Frans en gebruikten handen en voeten om duidelijk te maken wat ze nodig hadden. Toen ze op een keer bij een postkantoortje informeerden of er poste restante post voor hen was aangekomen, bleek bij terugkeer dat hun Renault 4 in de rivier was gegleden. Je kunt je voorstellen dat het een heel gedoe moet zijn geweest om de politie duidelijk te maken wat er was gebeurd. Het kwam zelfs in de lokale krant terecht.”

Verder sputterden wij hier op de site vorige week nog een beetje na over Freud, in afwachting van het volgende deel van Lummels boekbespreking. Zijn bewering dat alle jongens eigenlijk hun vader willen vermoorden om met hun moeder naar bed te kunnen, werd niet geloofd, niet door Pawi, niet door Bertie en niet door mijzelve. Dat zijn er dus al drie. En dan hebben we het niet eens over de honderden lezers die ervoor kozen om geen reactie te geven.

Mooie tijden waren dat, zelfs als je tegen je been voelde dat vader een windje liet.

Als kind wilde je echt wel met je ouders naar bed, maar dan op zondagmorgen door je lekker warm tussen die vertrouwde lijven in te nestelen. Mooie tijden waren dat, zelfs als je tegen je been voelde dat vader een windje liet. Toch? Die Freud is wellicht heel wat tekortgekomen. Met de helm geboren. Eerste van 8 kinderen. Die is er vast nooit aan te pas gekomen, daar in het ouderlijk bed, op de huid gezeten door zijn broers en zusjes. Hij lag vermoedelijk meestal op het kouwe zeil te spartelen, uitgejouwd door de anderen.

“Hij was een kind van zijn tijd”, vergoelijkte Bertie nog, “dat merk je aan zijn denkbeelden, maar, zei een psycholoog die ik ken, de psycho-analyse is geweldig, dat hebben we aan hem te danken.” En Klare taal merkte op dat we het toch maar mooi aan Freud te danken hebben dat we in “interessante” gesprekken kunnen terugvallen op Freudiaanse versprekingen en “andere pseudologica om ons gelijk te halen.”

Zo, eat your heart out, Freud! En kom nooit meer terug.

„Hè?! Is wintersport búíten?!”

Het ikje van Renata Beck over een kleuter die in haar auto naar de Franse wintersport zat was een tikkie onpersoonlijk opgeschreven, maar kwam er op neer dat het mannetje ter plekke aangekomen stomverbaasd uitriep „Hè?! Is wintersport búíten?!” Dit omdat hij in Nederland een indoorskibaancursus had gevolgd. Dus.

Ene Hille Kakdijk vertelde over haar werkster die Hilles voornaam vergeten was, maar dacht dat ze Mien heette, van “Mien waar is mijn feestneus”. Of van “Mien mag ik je tieten nogeens zien”, volgens Hank Dussen. Ze werkt daar vermoedelijk nu niet meer.

Volgens Naam (verplicht) heeft “(50+x) procent van de Nederlandse huishoudens een werkster”. Zijn vraag: hoeveel procent van de Nederlandse huishoudens gaat uit werken als interieurverzorgster teneinde zelf een interieurverzorgster (m/v) te kunnen betalen? Een antwoord bleef uit, het is niet anders. Terwijl de vraag best goed was.

Het liefst hadden ze het echtpaar eruit gegooid

Dan was er nog dat ikje van Andries van den Broek over een blind echtpaar dat “luid stommelend” de spreekwoordelijke stiltecoupé binnen kwam. Daarna praten ze “druk en hard”. Goh. Wat erg voor Andries en de andere passagiers. Het liefst hadden ze het echtpaar eruit gegooid, of aangegeven bij de NS-politie, lekker een boete laten betalen. Maar ze in de krant te kakken zetten voelde ook goed.

Naam (verplicht) wist ook bij dit ikje een wetenswaardig feitje op te dissen. In de trottoirs van Aerdenhout liggen volgens hem paden van ribbeltegels, die plotsklaps ergens beginnen en elders even zo abrupt ophouden. En hij kan het weten. Zelf gebruikt hij al vele jaren een blindenstok, “waarmede ik overal zonder wachten straten kan oversteken. Ik herinner me de ogen als schoteltjes van een groepje wachtende aanstaande buspassagiers, toen ik aan de overzijde der weg beland, in mijn auto stapte en wegreed.”

Noah van Klaveren lachte zich gek om de zoon van drie van zijn vriend. Die zwaaide naar de lamp van het toilet terwijl hij “dag licht!” riep. Het was namelijk een lamp die door middel van een sensor op beweging reageert. En dat “dag licht” was een woordspeling. Dus.

Bertie
Vriend van Bertie? Ze ontkent het.

Inmiddels bewonderden wij de nieuwe avatar van Bertie.
Het is Leo in een aangepaste kleur. Kant en klaar van Pixabay. Uitgezocht samen met haar vriend.

“He bij de ban van het leave”, zo reageerde ineens een “nieuwe” reageerder, genaamd “Dr Gedaan” vanuit het niets. Ze blijven opduiken, de tokkiemannetjes die vanuit de schijnanonimiteit van wisselende pseudos hun frustratie en seksuele fantasieën op anderen projecteren. Vorige week was het weer eens de beurt aan v/h Timmerark, Bookmarkmijnboek, Blankvuilburnout (etc.), would be auteur van een bestseller. Hij is echter vooral bekend als klaploper en huilebalk. Eenvoudig te herkennen aan een eigen stijl van jammerpartijen in erbarmelijk Nederlands tegen iedereen die hem niet mag (oftewel tegen de hele wereld met uitzondering van zijn twee katten). Hij was het mikpunt van algemene spot vanwege zijn gewoonte om telkens maar weer nieuwe blogs op te tuigen om ze na verloop van tijd weer in zijn geheel te schrappen. Hij schijnt het nu bij het plaatsen van valse reacties op sites van anderen te houden.

170508markshiningaDie eigen blogs van Timmerark hadden weliswaar telkens een andere naam en opmaak, maar ze hadden altijd precies dezelfde inhoud: stukjes zonder kop noch staart, waarin hij in dagboekstijl praatte met denkbeeldige reageerders (liefst van het vrouwelijk geslacht). Die lazen daar niet mee – waarom zouden ze ook – en ze reageerden dus ook niet. Na verloop van tijd ging miezerige Mark huiliehuilie doen. Vervolgens werd hij steeds depressiever en kwader, omdat de erkenning, waardering en roem opnieuw uitbleven. Brrr. Ik dacht dat hij onder een tram was gelopen, maar hij is er dus weer.

Opgeruimd staat netjes

Het is een feit: mislukte mannetjes heb je overal. Vroeger zaten ze in zolderkamertjes te kniezen of leefden hun chagrijn uit op moeder de vrouw en de kinderen. Maar tegenwoordig gaan ze via het internet los op iedereen die het in het leven verder geschopt heeft. Je doet er niet veel tegen, zeker niet als ze hun frustratie uitleven op een andere site waar men het niet zo nauw neemt met normale normen en waarden en waar men het zelfs wel lekker lijkt te vinden om vunzigheid te publiceren en vooral te laten staan. Gelukkig kun je de types in ieder geval van je eigen site en op de asociale media muten en blokkeren, zodat ze toch grotendeels uit je bubbel verdwijnen.

Enfin, we gaan gewoon door met wat wel belangrijk is: ikjes. Alicia Spelberg verhaalde vorige week zaterdag met veel plezier over haar domme schoonmoeder, die niet eens weet hoe ze de bora op haar smartphone moet opzoeken en in plaats daarvan een vriendin belt. Duh ja.

Bora van Pixabay

De bora is, zoals iedereen weet, een wind die ergens in de buurt van Italië opsteekt als er vliegtuigen willen landen. Gluiperig windje. Kijk, dat zijn dingen die we willen en die we moeten weten. Ik wel tenminste. Dank je, lief NRC-ikje.

En Pawi, onze schrijfster die overal waar ze reist goed oplet en dan hele mooie verhalen vertellen kan, beaamde het: “Die wind is inderdaad gevaarlijk, heb ikzelf mogen ervaren tijdens een vakantiereis, toentertijd nog met tent. Op een eiland voor de kust. Het begon ‘s nachts, we moesten van binnenuit de tent vastgrijpen om niet weggewaaid te worden, alles rondom ons boog en wapperde. De volgende dag was het nog niet voorbij. De enige brug naar het vasteland was afgesloten, de pont voer niet. Via een oude sluipweg, die alleen bij de inwoners bekend was, en die ze ons behulpzaam wezen, een laag dijkje, lukte het ons toch om weg te komen. Bizar detail: de schaal aardbeien die ik ‘s avonds buiten op een paaltje had gezet, stond er nog de volgende ochtend. Prima ontbijtje. Welverdiend na een nacht waken, in de storm inpakken, in de wiebelende auto genieten.”

Wil jij net als Pawi en de andere reageerders hier ook kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Ik liep weer eens op een stijfbevroren meer te banjeren. Ineens zag ik een spoor. Drie streepjes voor, eentje achter. Als echte kenner weet ik dan meteen: dit zijn 3 tenen voor en 1 teen achter. Wat is dat voor dier, is het buitenaards of van hier? Ik ben er nog altijd niet achter. 

Foto: “Tenen op het ijs” © 2018 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

126 gedachten over “Er zit een boek aan te komen (191)”

  1. Een erg leuk grapje van meisje 3, die komt er wel! 😀

    De schrijfster heeft vergeten “Elise” te herbenoemen. Nu zullen we nooit weten of dit meisje 2 was, denk het wel, of een nog onbekend meisje 4.

    Like

  2. Wooow, met het plaatsen van het ikje plaatste Ilona tevens in een moeite door de 100e reactie en heeft daardoor het felbegeerde lepeltje in de wacht gesleept. Hoe terecht. Terechter kan gewoon niet. Zie je wel dat er iets hogers bestaat?

    Liked by 1 persoon

  3. Verliefd

    Boeken en schriften op de bank, telefoons weg. Het is vrijdag, het zevende lesuur; 3 havo heeft weinig belangstelling voor werkwoorden.

    Een meisje achteraan steekt haar vinger op. Ze wil van dichtbij iets vragen. Ik kijk haar aan: wat is de bedoeling? Ze wijst naar de jongen in de bank voor haar: „Hij mag het niet horen.”

    Dan fluistert ze in mijn oudemannenoor: „Meneer, wat voel je eigenlijk als je verliefd bent?”

    Twee dingen schieten door mijn hoofd: dat ze mij dit vraagt, en: hoe zit het ook alweer? Ik denk even na, geef een antwoord en vraag: „En?”

    „Nee”, zegt ze, „dan ben ik nog niet echt verliefd.”

    Willem Bant

    Like

  4. Oudemannen denken aan vlinders in de buik, als ze bekomen zijn van de schrik dat een jong meisje zoiets vertrouwelijks wil vragen en dichtbij zijn oor haar gebedje opzegt. Hoe dan ook, het was niet het antwoord waar ze naar op zoek was. Ze is verliefd en opa Willem wil terug naar de werkwoorden.

    Hopelijk houdt Ilona het nog even vol, dat plaatsen der ikjes. Ik heb even tijd nodig om alle indrukken van een kleine week Provence te verwerken. Zo mooi, zo zonnig en koud, of plensbuien en koud, besneeuwde Alpen in de verte, tenzij door mist aan het oog onttrokken.

    Liked by 1 persoon

  5. Chinees is meer van deze tijd, Ad Hok. Maar of ze daar in China werkwoorden hebben? Vermoedelijk wel.
    Ik had geen les in Chinees in 3 havo. Ik zat ook niet op 3 havo. Dus daarmee is voor mij de kous af.

    Like

  6. Raadselachtig en mysterieus blijft het voor mij ondanks dat er Franse werkwoorden door mijn hoofd gaan bij dit cryptische ikje.
    Wel een mooi havo ikje! (fout natuurlijk)

    Like

  7. En om de veilige ommekomst van Pawi te vieren plaats ik morgenvroeg een ….? …. ? Nou? Wat denken jullie? Een? …. Juist, daar achteraan, die had het goed. Een nieuwe weekintro, de 192e alweer, ga maar vast sparen voor het knalfeest en ditto geschenken die bij het 200e horen. Over een week of acht, of zestien, je weet zoiets nooit helemaal zeker. Gute Nacht Freunde.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s