Opgeruimd staat netjes (2)

Wat nog niet iedereen weet over Roatan bij Honduras

Mijn dochter is zo’n tien jaar geleden naar het eilandje Utila vertrokken om daar een opleiding tot duikinstructeur te volgen. Zij heeft daarna op het grotere Roatan werk gevonden bij een van de vele duikscholen (hier dive shops genoemd) Het eiland Roatan is omringd door koraalrif en trekt het hele jaar duiktoeristen aan, voornamelijk uit Noord- en Midden-Amerika en Europa.

Vlieg ook eens naar Roatan. Boek hier: http://www.honduras.com/airports-airlines-flights/

Roatan, het grootste van de Bay Islands, die samen met Belize het vroegere British Honduras vormden, ligt ca 40 km uit de noordkust van Honduras en is goed bereikbaar door de lucht en over water.

De meeste toeristen komen met het vliegtuig of per cruiseship, maar die laatsten blijven slechts enkele uren. De locals en de backpackers nemen de goedkope snelle ferry (1.5 uur) vanuit La Ceiba op het vaste land. Continue reading “Opgeruimd staat netjes (2)”

Advertenties

Nieuws uit Nederland

Ik woon al meer dan tien jaar in het buitenland. Contact met familie en vrienden is verwaterd en heeft zich gaandeweg beperkt tot de enkeling die met Facebook, Whatsapp en email overweg kan.

Vanochtend lag er een handgeschreven enveloppe in de bus. Kerstkaart. Ik zie dat hij van een tante afkomstig is. Ik rits hem gauw open. Wat leuk, hoe zou het met haar gaan? Ze moet al over de tachtig zijn. Continue reading “Nieuws uit Nederland”

Ontbijt

De zaterdagochtenden lopen bij ons al jaren uit de hand. De ruzies van de afgelopen week komen aan de ontbijttafel voorbij. We hebben dan alle tijd om elkaar de schuld te geven van alles wat er in ons leven verkeerd gaat. Vervolgens gaan we boodschappen doen alsof er niets aan de hand is.

Bij de groenteboer bestelt mijn vrouw een kilo druiven. De man loopt weg om het fruit te wegen. Zijn collega rekent af met een andere klant, draait zich om en kijkt ons vragend aan. Continue reading “Ontbijt”

Vliegtuig

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

“Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.

Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen. Continue reading “Vliegtuig”

Roemenië, is dat niet het land van …

1. Roemenië, is dat niet het land van …?

Transsylvanië, bestaat dat echt of is het een land uit een horrorsprookje?

Vóór we de bruiloft in een orthodoxe kerk in de hoofdstad Boekarest mogen bijwonen, maken we een reis door Roemenië. We vragen ons van te voren af wat we al weten van dat land. Vage gedachten aan beren en wolven in de bergen, kastelen, Ceaușescu, Roma, het Byzantijnse geloof, de Italiaans aandoende taal. We aarzelen even of er nog steeds het Cyrillisch alfabet wordt gebruikt. En we kennen het verhaal over Graaf Dracula, de oude vampier in Transsylvanië. Geschreven in 1897 door Bram Stoker, en vele malen verfilmd. Transsylvanië, bestaat dat echt of is het een land uit een horrorsprookje? Continue reading “Roemenië, is dat niet het land van …”

Anders in Wonderland: dit zijn de Afvallers (2)

Overleeft de schifting niet. Er is teveel van dit soort.
Overleeft de schifting niet. Er is teveel van dit soort.

Het Anders in Wonderland Project gaat een nieuwe fase in. Na de long list – precies honderd plaatjes geoogst van zijn Facebook – is het commentaar- en schiftingsproces in volle gang door de master zelve, Anders Paulson.

In deze aflevering 2 doen wij verslag van de Afvallers. “Ben je doorgaans niet in de afvalbak geïnteresseerd, nu is ‘t eerder … och joh, heb je ‘t niet gehaald? Da’s niet leuk,” aldus meldde de vernieuwende en muzikale kunstenaar vanuit zijn stekje op de Filippijnen. Continue reading “Anders in Wonderland: dit zijn de Afvallers (2)”

Anders in Wonderland: de Long List (1)

anders54Het fotoboek “Anders in Wonderland” vordert gestaag. Auteur, muzikant en levensgenieter Anders Paulson meldt ons vanuit zijn woon- en werkplaats annex studio en atelier op de Filippijnen dat een eerste proeve al binnen een maand of drie realiteit kan zijn, eerst op internet, maar snel daarna ook gedrukt op hoogwaardig papier. Een stuk of vijftig prentjes moeten het uiteindelijk worden. Prentjes die “zeggen wie ik ben“. Continue reading “Anders in Wonderland: de Long List (1)”

Mopperkont fietst door Maleisië

1. Een onrustige nieuwjaarsnacht in Melaka

Kaart van Maleisie
Malaysia met een piepklein stukje Thailand, Wikimedia Commons

Januari 2011 – De winters in Nederland mogen dan minder koud geworden zijn, het blijven lange maanden, waarin de zon zich weinig laat zien en je alleen moed put uit de zekerheid dat het ooit weer lente zal worden. De voorafgaande vier jaren ontvluchtte ik de Hollandse winters steeds door in Thailand te gaan fietszwerven. Ongeorganiseerde reizen, waarvan alleen de vliegreis vaststond en de rest ter plekke moest worden ingevuld. Ik was twee jaar eerder een paar dagen in Kotha Baru, de meest noord-oostelijke plaats in Maleisië om een stempel in mijn paspoort te laten zetten en daarna weer een maand in Thailand te mogen verblijven. Ik vond het leven daar even aangenaam als in Thailand. Toen ontstond het idee om twee maanden in Maleisië te gaan fietsen. Continue reading “Mopperkont fietst door Maleisië”

Een sluier los in de wind

1. Een sluier los in de wind

Ze haalt haar handen even door een teiltje water op de grond, schudt ze af en komt –haar handen drogend aan haar schort- naar me toe. Ik sta aan het hek van haar erf en wil vragen waar de camping is, die we aangekondigd zagen op een kleurrijk bordje aan de kant van de weg.

Ze spreekt geen Frans en gebaart dat ik even moet wachten. Ze roept iets naar huis en vrij snel komen twee andere vrouwen aangelopen, allebei net zo traditioneel gekleed als zij. Lange gewaden, sluiers die alleen hun gezichten vrijlaten. Een van hen is niet alleen oogverblindend mooi, maar spreekt ook nog, naast Marokkaans, vloeiend Frans en Engels. Ze legt uit dat er geen camping is, maar dat we zonder problemen kunnen overnachten naast die moskee daar, vlakbij. Het is daar rustig, er is daar geen gevaar. Geen probleem. Pas de problème, no problem. Soyez tranquille. Continue reading “Een sluier los in de wind”