De week van de verwarde verhalen (201)

Vooruitdingesen en terugdingesen op de ikjes en de actuele zaken die er allemaal gebeurd zijn

“Een mooie tijd op een winderige plek”, wenste Pawi me vorige week toe, “waar die vliegende lastpakken wegblijven.” Weet je? De lastpakken blijven nooit weg. Maar da’s het leven. De stekerds weten je te vinden. Probeer ze uit de weg te gaan, is mijn advies, maar als het echt niet anders kan, dan rats, doodslaan. Plat. Flets. Het is niet anders en pure zelfbescherming. Als ze niet hadden gelastpakt waren ze nog in leven.

Een mobiele telefoon noemt ze een “veegdoos”.

Idelette Kruidhof zag vorige week haar ikje in de NRC geplaatst. Ze had er kei haar best op gedaan. Het ging over een oudere dame met “staartjes in”, wier “duim driftig gebarend op en neer ging” langs de kant van de weg. Ja, ik verzin dit niet, maar citeer. Een mobiele telefoon noemt ze een “veegdoos”. Verwarde vrouwen, je komt ze steeds meer tegen.

sjalottentatin
Sjalottentatin van Lummel

Lummel werd nog altijd geplaagd door stakingen in zijn geliefde Frankrijk, kon alleen boodschappen doen in de buurtsuper en moest eten van zijn eigen moestuin. Dat had wel een prachtige sjalottentatin tot gevolg. Zie hier het recept van dit heerlijke vegetaartje. Bertie vond het lekker. Voor mij ziet het eruit als een nat appelgebakje, maar enfin, ik ben dan ook geen kenner van de sjalot.

We misten Mopperkont en Ilona, maar ja, het is dan ook vakantietijd. Ons Mopperkindje meldde zich gelukkig terug na een sabbatical en beloofde dat hij er weer tegenaan zou gaan. Ik hoop vooral op klassieke deuntjes met zangeressen met deinende muzikale boezems, want die zie je niet elke dag.

Photo: (c) Boze koe, A. Dapie 2015

Wisten jullie trouwens dat het eerste intro op 6 januari 2014 verscheen, en dit al weer de 201e (spreek uit: tweehonderdeerste) is? Ja, die heb je gemist ja, dat was vorige week. De wat? De tweehonderdste (200e). Op de link.

Ene Greet Duinker, een vrouw van 87 die nog kan schrijven, was bezig haar Ford Ka te parkeren, maar wordt afgetroefd door een man van rond de dertig. Even later wordt ze de straat overgeholpen door een andere dertiger, ditmaal met een baard en een paraplu. Ja, ook dit verzin ik niet. Dit was het ikje. Het was kennelijk de week van de verwarde verhalen. Maar Pawi was weer mild: “Het is een mooi verhaaltje vandaag, geen zelfspot, wel geduldige observaties (…) Dat een baardmans niet per se eenzelvig of onvriendelijk is, en zelfs behulpzaam, dat mag in de krant.”

Klare taal vond het zelfs een “bijzonder ikje” en sprak de hoop uit dat Greet er nog veel zal inzenden en dat wij er dan nog veel meningen op los zullen laten.

Gekunstelder, gewrongener, vergezochterder en verkrampter kunnen ze niet worden.

Een paar ikjes verder, ja, ik ga ze niet allemaal bespreken, kwam er eentje van Hermieke Kuiper. Ze was aan het repeteren met het koor en er klonk de onvermijdelijke ringtoon van een telefoon. Nou, en dat herinnerde haar aan Femke Halsema die burgemeester was geworden, iets wat in 1862, toen het liedje dat ze net aan het zingen waren was gecomponeerd niet mogelijk was. Inderdaad, gekunstelder, gewrongener, vergezochterder en verkrampter kunnen ze niet worden.

“Een zwaar geval van ´capilotracté’ vond Lummel. “Er aan de haren bijgesleurde pointe. Deze scoort heel hoog op het slechtste ikjeooit register.” Een oordeel waar onze ouwe bekende trol die zich ineens met een gewrongen “In De Vrolijke Groet” pseudo tooide het mee eens was. Fijn om te weten.

De allerslechtste ik ooit was die van Jelle Holtzapffel over de herdenkingsdienst aan een plots overleden “middelbareschoolvriend” waarheen hij op weg was met een roos in zijn knuistje geklemd. Een tokkie op de stoep van een “begeleid wonen complex” met een slok teveel op wordt sentimenteel en vraagt zich af “terwijl de tranen in zijn ogen opwellen” waarom we heden ten dage niet meer naar elkander omkijken in deze maatschappij. Ze knuffelen nog wat en hopla, ikje gescoord.

Het commentaar was even afdoende als vakkundig. “Wat een gelul. Met permissie”. En (Lummel): “Dat was dus duidelijk niet zijn eerste biertje. Krokodillentranen van een zatlap.” Het was opnieuw Pawi die ook positieve dingetjes ontdekte. “Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik het ikje waardeer (…) Even stil peinzen bij een man met tranen in zijn ogen (…) die aan zijn begeleiders is ontsnapt met een biertje.”

Wil jij net als Pawi en de andere reageerders (m/v/t) kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens een keertje in Frankrijk en wel aan een riviertje met muggen. Man man, wat kunnen die zoemen. Maar ja, dat heb je er voor over, want je bent in Frankrijk aan de oevers van een riviertje met muggen. 

Foto: “Riviertje met muggen” © 2018 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

176 gedachten over “De week van de verwarde verhalen (201)”

  1. Zo, die staat! Lummels moestuin is een goeie vondst!
    Zo direkt het eerste ikje van deze week. Hopelijk lokt het veel commentaar uit.

    Liked by 1 persoon

  2. Eenvoudiger

    Mijn dochter van 10 probeert haar kleine broertje de grondbeginselen van het rekenen bij te brengen. Dat vlot niet erg, vooral aftrekken blijkt een lastig concept. Vanuit de andere kamer adviseer ik haar om eenvoudiger voorbeelden te gebruiken. Haar broertje is immers pas 5. „Okay”, vervolgt ze op luide toon. „Je hebt één vader. Die zet je op marktplaats. Hoeveel heb je er dan over?”

    Gabor Oolthuis

    Liked by 2 people

  3. Helder intro. Verre van verward, hooguit een ietsje vliegenrijk. Of muggenrijk. Of wat dan ook.
    Hitte, water en groen staan garant voor alles wat zoemt, steekt en kriebelt.

    Liked by 1 persoon

  4. Dit intro met als motto ‘de week van de verwarde verhalen’ slaat de spijker op de kop.

    De ikjes waren afwisselend van bizar tot onsamenhangend en zelfs pointeloos.
    Het ikje ingezonden door een 87-jarige die van haar parkeerplaats werd beroofd stond op eenzame hoogte.
    Ondanks klinkende namen als Ydelette en Holzapffel bleef de inhoud beneden peil.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik zet niets meer op Marktplaats. Ik stootte kopers af, hield altijd evenveel over en kreeg er ergernis over zeurders gratis bij.

    Like

  6. Voor Marktplaats zou “geleeft” beter zijn, daar komen de koopjesjagers op af. Op spelfouten, taalfouten. Daar valt wat te halen, denken ze.

    Overigens vind ik het ikje van Gabor verreweg het leukste ikje van deze week,

    Liked by 1 persoon

  7. 2030

    Kleinzoon Cas zit in de eerste klas van het gymnasium en ik neem het afgelopen schooljaar even met hem door. Zo stel ik de wat obligate vraag welke vakken hij het leukst gevonden heeft en aan welke vakken hij een hekel heeft.

    Hij blijkt niets te moeten hebben van geschiedenis. Op mijn verzoek wil hij dit wel even toelichten. Hij somt een reeks bezwaren op, zoals de docent, het vele huiswerk en de hoeveelheid stof. Maar hij ziet toch wel een lichtpuntje : „Ik ben wel blij dat ik niet in 2030 geboren ben, dan was het allemaal nog veel meer geweest.”

    Hans Scheffer

    Liked by 1 persoon

  8. Ja bij ons ook, terwijl het toch al jaren zeventig, tachtig was. Ik heb me tot op hoge leeftijd afgevraagd wat we nou precies in Indonesie hadden gedaan. Bijvoorbeeld. 🙂

    Like

  9. Langdradig ikje, was in twee of drie zinnen klaar geweest maar ja, dan zou Hans niet zo uitgebreid zijn obligate belangstelling voor kleinzoons eerste klas van het gymnasium kunnen etaleren.

    Liked by 1 persoon

  10. Het is weer een kinderikje, maar wel vermakelijk.
    Mijn geschiedenisleraar, die mijn vader ook al in de klas heeft gehad, was volkomen uitgeblust en las uitsluitend voor uit geschiedenisboeken, zoals de Kanonnen van Augustus van Barbara Tuchman, geen slecht boek overigens. Het scheelde wel dat geschiedenis geen eindexamenvak was voor beta’s.
    Ik ben me pas op latere leeftijd voor geschiedenis gaan interesseren en met name voor de zeventiende eeuw. Mijn held is Johan de Witt, die weer figureert in het pas verschenen boek ‘Musch’ van Jean Marc van Tol, de tekenaar van Fokke & Sukke.

    Liked by 1 persoon

  11. En we hebben beeld! Lijkt me een aanradertje dat boek.

    Ja, dat heb je weleens, dat mensen je in een hokje willen stoppen. Je bent striptekenaar, dus kun je geen serieuze boeken schrijven. Man man, wat een bekrompenheid. Je bent politicus en je mag geen kinderboeken schrijven. Je bent dit en je mag niet dat. Laat mensen toch bloeien op alle mogelijke wijzen die zij verkiezen. Je kunt bijvoorbeeld best een serieus en deftig en keibelangrijk beroep hebben maar in de avonduren of koffiepauze een blog maken, liedjes schrijven, muziekjes componeren, foto’s maken, een beetje grollen en grappen voor de leut. En gitaarspelen. Denk ik dan althans, gek mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben.

    Like

  12. Ja, dat boek wil ik ook.
    Het “wat obligate” zoals Hans Scheffer schrijft, geeft precies weer waar dit ikje zich afspeelt.

    De heren Hok, Van Vuren en Mopperkont weten bewonderenswaardig veel over hun verleden op de middelbare school.

    Geschiedenis werd bij ons gegeven door een wat oudere dame, met een geamputeerde linker onderarm. Nooit heeft ze verteld hoe dat zo kwam. We dachten dat het met de oorlog te maken moest hebben. Ze was altijd goed gekleed (wij zaten in ons kostschool-uniform), het stompje bedekt met een knoop van een zuiver zijden, zuiver wollen, zuiver linnen bloesje. Ze rookte uit een sigarettenpijpje, blies de rook bevallig uit haar met lipstick gekleurde mond. Altijd naar boven, niet over de leerlingen. Wat ze onderwees? O Ja, geschiedenis. Niets van onthouden.

    Liked by 2 people

  13. Heerlijke lessen. Geschiedenis was samen met Nederlands, mijn grootste plezier op school. Ik herinner me al mijn leraren en hun verschillende wijzen om geschiedenis te benaderen. Fijne herinneringen

    Liked by 1 persoon

  14. Jammer genoeg was onze geschiedenisleraar in de laatste twee klassen van het gymn. een zeurpiet die veel in zijn neus peuterde en dan het resultaat aan zijn sokken afveegde.
    Hij zat altijd op een katheder en wij kletsten ( meisjesschool) gewoon door.

    Zijn grootste woede was toen ik op het eindexamen door de hooggeleerde gecommitteerde , door wie ik onder andere ondervraagd werd over Indonesïe en Soekarno, met een acht beloond werd.

    Liked by 2 people

  15. Ik herinner me alleen dat ik een werkstuk over Alexander de Grote heb geschreven. Die is nog jarenlang door de hele familie gegaan, ten behoeve van neefjes en nichtjes zonder inspiratie.

    Liked by 1 persoon

  16. De fijnste geschiedenisleraar was die in de brugklas.
    Hij was gek op Romeinse en Griekse mythologie en las ons het ene na het andere verhaal voor. Van de geboorte van Zeus tot het wolvenverhaal van Romulus en Remus en tientallen andere.
    Tussendoor leerden we ook nog wat.
    Zijn bijnaam was Mummie.

    Liked by 1 persoon

  17. Haha. Mij komt steeds een zeer dun bijna uitgemergeld heertje voor ogen als ik aan mijn geschiedenisleraar denk. Maar geen idee wat zijn naam was. Ik pieker al 24 uur.

    Maar weet je? Als je niet eens de naam van je geschiedenisleraar kunt herinneren dan is geschiedenis niet jouw ding. Is het dan ook niet. Ik gruwel zelfs van historische films met van die kostuums en zo. De Onedinline, ja, dat was een uitzondering.

    Liked by 1 persoon

  18. Vraag

    Het is zaterdag, warm weer en ik collecteer op straat in Leiden voor het Rode Kruis. Een keurige jongeman loopt op mij toe. Ik toon hem mijn collectebus en zeg : „Mag ik je wat voor het Rode Kruis vragen?”

    Hij stopt, kijkt me heel serieus aan, en zegt : „Wat was uw vraag?”

    Jan Tolsma

    Liked by 1 persoon

  19. Ik kan me nog de namen van alle vier geschiedenisleraren herinneren. Drie op de middelbare school en een van mijn eerste jaar Nederlands. Die laatste was zo boeiend dat ik nog jaren zijn colleges bijwoonde. Net als veel anderen.

    Like

  20. Hoe hij heette, dat ben ik vergeten, maar mijn eerste geschiedenisleraar was een aardige man die absoluut geen orde kon bewaren. Zijn klassen waren een zooitje, afgezien van de enkele keer dat hij ons kon boeien met een mooi verhaal. Ik vraag me af wat er van hem geworden is, zijn leraarschap moet een hel zijn geweest. Later had ik een hele goeie, die ons trouwens ook vertelde over het toendendaagse wereldgebeuren, zoals de Cuba crisis.

    Like

  21. Vandaag van Diemen via Durgerdam en Marken naar Monnickendam gefietst. Dan kom je de geschiedenis op elke straathoek tegen. Gelukkig geen collectanten of andere bedelaars tegen gekomen.

    Liked by 1 persoon

  22. Als student woonde ik in Nieuwendam, en mijn rondje op de fiets was iets minder ambitieus: Schellingwoude, Durgerdam, Ransdorp, Zunderdorp. Mijn droom indertijd was ooit aan de Durgerdammerdijk te wonen.

    Liked by 1 persoon

  23. Dashboard

    Op een bloedhete dag rij ik naar mijn vriendin, het dak van mijn 51 jaar oude Fiat Spider open. Ik erfde deze auto in slechte staat na de onverwachte dood van mijn beste vriend. Met liefde hebben we hem gerestaureerd. Een fotootje van de vorige eigenaar pronkt sindsdien op het dashboard.

    Bij het verkeerslicht komt een zestiger op een Harley langszij. „1967?”, vraagt hij in onvervalst Amsterdams. Ik antwoord bevestigend. „Dubbele carburateurs?” „Enkel!” „Lekker rustig”, zegt hij. „Plaatjes om de kleppen mee te stellen?” Wederom bevestig ik zijn vermoeden. Terwijl hij wegscheurt hoor ik nog: „Jij valt op mannen?”

    Roel Siebrand

    Liked by 1 persoon

  24. Niks mis mee dit keuvelpraatje bij het stoplicht. Het piepkleine misverstandje doet mij minder schateren dan Roel. Oldtimers, ja het blijven ondingen.

    Like

  25. Eindelijk weer eens een ikje in onvervalst Amsterdams: dubbele carburateurs, lekker rustig, plaatjes om de kleppen mee te stellen, jij valt op mannen. Je hoort het Willy Alberti zeggen. Niet.

    Liked by 1 persoon

  26. Snelle jongen, die Harley Angel. Snelle blik, snel oordeel, snelle motor.
    Zijn snelle vuisten zijn -gelukkig voor Roel- aan het stuur gebleven.

    Liked by 1 persoon

  27. Vandaag mooie en nagenoeg autovrije fietstocht gemaakt langs het Gooimeer. Van Diemen via Muiden, Muiderberg, Naarden en Huizen naar de Stichtsebrug over het Gooisemeer en terug naar het vaste land via Almere Haven. Het enige ongerief vormen de bromscooters met jonge bestuurders, die het milieu en de rust op het fietspad aan hun laars lappen en slalommend om brave fietsers hun verderfelijke weg vervolgen.
    Ik wist eigenlijk niet dat er zoveel mooie zandstranden zijn aangelegd aan het Gooimeer. Sommige zelfs met strandtenten. Je snapt niet waarom iedereen zich op een zonnige dag naar een Noordzeestrand rept. Aan de oevers van het IJselmeer is het ook goed toeven en je hebt daar geen last van branding en zout water.
    Heeft het rijden in een old-timer of op een Harley-Davidson iets te maken met homo-erotiek ?

    Like

  28. Lekker leuk in die kringen zou ik zeggen, kom je ook op de motor naar Amsterdam.
    Ik moet nog zien dat je hier voet aan de grond krijgt.
    Bij mij ben je welkom in Den Bosch, zoals eerder gezegd reeds.

    Like

  29. Studiedruk

    Nog even en het zit erop. Haalt hij zijn propedeuse of niet? Het zit niet mee. De onvoldoendes stapelen zich op. Eigenlijk nog niets gehaald.

    Een appje: „Pap, 2,4 of 2,7?” Zucht, app terug: „Welk tentamen?”

    „Nee, pap, bandenspanning van je auto.”

    Er is nog hoop.

    Riet Kooiman

    Like

  30. Ja, zee strand duinen, het liefst oneindig breed, en als enige wandelaar, daar gaat niets boven.
    Mopperkont houdt niet van zout en branding? Ik geloof er niets van. Het lijkt me wel een mooie rit, die je hebt gemaakt. De verwijzing naar homo-erotiek zit hem overigens in het fotootje op het dashboard, de titel van het ikje.

    Over het ikje van vandaag: komt Riet hier uit de kast als man?

    Like

  31. Plannen

    In mijn hoedanigheid als medewerker planbureau operatiekamers informeer ik een hoogbejaarde vrouw. Ik geef haar de datum van haar operatie door en vertel haar hoe laat en waar ze zich kan melden.

    Ze beweert nog nooit eerder een ingreep te hebben gehad, het wordt zelfs haar eerste ziekenhuisopname.

    Nadat ik haar alle ins & outs heb uitgelegd, zegt ze: „Mevrouw, ik heb nog één vraagje: moet ik ook beddengoed meenemen?”

    Manon van de Biggelaar

    Like

  32. Bovendien is die vraag niet zo gek als hij lijkt. Als de bezuinigingen op de zorg zo doorgaan moeten we idd binnenkort onze stretchers en slaapzakken meebrengen. Familie komt ons dan dagelijks verschonen en voederen.

    Like

  33. Goed Bas van Vuren, goed. We doen het vrij goed. We zijn niet klimaataardig maar ontkennen ook niet zo maar alles en we gaan nog lang niet van het gas.
    Aan het Gas of van het Gas, een kwart eeuw geleden betekende dit iets anders dan nu. Maar ik lees dat jij, Bas van Vuren, niets hebt met Geschiedenis? Dat bevreemde mij zeer. Ik dacht dat jij ons verleden een warm hart toe droeg. Ik antwoord dit trouwens vanuit mijn dashboard van mijn nieuwe BLOG en kan dus niet zien waar het landt. Misschien zitten er al weer talloze reacties tussen. So be it.

    Like

  34. Lieve mensjes. Het was keidruk dit weekend met dit en met dat en met zus en met zo. Een nieuw intro kwam er maar niet van. We gaan dan nog maar een week met verwarde verhalen in, kan ons het schelen toch? Graag met respect voor melkander en als je iemand niet mag … ssssst! Jouw geheimpje. Hoeft niemand te weten. 🤔😃

    Liked by 1 persoon

  35. Petite robe

    De uitnodiging voor een boekpresentatie vroeg om tijdige aanwezigheid en naar ik aannam ook om enigszins aangepaste kledij. Ik koos daarom voor een aardige versie van la petite robe noire.

    Dat bleek een misgreep, praktisch alle bezoekers hadden hun dagelijkse outfit aan. Ik kende niemand van de aanwezigen en stond derhalve wat op mijn eilandje te snakken naar het begin van de lezing.

    Vlak bij mij zaten op een bankje twee uiterst verzorgde dames. Zij observeerden de aanwezigen en mij een poosje tot een van hen opstond en mij in de zo melodieuze Vlaamse tongval aansprak met: „Mevrouw, wat heeft u een schoon kleedje aan.”

    Noor Robbé

    Like

  36. Als je klasse hebt geef je de hele zaal het gevoel dat zij verkeerd gekleed zijn en jij goed. Zo heb ik ooit eens een CEO van een hele grote internationale firma in een speedo en tshirt op een receptie liep.

    Liked by 1 persoon

  37. Het ikje doet mij even denken aan Marcel van Roosmalen, mijn favoriete columnist van NRC Next. Schrijft vaak en veel over verhuizing met vrouw en kinderen (zij is of was columniste van Parool, nu VK?) naar een dorpje in N-H.
    Geschreven vanuit zijn Arnhemse roots.
    Pas zijn z’n columns uitgegeven in een boekje, welk hij even mocht promoten bij de heren van VI, zal denk ik niet baten. Aan de bar van dat programma krijgt hij de lachers op zijn hand maar zijn stijl is toch een paar treetjes te hoog voor het publiek aldaar.
    Hij heeft een erg leuk stukje geschreven over een signeersessie in Arnhem. Vandaar dat ik dit schreef, door het ikje getrickerd.
    Een prettige week gewenst.

    Liked by 1 persoon

  38. Het ikje riep bij mij nogal wat vragen op. Zo was mij niet duidelijk of er een boek van Noor zelf werd gepresenteerd of een boek van een andere schrijver. Na wat gegoogle bleek mij dat ene Noor de vries Robbé in november 2017 in een boekwinkel in Den Haag een boek heeft gepresenteerd over makelaardij en dat zou zo maar onze Noor kunnen zijn. Googelen op la petit robe noire leverde informatie op over een parfum van Guerlain, op de flesjes waarvan een tamelijk bloot zwart jurkje staat afgebeeld. De verkoop van haar boek was kennelijk wat ingezakt. Een andere verklaring voor dit late ikje kan ik niet bedenken.

    Liked by 1 persoon

  39. Toch leuk, iemand googelen en iets wetenswaardigs vinden. Dat was ooit tegen de etiquette, maar die gooien we wat mij betreft overboord.

    Met lummel ben ik het eens. Overdressed verschijnen voor je lezing en dan anderen laten merken dat ze er maar een slag naar sloegen. “In je gewone kloffie naar een boekhandel, en nog wel in Den Haag! Het moet niet gekker worden”.

    Het omgekeerde (zoals in lummels beschrijving) is nog leuker. Ik was ooit op een congres in Marseille, très très chaude, iedereen toch pakkie deftig. Behalve de ster van de dag, de beste spreker, het interessantste verhaal. Zijn haar in een staartje, T-shirt, spijkerbroek, sandalen. Hield zijn voordracht uit zijn hoofd, waar ze in NL nu nog steeds niet toe in staat zijn. Een American in Marseille. Ik zat in mijn little black dress ademloos te luisteren en te kijken.

    TimmerArk weer terug? Heb je een nieuw blog? Zag gisteren weer die zeilbootjes dobberen, ooit voor je andere blog gefotografeerd, toen lagen ze in de ochtendmist, nu in de stralende middagzon. Leuk weer wat van je te lezen.

    Liked by 2 people

  40. Zeer matige columns van Marcel van Roosmalen in de NRC.
    Ze gaan voornamelijk over zijn twee kleine kinderen die lastig zijn (vindt hij bijzonder) en verder wat huishoudelijke beslommeringen over opruimen en bellen met zijn bejaarde moeder die doof is.
    Verder natuurlijk over voetbal enzo.

    Liked by 1 persoon

  41. Ik weet het niet Bertie, hij komt uit Arnhem w.s. , zijn ouders uit Brabant en nu is hij bevorderd tot de randstad , in zijn ogen een hele prestatie!
    Waar Wormer ligt weet ik niet , Wormerveer misschien, wie zal het zeggen, maar hij zal wel dicht bij Amsterdam zitten waar alles gebeurt immers.

    Liked by 1 persoon

  42. Toen ik de NRC nog las was er een nieuwe column van een man die daar ging wonen (mijn geboorteplaats). Veel bijzonders had hij niet te melden, de plaats stelt niet veel voor behalve Het Gat Van Wormer en dat is lang geleden.
    Na een paar stuks zegde ik de krant op.
    Niet speciaal voor hem ☻

    Like

  43. Het niveau van Hofland of Heldring zal niemand meer bereiken, maar van Roosmalen past ook meer bij de huidige baas van de krant die het simpel wil houden.

    Liked by 1 persoon

  44. Overigens ben ik van mening dat je vooral niet underdressed waar dan ook moet moet verschijnen.

    Like

  45. Brocante

    Voor mij een echtpaar waarvan duidelijk de man mee moest. „Karel, kijk toch eens, je moeder had dit ook.” Karel knikt. Zo gaat het door. Ik blijf er geboeid achter lopen. Een mooi ledikant. „Wat vind je dan hiervan?” „Het ligt eraan met wie je erin ligt”, zegt Karel vol overtuiging.

    Lotte Aukema

    Liked by 1 persoon

  46. Geen kwaad woord over Marcel van Roosmalen met zijn geestige kroniek van het dagelijks leven en wat een onzin om hem met Hofland of Heldring te vergelijken.

    Liked by 2 people

  47. Toen ik in Utrecht studeerde ging ik vaak naar de markt op het Paardenveld. Een marktkoopman ging af en toe met zijn voet op een tasje staan en deed dan kattengejank na. Als het publiek dierenbeul begon te roepen, deed hij de tas open en toonde lachend de lege inhoud. Utrechtse humor.

    Liked by 1 persoon

  48. “en toonde lachend de lege inhoud. Utrechtse humor.”
    Geloof dit niet, mensen. Op de paardenmarkt in Utrecht liepen de kooplui met tassen vol papiergeld, zoveel zelfs dat ze de tas niet dicht kregen en de restanten in alle zakken van hun marktjasje stopten. Ze leken dik, die lui, maar eenmaal thuis in de bedstee viel het wel mee, alle briefjes waren uitgegeven in het café en de rest was in de kluis opgeborgen.

    Liked by 1 persoon

  49. Toen ik dat ledikant zag…
    ging ik er onmiddellijk proefliggen. Komt er een echtpaar aan, de vrouw wil het ledikant, de man wil mij

    niet.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.