Een dijk van een terugblik (197)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Niet om het een of ander. Maar “goeiendag, wat een enorme lap tekst, hier wordt een mens wakker van, gefeliciteerd” las ik vorige week. En “wat een dijk van een terugblik! Goed geschreven ..”. “Mooi intro”. “Lekker lang intro (…) knap werk!” Dat zijn toch de beoordelingen waar je het voor doet. Zeg maar dat je in de Voice of Holland zingt en dat de jury dit soort dingen over je liedje zegt. Heerlijk gewoon. Dit intro wordt een tikkie korter.

… die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Ikjes waren er weer in alle soorten en maten vorige week en ze werden weer door meerdere reageerders besproken, die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Die van Hedda Treffers waarin een puber een oud Nederlands werkje verhaspelde tot “Karel en die ene gast” was niet echt de beste van het jaar, maar het las heerlijk weg.

Ook Arja Prikken deed een vergeefse poging om de beste ik van de week te scoren. Ze schreef over haar zoon die met zijn telefoon op de weegschaal ging staan. Ja. Die van mij ontdekte een jaar of zes geleden ook iets op de WC, zonder mobieltje.

Lummel kaartte een belangrijk probleem aan. Als je in een vol bad zit en je krijgt een erectie, loopt dan het bad over? We kwamen er niet uit. Niet dat we erin zaten, maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Pawi merkte op: “Er is er maar een die dat proefondervindelijk kan nagaan. Ik pas.”

Dan denk je, da’s een keurige dame. Maar ze meldde vervolgens wel dat een kennis van haar (vermoedelijk haar chaperon of iemand heel dicht in de familie, maar dat ze dat niet wil toegeven) “water kan laten branden”. Hij liet daartoe in bad “een flinke wind, liet hem omhoog borrelen en hield er een vuurtje bij”.

Lummel had met dit bijltje gehakt, want vroeg “moest je aan zijn vinger trekken in het bad?” Wat een niveau, wat jullie zeggen, maar het zijn de reageerders die hier de site maken. Ik stel het platform ter beschikking en vat samen, da’s alles.

Ene Alfred Boom kreeg een ochtenderectie, ja, ik kan het ook niet helpen, toen hij op de vroege morgen in Utrecht een jogster ziet aankomen: “Een markante verschijning, de kleurrijke sportkleding mooi sluitend om haar welgevormde lichaam. Ik kijk. Zij ook.” En toen? Niks, ze verdween om de hoek.

Zelf was ik even in London voor een theatervoorstelling op Westend en maakte al wandelend, zowel voor als na de voorstelling wat plaatjes. Die over Pimm’s nam ik in een vlaag van nostalgie ter herinnering aan een voormalig reageerder. Het bord stond in de blakende zon aan de oever van het meertje in Hyde Park. Een paar honderd meter van het onooglijke monumentje dat de Koninklijke Familie voor Lady Diana heeft laten oprichten. Voor wie het nog niet heeft gezien: don’t bother. Het is een pierebadje voor kleuters. Om woest van te worden, maar daar was het te warm voor.
Op Hemelvaartsdag verscheen er geen ikje in de NRC. Wat zeg ik? Verscheen er helegaar niet eens geen NRC! Lummel kon daar niet mee omgaan en vroeg om eigen ikjes van de community alhier. Hij kreeg er twee. Eentje van Pawi, zo geweldig dat ik hem hier in zijn geheel weergeef:

Afscheidsfeest

Het afscheidsfeest was al gevierd, alle genodigden waren er, het was vrolijk en gezellig, het eten was prima, de cadeautjes verrassend leuk, nog een paar weken en dan was ik weg.

Op een van mijn laatste spreekuurlijsten stond meneer El Houarari. Ik liep de wachtkamer in om hem op te halen. Er zat op dat moment maar één man. Hij keek op toen ik de naam noemde van mijn patiënt, maar reageerde niet. Misschien sprak ik zijn naam verkeerd uit? Ik herhaalde het nog eens, keek hem aan: u moet het toch zijn? Nee, schudde de man.

Meneer El Houarari heb ik niet gezien die dag. Aan het eind van het spreekuur werd ik voorgesteld aan mijn opvolger.

De clou zit letterlijk in het allerlaatste woord. Zo moet het. Zo hoort het. De hoed ging af. Diep.

Capes en maskers werden aan de ingang uitgereikt.

Ikzelf moest ineens denken aan een ikje dat ik zelf een jaar of zeven geleden instuurde, dat ging over een feestje van een plastisch chirurg, waar ook de Sarkozy’s zouden komen. Helaas was het een gekostumeerd bal, dus wat heb je eraan. Capes en maskers werden aan de ingang uitgereikt. Dus ja, Carla Sarkozy was er vast bij, of niet, we zullen het nooit weten.

Snedig merkte Pawi nog op: “Een plastisch chirurg die maskers en mantels uitdeelt voor je zijn feestje mag bijwonen? Iets te verbergen misschien?”

Oh, en we hadden ook de primeur van een “ikjesversje”, geconcipieerd door Bertie. Komt ie:

Er is een rubriek genaamd ‘Ikje’
meestal niet meer dan een klikje
van kind- opa -zieken-
onnoz’le klassieken
en soms met een nagemaakt snikje.

Het zoveelste ikje over woordjes die verkeerd begrepen kunnen worden als je geen Nederlands kent werd na Hemelvaartsdag geschreven door Bertho Nieboer. Deze ging over de afkorting co-ass. Ja. Het leidde tot een paar andere voorbeelden, zoals veefokkers, het bekende coup de foudre van Van Agt, “Je suis le ministre de Milieu” van weer iemand anders, “Niek” in Frankrijk en “ome Dick” in Amerika.

Naar aanleiding van de nieuwe Europese privacywetgeving had ik een tijdje geleden de privacyverklaring op deze site geupdate. Dat weten we nog wel. Er stonden geen verrassingen in, veel was al geregeld, vanzelf en vanwege een eigen hoog ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel, maar de verklaring ging viral en werd honderden malen gedownload door andere hobbybloggers, die er ook eentje op hun site wilden, en nu zagen dat het ook met humor kan. Graag gedaan! Waarom ik dit hier herhaal? Een verlorengewaande reactie van Joke dook ineens weer op uit de internetgekrochten.

En ze zei behartenswaardige dingen: “Ik vind het allemaal zulke enorme flauwekul (…). ‘Brussel’ is niet goed bij zijn hoofd (…) Wat heeft het voor zin om alle hobbybloggers te verplichten om zoiets ingewikkelds als jij hierboven (en Ben van de Blogtrommel) beschrijft op hun blog te laten zetten? (…) Wie is hier mee gediend? Welke protocollenbedenker wordt hiermee geëerd? Wat hebben wij hieraan? Wordt de privacy daar beter mee? Wordt er nu minder, of minder vaak, of minder langdurig, informatie van ons allemaal verzameld? Slapen we er beter van? Worden we er alerter door? Ik waag dat te betwijfelen.”

Kolibrie © 2017 Bas van Vuren

En het breaking news van vorige week was natuurlijk dat de bundel Hard voor de Natuur (eerstverschenen in 2010) een vierde geheel herziene druk gaat krijgen. Briefje van mijn uitgever. Keileuk. Verschijnt naar verwachting voor de Kerstdagen en zelfs misschien ruim voor Sinterklaas. “Wat ik vind van de kolibrie” komt er misschien in, maar misschien ook nie. Alleen EJW vond het “grappig!” en da’s te weinig.

Wil jij net als EJW en de andere reageerders hier ook kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Ik zat weer eens in de trein. En Vester vroeg op Twitter om een foto van je uitzicht. Meteen genomen, dwars door het raam heen. Rats. Flats. Zonder nadenken. Toch een fraai plaatje van een werkmens dat even een plasje is gaan doen, of een broodje eten.

Foto: “Plassen of een broodje in de natuur” © 2018 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

207 gedachten over “Een dijk van een terugblik (197)”

  1. Gelukt! Alweer een terugblik op de voorgaande week. Natuurlijk geldt niet: hoe langer hoe beter, maar toch is het wel prettig als er een lang verhaal te lezen valt. Vooral als het goed geschreven is.
    Dank voor het compliment over het ikje.

    Liked by 1 persoon

  2. Gelegen

    Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking. Daar horen ook slaapdiensten bij. Meestal slaapt iedereen de hele nacht door.

    Vannacht om half vijf telefoon:

    „Ik ben het.”

    „Ja, dat hoor ik.”

    „Waar ben jij?”

    „Ik lig in bed. Het is midden in de nacht, dus ik lig te slapen.”

    „Oh. Dan bel ik zeker ongelegen?”

    Christine Lammers

    Like

  3. Christine hoort wie er aan de telefoon is, maar voor ons blijft het gissen. Een mens met een verstandelijke beperking? Haar dochter (het was immers moederdag)?

    Het doet me denken aan de keer dat ik mijn zwager belde. Hij klonk nogal slaperig, dus ik vroeg “Slaap je nog?”. “Nu niet meer” antwoordde hij “ik werd wakker gebeld”.

    Liked by 1 persoon

  4. Dat jij mijn verloren reactie op de privacywetgeving hebt weten te redden uit de klauwen van het internet! Hoe heb je dat geflikt? Kwam je hem zomaar toevallig ergens tegen? Zat ie in de prullenbak tussen de junkberichten? Ben je met pet op en vergrootglas in de hand op zoek gegaan? Het is een wonder. Ik raak namelijk altijd meteen gehecht aan mijn eigen schrijfsels en als ze dan op het moment suprême verdwijnen… je begrijpt: dat valt om de dooie dood niet mee. En nu is ie weer terug! Ik ben diep ontroerd, dat wil ik wel bekennen 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Het is een wonder. Niets minder.

    Je hebt als blogbaas twee bakjes tot je beschikking. Een moderatiebakje en een spambakje. In het moderatiebakje zitten dingen die wel of niet op de site mogen, gebaseerd op van wie ze komen, welk IP-adres, verboden woorden etc, dat kun je zelf beinvloeden. Daar kijk ik zo af en toe in.

    Het spambakje, dat gaat volautomatisch, dat doet WordPress, daar gaan reacties in die over viagra gaan, sportschoenen, gewonnen prijzen in de Nigeriaanse Staatsloterij en meldingen van weduwen en wezen met erfenissen … daar kijkt een normaal mens nooit in, en ze gaan vanzelf na 30 dagen helegaar weg.

    Welnu, in dat laatste bakje zat ik vorige week toch even te grasduinen. Toch even mijn eigen verhaal factchecken, en uit nieuwsgierigheid op wat voor soort blogs (qua onderwerp en taal) dat soort automatische spam nu aanslaan en welke niet (ik heb dat antwoord gekregen, maar meld het niet).

    Tot mijn stomme verbazing zat jouw reactie daarin, tussen de zooi. Het was alsof je op een vuilnisbelt ineens een broche vindt. Waarom die daar lag? Geen idee. Heb het aan alle kanten bekeken en het was qua tekst, afzender en alles een puike reactie. Dus in ere hersteld. Snif.

    Ook ik heb even een traantje weggepinkt, en nu ik jou zo zie reageren, komen de waterlanders weer.

    Liked by 1 persoon

  6. Het is beide, Ton Amour, wat een mooie avatar heb je trouwens 😀 Een intro bestaande uit highlights van vorige week, al sinds jaar en dag. Ik heb een vriendin die kan de heerlijkste gerechten bereiden van restjes. Ze duikt in de koelkast, doet iets magisch en hopla, er staat me daar een maaltijd op tafel … Njaaaaam …. Kun je hier iets mee?

    Like

  7. Deed ik laatst mee met een spelletje mensen raden. Dus ik snel met iedereen ruzie maken.
    Da’s een makkelijke, zei iedereen: apiedapie.

    Like

  8. Nounou, wacht tot het rode licht gedoofd is, er kan nog een trol komen … Is er net eentje opgehoepeld, staat de volgende al weer klaar. 😀

    Wat is dat toch, die fascinatie voor mijn persoon? Waarom willen deze onbekenden toch mijn aandacht? Wat schieten ze daarmee op?

    Nou bij deze dan, “ton amour”, hier heb je even mijn aandacht. Voor mij een kleine moeite, en heb jij ook weer een topdag vandaag ..

    En je krijgt er nog een plaatje bij ook!

    Like

  9. Slagen

    Moederdag 2018. Oudste zoon (18) die naast zijn twee jongere broers met lege handen staat, vraagt enigszins verontwaardigd: „Waarom heb je niet gezegd dat het Moederdag is!?” Morgen begint zijn eindexamen, hij zit al dagen tussen de boeken, het zij hem vergeven. Dan herstelt hij zich razendsnel: „Weet je wat je van mij krijgt? Ik ga slagen!”

    Jolien van Dijk

    Like

  10. Ja, dat is een prima reactie van die jongen. Het succes van je kind is toch het mooiste geschenk dat je kunt krijgen als ouder? Snif. Pinkt een traantje weg.

    Like

  11. Twee actuele onderwerpen in één klap. De ikjesredactie heeft er een neus voor.

    Na het slagen gaat de zoon wellicht naar Salau, zijn moedertje Jolien zit dan opnieuw met lege handen in Parijs.

    Gelukkig zit hij niet op het Vavo, waar vandaag de verkeerde eindexamenopdrachten (3 x woordwaarde) wiskunde werden uitgedeeld. Had hij alsnog wiskunde moeten doen aan het eind van het eindexamen.

    Een moeder die cadeautjes verwacht op moederdag is als een vader die cadeautjes verwacht op vaderdag. Flauwekul, iets waar je je kinderen niet mee mag opzadelen.

    Liked by 1 persoon

  12. Geweldig, wat een rake opmerking!

    “Een moeder die cadeautjes verwacht op moederdag is als een vader die cadeautjes verwacht op vaderdag.”

    Die zit!!! Maar waarom eigenlijk .. 😀

    Like

  13. Je kunt het nog verder uitbreiden of je van je schoondochter(s) wier ouders overleden zijn of gescheiden op vaderdag respectievelijk moederdag nog verwachtingen kan koesteren.

    Meestal krijg ik van mijn zoons een fles eau de parfum ( twee dus totaal) die zeer waarschijnlijk door de respectievelijke schoondochters zijn gekocht.
    Nou ja hoe moeilijk wil je het maken!

    Liked by 2 people

  14. Wow de een zal stellen, dit is mijn “Gift” ik leuk wat op, zonder daar noemenswaardig kwalitatief aan toe te voegen. Aan het einde van je korte verhaaltje, dank je een ieder met name, die je werk zo aardig vinden.: Quote plus bron. Deze site kenmerkt zich met met het openen van “kijk de markt eens blij zijn”…….

    Ik denk dat de me een van de meest geest dodende routes, die route is waar tevredenheid over eigen opreden, als eerste wordt genoemd.

    Like

  15. Tevredenheid, zelfgenoegzaamheid en blijheid zijn verschillende dingen, jij klein calvinistje dat je me d’r eentje van ons bent. 😁 Maar … misschien sta je er nu in. Spannend!

    Like

  16. Melk

    Op de terugreis van een bezoek aan het Openluchtmuseum in Arnhem met een grote groep recent gevestigde statushouders vraagt een achtjarig Eritrees meisje in de bus in goed Nederlands: „Waarom zijn jullie zo wit?” „Omdat we zo veel melk drinken”, grapt begeleider Jaap met een grote glimlach.

    Het meisje: „Dat zeg je alleen maar omdat melk ook zo wit is. Volgens mij zijn jullie zo geboren.”

    Kees Ros

    Like

  17. Vervelend neerbuigend ikje. Alsof ze dieren uit de dierentuin beschrijft. Brrr. En waarom zwarte mensen zwart zijn en witte mensen wit lijkt me niet echt actueel. Man man. Met je recent gevestigde statushouders …

    Like

  18. De humor van oom Jaap en die van andere omes in Nederland is nog een stap te ver voor dit achtjarig wijsneusje uit Eritrea. Houen zo.

    Liked by 1 persoon

  19. Zeldzaam

    Net wanneer ik als 83-jarige het fietsendeurtje uitkom, passeert een moeder met een klein meisje, dat met een ernstige stem aan haar moeder vraagt: „Mam is dat nu een oma?”

    Titia Wippler

    Like

  20. De Nederlandsetaal is immanent productief. Dat betekent dat je van bestaande woorden, of woorddelen, nieuwe woorden kunt maken. Fiets en bel fietsbel. Fietsbel en schroefje, fietsbelschroefje. Er is echter een voorwaarde, hetmoet begrijpelijk zijn. Fietsendeurtje is grammatikaal juist, lexikaal fout. Een fiets heeft geen deuren. Fietsstallingdeurtje of fietshokdeurtje zijn begrijpelijk. Fietsendeurtje niet.

    Liked by 1 persoon

  21. Willen jullie me verontschuldigen voor de tikfouten. Ik heb me tijdens het koken in mijn vinger gesneden. En mijn ipad wil niet dat ik met een plijster typ.

    Liked by 1 persoon

  22. Portugesebakje, poezenluikje, hondenbaantje, fietsendeurtje.

    Die laatste fietsen we er even deur. Lummel weet als expat de regels van binnenuit, maar keek even niet naar het nieuwewoordenboekje. Ik begrijp meteen wat een fietsendeurtje is.

    Je hebt van die grote garages, waar ook nog een klein deurtje is aangebracht, om mensen, honden, en wat al niet, een zak aardappelen, een kliko, een mud sinaasappelen, doorheen te sluizen. Al of niet met de fiets.

    Liked by 2 people

  23. Fijn, ik begrijp nu het woord fietsendeurtje en vooral het semantisch aspect zoals mij dat is ingeprent.

    Deurtje voor de fiets, totootje kan er niet deur, te dique veur ’t deurtje.

    Liked by 1 persoon

  24. Vast

    Tijdens een verjaardag halen we herinneringen op aan baby Maarten, 55 jaar geleden. Altijd zo’n vrolijk ventje. Wel hinderlijk dat hij voor het slapen gaan systematisch behang afkrabt. De baby wordt aan zijn matras vastgebonden om een afgebladderde bende te voorkomen. Een normale procedure in de jaren zestig, ook tijdens logeerpartijen bij opa en oma. Baby Maarten ligt stevig vastgesnoerd in bed als zijn ouders het huis verlaten voor een avondje bioscoop. Nog even zwaaien vanaf het tuinpad. Op de eerste verdieping zwiepen de gordijnen. Plots een opening. Daar staat hij. Rode wangen, bezweet piekhaar, zwaaiende knuistjes. Baby Maarten met een matras op zijn rug.

    Chris van der Grinten

    Liked by 1 persoon

  25. Het verhaal is misschien al meer dan twintig keer op Maartens verjaardag verteld.
    Nóg een reden om verjaardagen te vermijden.
    Wat zou Maarten nu doen voor de kost?

    Liked by 2 people

  26. Als ik het goed begrijp, gebeurde dit tijdens een logeerpartij bij opa en oma. Maar toch …

    Like

  27. Vanaf het tuinpad nog even zwaaien naar een vastgebonden baby/peuter?
    Waarschijnlijk heeft Ad Hok gelijk, en werd er gezwaaid naar de oppassers, opa en oma. Zeker weten eigenlijk.

    Like

  28. Eigenaardig

    Het is een verplichtingloze dag in mei. Met een opengeslagen roman in mijn handen, bij wijze van klein protest aangezien dat nagenoeg altijd de plaats van de smartphone is, slenter ik voorbij de geveltuin van een vrouw van middelbare leeftijd. Zij lacht hardop en zegt honend: „Nou dát is ook wat, met een boek de straat op!” „Eigenaardig, hè?”, mompel ik terwijl ik opkijk van het boek. Ze kijkt me aan vanachter felgroene dennentakken. In haar handen tal van gebruikte tandenborstels, die zij met liefdevolle aandacht in de grote plastic kerstboom op haar stoep schikt.

    J.A. Oosterhof

    Like

  29. Die Pietjes waren op de verkeerde plaats en op de verkeerde tijd.
    In december zijn ze weer welkom.

    Like

  30. Examen

    In het wekelijkse huis-aan-huiskrantje van onze gemeente heeft de burgemeester een vaste column.

    Daarin schrijft hij over de dingen die hem bezighouden en waarbij hij zich betrokken voelt: het mooie voorjaar, het groen in onze gemeente. In de juiste sfeer sluit hij de column af: „Tot slot wens ik alle eindexamenkandidaten heel veel succes met de laatste lootjes.”

    Cecile Raat

    Liked by 1 persoon

  31. Zo’n Burgemeester, nou die weet hoe hij het volk behaagt in het suffertje van de week.
    Een kandidaat voor Amsterdam zeer zeker!

    Like

  32. Dubbel

    Toen mijn man plotseling overleed zei mijn kleindochter na de begrafenis: „Oma wij zijn allemaal dubbel. Hier en boven. Dat heeft opa mij verteld.”

    Ik keek wat ongelovig en toen zei ze: „Toen jullie er niet bij waren.”

    Het heeft mij getroost. Ze was toen vijf jaar.

    Ida van der Veld

    Like

  33. Portnoy’s complaint mocht ik niet uit de boekenkast van mijn ouders lenen, en nu hoeft het niet meer, omdat het gedateerd is.
    Een begenadigd en fel schrijver, die alles wat hijzelf meemaakte in zijn boeken verwerkte. Ook de pijntjes en kwaaltjes van de oude dag. Waar hij nu nooit meer last van zal hebben.

    Liked by 1 persoon

  34. Portnoy’s complaint heb ik wel ooit gelezen maar het heeft weinig indruk op me gemaakt, waarschijnlijk was ik er niet aan toe (flauw excuus overigens), maar het ontging me allemaal in het Engels dus.

    In die tijd las ik alles wat los en vast zat in de literatuur van Frans, Engels en Nederlands, soms Duits.
    Ik was weg van Heinrich Böl totaal niet normaal en verder dol op Elsschot.

    Liked by 1 persoon

  35. Roth was best goed maar herlezen zal ik hem niet, dan eerder een oudje.
    Laatst liep Bint (Bordewijk) me in handen, die lees ik graag opnieuw. Desnoods tien keer.☻

    Liked by 1 persoon

  36. Bint die je in je handen loopt, mooier kan je het niet zeggen.

    Ik heb vandaag een boek van Joseph Roth (geen familie) gekocht. Misschien denken ze bij bolcom dat het een vergissing was, maar nee.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.