Een dijk van een terugblik (197)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Niet om het een of ander. Maar “goeiendag, wat een enorme lap tekst, hier wordt een mens wakker van, gefeliciteerd” las ik vorige week. En “wat een dijk van een terugblik! Goed geschreven ..”. “Mooi intro”. “Lekker lang intro (…) knap werk!” Dat zijn toch de beoordelingen waar je het voor doet. Zeg maar dat je in de Voice of Holland zingt en dat de jury dit soort dingen over je liedje zegt. Heerlijk gewoon. Dit intro wordt een tikkie korter.

… die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Ikjes waren er weer in alle soorten en maten vorige week en ze werden weer door meerdere reageerders besproken, die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Lees verder Een dijk van een terugblik (197)

Advertenties

Lekker lallen en lollig lazarus lullen in lokaal Leven (196)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Het Nieuws van de Vorige Week kwam van Mario de Kort. We weten nu dan toch eindelijk waarom hij al jaren geen tijd meer heeft gehad om hier te reageren. Onze zingende columnist en opa heeft samen met zijn vrouw een wijnlokaal geopend. In Tilburg. En die heet “Leven“, want leven is het meervoud van lef.

we gaan er allemaal een keertje een goed glas wijn drinken

Het ziet er op de website keigezellig uit en we gaan er allemaal een keertje een goed glas wijn drinken.

Wijnlokaal Leven in Tilburg

Mooi toch als een reageerder en gewaardeerd lid van de community het ook in het dagelijkse leven zo goed doet en het naar zijn zin heeft?

Op de speciale Facebookpagina van Leven vind je alle gegevens over het wijnlokaal. Het is uitsluitend op zaterdag en zondag open, da’s dan weer jammer. Maar je mag Mario bellen. Wie weet gooit hij dat lokaal wel voor jou open, bijvoorbeeld tijdens de Tilburgse Kermis.

Lees verder Lekker lallen en lollig lazarus lullen in lokaal Leven (196)

Hoe staat het met de privacy hier op Aangenaam?

Wel goed, hoor. Maar er treedt een nieuwe wet in werking, op 25 mei a.s. en dus zet ik het maar eens op een handig rijtje. Zoals Ben van de Blogtrommel elders schrijft: “Grote ongerustheid en trammelant in blogland dezer dagen. Op 25 mei 2018 treedt de nieuwe Europese privacywet in voege. De wet – in het Nederlands bekend als Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), GDPR in het Engels – geldt voor iedereen die op een of andere manier persoonlijke gegevens wil of moet bewaren.” 

Zouden er meer moeten doen

Allereerst is er hier geen ongerustheid en de trammelant was in Trinidad, zoals we eerder deze week met z’n allen vaststelden. De oplettende lezer weet natuurlijk dat ik al sinds jaar en dag een hele hoop paragrafen dienaangaande op eigen initatief, werkende vanuit mijn eigen normen en waarden, op de “Over & About” pagina had gezet. Jullie weten wel, die pagina waar ik ook over de blogetiquette en het moderatiebeleid verantwoording afleg. Zouden er meer moeten doen. Lees verder Hoe staat het met de privacy hier op Aangenaam?

Een bakentje waarmee de dag begint (195)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Tralalalalaa, deze vind ik wel passend.

En hopla, onbekommerd gaan we aan de slag: de ikjes bespreken van de afgelopen twee weken, de reacties erop en wat er verder nog op de site aan de orde kwam. Oftewel: dit is het beroemde en geliefde intro, het 195e alweer. Waar blijft de tijd en hoe houd ik het vol? Het eerste weet ik niet, het tweede wel: ik vind het leuk. Keileuk. En de lezers, bijdragers, klikkers en ikjesplaatsers ook (m/v).

Lees verder Een bakentje waarmee de dag begint (195)

Mario de Kort tuft duurzaam door het Brabantse land

Breaking! Zojuist maakt de Telegraaf bekend dat onze vriend en muzikant, moppentapper, columnist, boze-brievenschrijver en knutselaar Mario de Kort een nieuwe passie heeft.

Ons aller lijfblad meldt namelijk dat voormelde De Kort tegenwoordig met een fors uit de kluiten gewassen zonnepaneel op zijn autodak helegaar energieneutraal door Brabant toert. En dat met volle overgave, zoals hij alles met driedubbele energie en toewijding doet.

De video is af te spelen via de link hierboven (klik hierboven op Telegraaf, ja, doe het maar eens een keertje). Kijk even goed op 0:40 waarin onze bariton bas op een klein haartje na een jonge vrouw op een fiets mist. Lees verder Mario de Kort tuft duurzaam door het Brabantse land

Het zijn gewoon lentekriebels (194)

Terugkijken en vooruitbladeren op ikjes en de actualiteit

‘Gaan we nog wat doen?’, vragen ze na school. “Wij moeten vanmiddag een prik halen tegen baarmoederhalskanker”, zeg ik, kijkend naar mijn dochter. “Oh die”, zegt de vriend van mijn zoon, “die heb ik al gehad.

Eigenlijk begon de ikjesweek dus keigoed en dat was te danken aan Rozemarijn de Goede. Later in de week bleek wel dat zo’n prik tegen baarhoedermalskanker ook zinvol is voor jongens, omdat, aldus M.H.E. Dating, arts-microbioloog in opleiding en J. Weel, arts-microbioloog, de “HPV-vaccinatie ook andere vormen van kankers kan voorkomen: anuskanker, peniskanker en kanker in de mond en keel.” Ze voeren deze ingezonden brief vast als publicatie op in het jaarverslag van het instituut. En wij hadden weer wat geleerd.

Da’s het mooie van de ikjesrubriek van de NRC en de bespreking ervan hier op de site. Ik laat zoals gebruikelijk weer wat hoogtepunten van de afgelopen weken de revue passeren en weet dat ik daar heel veel mensen een plezier mee doe. En mezelf ook. Dus wat wil je meer? Niks nee.

Lees verder Het zijn gewoon lentekriebels (194)

Een blikje achter de schermen van de huilbaby

Zoals ik vandaag heb ontdekt heeft een collegablogger een paar weken geleden gemeend om passages uit onderlinge emailuitwisselingen en chatsessies tussen hem, anderen en mij op zijn blog openbaar te moeten maken. Sommige dateren wel van tien (10!) jaren terug.

“Jij was afstandelijk, wantrouwig en behoorlijk arrogant.”

De aanleiding was en is futiel. We hebben elkaar vorig jaar samen met een paar andere fans van me een keer in Utrecht live ontmoet. Ik vond het niet zo gezellig en hij wel. Toen ik een half jaar later daarop terugkijkend in het algemeen zei dat er bij die ontmoeting “een vervelend sfeertje” hing en dat ik daarom iets eerder dan gepland was opgestaan, ging hij door het lint. Hij was persoonlijk beledigd en diep gekwetst. Ik had zelfs “met terugwerkende kracht een leuke middag voor hem verpest”. Hij meende als volgt te moeten natrappen: “Nou, de sfeer was uitstekend hoor toen jij was opgestapt. We hebben nog gezellig over jou zitten roddelen. Jij was afstandelijk, wantrouwig en behoorlijk arrogant. Iemand die zich te goed voelt voor een bepaald gezelschap kan inderdaad beter opstappen.

Ik heb hem meerdere malen gemeld dat hij hiervoor niet mijn toestemming heeft.

Toen ik achter de schermen probeerde om hem tot bedaren te brengen, ging het van kwaad tot erger. Het waren “ellenlange geestdodende herhalingen van zetten” en hij publiceerde vervolgens dus een karakteraanval met verhalen en citaten op zijn blog, over uiteenlopende voorvallen van de afgelopen jaren met het dreigement dit maandelijks te gaan doen. Ik heb hem meerdere malen gemeld dat hij voor het publiceren van mijn e-mails niet mijn toestemming heeft.

Lees verder Een blikje achter de schermen van de huilbaby

Een kakelvers intro (193)

Terugbladeren en vooruitlopen op ikjes en de actualiteit

Karel van Grondelle wist een paar weken geleden een zogenaamd “tandemikje” in de NRC geplaatst te krijgen. Weten we het nog? Dat zijn twee fietsanekdotes die worden geplaatst als een en hetzelfde ikje. Apart hoor. Tijd niet meer gezien. De eerste was lichtelijk racistisch getint, de tweede vond ik wel leuk. Onze Karel rijdt op de fiets naar de fietsenmaker, met een hand aan het stuur terwijl hij met de andere hand de kapotte fiets van zijn vrouw naast zich meetrekt. Natuurlijk valt hij.

Op de stoep staat een oudere vrouw met twee boodschappentassen. Ze kijkt naar mij en naar de tram die in de verte nadert. Ze zet haar tassen neer en trekt mij aan mijn arm omhoog. Ik trek mijn fiets naar de stoep. Dan zegt ze stomverbaasd: „Daar ligt nóg een fiets! Maar waar is die fietser gebleven?”

fb_img_15220822611144646056503643316440.jpgNaar aanleiding van een ikje van Rozemarijn de Goede, wier dochtertje na een middag samen “chillen” en eten bij een vriendin dolenthousiast thuiskwam en zei „Mama, bij Louise bidden ze voor het eten en het smaakte zó lekker… zullen wij dat voortaan ook maar doen?” brak er een klein brainstormpje los over synoniemen voor “chillen”. Vroeger noemden we het “spelen” of “hangen”, maar het is volgens de een in feite “met oordopjes in youtuben en spotifyen”. Pawi opperde: “uitrusten, niks doen, niks hoeven, met Netflix aan.” Bertie hield het op “zich ontspannen, even niksen, beetje kletsen”. En de mooiste kwam van Mopperkont: “Als wij vroeger zaten te chillen, kregen we van mijn moeder een mand met aardappelen in de schoot gedrukt.”
Lees verder Een kakelvers intro (193)

Het ikje moet blijven, voor altoos en eeuwig (192)

Terugkijken en vooruitblikken op ikjes en actualiteit

De mensen vragen weleens aan mij: “Bas”, vragen ze dan. “Die ikjes uit de NRC waar jij zo mee dweept, is dat nou echt iets bijzonders, of zijn het gewoon lezersverhaaltjes die in elke krant zouden kunnen staan?”

Als ik tijd en zin heb, dan antwoord ik daar op. En soms ga ik er voor zitten, stop mijn pijpje, en steek van wal.

Die verhaaltjes mochten de journalistiek niet in de weg zitten en moesten gaan over hulliezelf, lezersanekdotes dus, want dat is onschuldig.

“Kijk”, zeg ik dan vriendelijk, “Die ikjes die dateren nog uit de tijd dat de krant een Meneer was. Journalisten schreven. Columnisten ook. En Hoofdredacteuren. Maar dat was het wel. Die hadden het Laatste woord en Gelijk. Lezers moesten lezen en ze konden hooguit hun gram halen via een ingezonden brief, die vaker niet dan wel werd afgedrukt. En die maar hoogst zelden tot iets als een rectificatie of een antwoord leidde. Op een goeie dag werd het internet uitgevonden. En kranten dachten dat ze niet lang meer te leven hadden.”

Ikje, wat is dat eigenlijk?

“Toen werden ze allemaal interactief, oftewel: de lezer mocht meedoen. In de Volkskrant mochten ze vrijuit bloggen. In de NRC mochten ze kleine verhaaltjes insturen. Piepklein en op de achterpagina. Die verhaaltjes mochten de journalistiek niet in de weg zitten en moesten gaan over hulliezelf, lezersanekdotes dus. Ze noemden het “ikjes”. Grappig gevonden. Het meest vernieuwende was dat alle reacties op die ikjes ongemodereerd op de site van de krant kwamen.” Lees verder Het ikje moet blijven, voor altoos en eeuwig (192)