Lekker lallen en lollig lazarus lullen in lokaal Leven (196)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Het Nieuws van de Vorige Week kwam van Mario de Kort. We weten nu dan toch eindelijk waarom hij al jaren geen tijd meer heeft gehad om hier te reageren. Onze zingende columnist en opa heeft samen met zijn vrouw een wijnlokaal geopend. In Tilburg. En die heet “Leven“, want leven is het meervoud van lef.

we gaan er allemaal een keertje een goed glas wijn drinken

Het ziet er op de website keigezellig uit en we gaan er allemaal een keertje een goed glas wijn drinken.

Wijnlokaal Leven in Tilburg

Mooi toch als een reageerder en gewaardeerd lid van de community het ook in het dagelijkse leven zo goed doet en het naar zijn zin heeft?

Op de speciale Facebookpagina van Leven vind je alle gegevens over het wijnlokaal. Het is uitsluitend op zaterdag en zondag open, da’s dan weer jammer. Maar je mag Mario bellen. Wie weet gooit hij dat lokaal wel voor jou open, bijvoorbeeld tijdens de Tilburgse Kermis.

Ook De Schrijvende Rechter (DSR) kondigde aan dat hij zeker eens langs zou gaan. Dus hopen we dat dit wel even op tijd wordt doorgegeven. Onze rechter drinkt zoals we weten vooral bier. En dat met liters tegelijk. Grappig dat hij aan de uitbater van een wijnlokaal daar dan om gaat vragen. Enfin, Mario is de beroerdste niet en bewaart alleen de goede herinneringen. Het onderstaande plaatje ziet er zeker gezellig uit. Mario houdt wel van een biertje, dat kun je wel zien.

Waar ging het nog meer over? De start van de Tulpenrallye natuurlijk, da’s elk jaar weer een feest der nutteloze vervuiling voor de happy few. Maar wie eraan mee wil doen, die mag natuurlijk. Ooit zal het inzicht komen dat het een knotsgekke hobby is die niet meer in deze tijd past. Dan verdwijnen deze old-timers van de weg naar waar ze thuishoren: het museum. Netjes opgepoetst. En de vieze uitlaatpijpjes zwijgen voorgoed.

Rob Alberts en Jokezelf druppelden nog wat na over de smartphone (item van de week daarvoor). Rob had liever de originele bakkelieten telefoon terug, en Joke had destijds zo’n grote Nokia, “model koelkast”, dat ze er niet in het openbaar mee durfde bellen. Als ze onderweg moest bellen zocht ze een telefooncel op of ze bleef in haar auto zitten.

“Waarom wachten die mensen niet totdat ze thuis zijn om te bellen?”

Het is zo, de tijden veranderen. “Waarom wachten die mensen niet totdat ze thuis zijn om te bellen, wat kan er zo belangrijk zijn?” brieste ik ooit verontwaardigd. Lummel ging ooit eens bellen in de regen, en om te schuilen ging hij met zijn mobieltje in een telefooncel staan. Man, daar werd hij me toch “verrot gescholden” door iemand die wilde bellen. Klare taal had een “open klappertje”, veel handiger dan haar huidige “appeltje dat teveel doorraast”.

Ze waren bedoeld voor mensen die hun mobieltje hadden vergeten, of dat de akku leeg was, er werd ook stevig in gezoend, zo af en toe, dat zag je dan aan de beslagen ramen en heel af en toe gingen er mensen zoals Lummel in schuilen als het regende en ze dus geen geld hadden om een regenjas of paraplu te kopen. Voor die arme mensen hing er een bakje in het hokje met muntjes. Maar ze mochten de boel ook kort en klein slaan.

“Tringgg!” schrijft Thomas er voor de zekerheid bij.

Er was ook een ikje over “bellen”. Want ja, je zou bijna vergeten dat dit intro over ikjes gaat. Thomas Veltman beschreef hoe een jongen een meisje tegenkomt, op een smalle stoep. De jongen moet om het meisje “vrije doorgang te geven” (hoe krijgen ze het toch uit hun pen elke keer weer) heel dicht langs een hoop geparkeerde fietsen lopen en blijft daardoor met zijn jas achter een fietsbel hangen. “Tringgg!” schrijft Thomas er voor de zekerheid bij. Het meisje kijkt met een wulpse glimlach om, waarop de jongen teruglacht en vraagt: “Mag ik jou ook eens bellen?” Best gevat dus.

“Gelukkig voor de pointe”, zei Lummel, “bleeftie niet in een rem hangen. Of erger nog: in een trapper.”

Het zesde deel van Ilonas prachtige Chinaverhaal werd gepubliceerd Het was plaatjes kijken dit keer. Heel veel sfeer uit de Lamatempel.

“Vanavond ons laatste dinertje in het hotel. Gijsbert neemt rijstnoedels en laat het, met de lange, glibberige paddestoelen lekker naar binnen glijden. Hier mag je, nee moet je slurpen. Het komt de smaak zeer ten goede. Onze bestelling: “Can we have two beers, please?” wordt verstaan als “Can we have the bill, please?”

“Het leest weer lekker weg”, zei Bertie bewonderend. “Slurpen, snotten, die gewoontes daar, van Dis schreef er ook over. Je zou er niet voor naar de chinees durven, gelukkig hoor je het daar nooit.”

Is Pinkeltje een racistische en fascistische zeiksnor?

Verder bleek volgens veelschrijver Arjen Ribbens Pinkeltje een “racistische en fascistische zeiksnor” te zijn, althans dat ving hij bij de vuilcontainer op van een puberdochter van een ook daar aanwezige vader. Ja, je moet er wat voor doen, vandaag de dag, om inspiratie voor een ikje op te doen. Thuis gebeurt het allemaal niet, hoor. Pinkeltje dus. Nu heeft Pinkeltje het weer gedaan?

Het was uiteraard een #fakeverhaal. Volgens naspeuringen was het kereltje allesbehalve racistisch en fascistisch. Hertaler Suzanne Braam heeft tientallen Pinkeltjes bewerkt naar het taalgebruik en de zeden en normen van nu en stelt vast dat het kereltje, en zijn geestesvader Dick Laan, hooguit wat oubollig waren. Zij ergerde zich aan het feit dat Dick zoveel verkleinwoordjes gebruikt: “Bij Pinkeltje rolden de traantjes over zijn wangetjes” en veranderde dat. En het oorspronkelijke “O o o wat regent het, plitter plitter plitter” werd in haar hertaling “het is hondeweer”.

Archie, de man van staal, en vader van lampje?

Nou, en dat heb je als je een website voor 50+ beheert, dan komen de jeugdherinneringen los. Onze reageerders lazen vroeger Jip en Janneke, de Kameleon, Pim Pandoer, Kuifje, Kick Wilstra, Karl May, Biggles, Arendsoog, Suske en Wiske, Heidi in de Bergen door Johanna Spyri, Kapitein Rob, Tom Sawyer met zijn vriendje Huckleberry Finn, Oliver Twist, Enig Blyton, Old Shatterhand, Lucky Luke, Lupardi, Archie, de Man van Staal, en Ben Hur, Trammelant op Trinidad en andere allitererende deeltjes van Bob Evers zijn Willy van der Heides. Ze reden allemaal op witte paarden die sneller dan de wind gingen galopperen als je in hun oor fluisterde.

Nederland, Europa, Wereld, Heelal.

De uitdaging werd al gauw om ook dit intro een allitererende titel mee te geven, maar zoals jullie zien is dat maar nauwelijks gelukt. “Ikjes bespreken in een intro” was een van de suggesties. Vroeger bleken trouwens veel kinderen hun naam en adres in hun boeken te schrijven en ze eindigden dat dan met hun woonplaats, gevolgd door “Nederland, Europa, Wereld, Heelal.” Met dank aan Klare taal.

Ter gelegenheid van de nieuwe privacywetgeving in Europa die op 25 mei ingaat zette ik even wat dingen op een rijtje. De “privacyverklaring” werd onmiddellijk opgepikt door andere media onder de vermelding “privacyverklaring hoeft niet saai te zijn”, nou en toen gloeide ik natuurlijk van genoegen. Zoals Ben van de Blogtrommel elders schrijft: “Grote ongerustheid en trammelant in blogland dezer dagen” en dat was het. Maar nu dus niet meer.

Ik ben niet in jullie geïnteresseerd, sorry.

Sleutelpassage uit mijn geactualiseerde privacyverklaring: “Actief verzamelen van gegevens, daar doe ik niet aan. Ik ben niet in jullie geïnteresseerd, sorry. Ik heb genoeg aan mijn eigen leven en aan dat van mijn naasten. Ik heb zoals bekend geen commerciële bedoelingen, noch meet ik mijn eigenwaarde aan dit blog af. Ik doe het allemaal voor het pure plezier. Hobbyblog is daarvoor de vakterm. Alsof ik ’s ochtends de duiven sta te voeren, maar goed, zucht, hobbyblog dus. Ik heb een hobbyblog.”

De reageerders reageerden zoals verwacht positief en bijna schouderophalend. Rob Alberts verwoordde vermoedelijk de mening van de overgrote meerderheid toen hij opmerkte “Zal ik jou gewoon maar vertrouwen op jouw blauwe ogen?” 

Een prachtige tirade van Joke, die daaraan een half uur haar vingers blauw had zitten typen, over dat ze niet goed wordt van “Brussels” haalde de site helaas niet, omdat het op het moment van plaatsen ergens “in de krochten van de virtuele internetpieremegoggel” verdween. Had ik vroeger ook weleens, vooral als ik probeerde te reageren op een site van Blogger (bestaat dat nog?) of het oude drasties (terziele). Hier hebben we er eigenlijk vrijwel nooit last van. Toch jammer. Van dat stuk van Joke dan. Want ze kan vlammend schrijven.

Bibimpap kunnen sommige mensen zelf maken

Hoe we ineens naar aanleiding van een ikje over een kassabon waar “opa” op stond over de Aziatische keuken kwamen te spreken, dat kun je hier nalezen. Het is immers lekker weer en het water en de kabbelende golven en lichtjes opbollende zeilen die roepen. Hier vind je nog wel het recept voor een lekkere bibimbap zodat je die kunt eten zonder ervoor naar Korea te vliegen.

Wil jij net als Joke en de andere reageerders hier ook kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Dat is een plaatje van Wijnlokaal Leven, geleend van de site van Mario. Maar ik had eigenlijk speciaal voor Klare taal de onderstaande foto willen plaatsen, werkelijk waar live geschoten deze zaterdag ter plaatse. Nee, ik ben niet naar binnen gegaan, ik was daar voor andere dingen. Maar het toeval dat bestond, vandaar de foto. Ik zet hem dan nu maar helemaal hier onderaan, voor diegenen die zover gekomen zijn. Laten jullie het even in de reacties weten als je dit gezien hebt?

Foto: “Heididorf bestaat” © 2018 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

101 gedachten over “Lekker lallen en lollig lazarus lullen in lokaal Leven (196)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.