Bent u te vertrouwen?

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en de actualiteit

Hier is dan weer het nieuwe intro. Handig, want – in de woorden van Ad Hok – dan hoef je niet zo lang naar de nieuwste reactie van het oude te scrollen. Zo’n nieuw weekoverzicht is ook handig om te voorkomen dat andere kapers in plaats van je plantjes water te geven ze proberen met wortel en al uit de grond te trekken. En het is een traditie geworden. Vandaar dus. Reden genoeg voor weer zo’n nieuw intro. Geniet ervan. Met mate. Er zijn nog andere dingen die je ook lezen kunt. En lezen moet om hier mee te kunnen praten.

Er waren behoorlijk wat ikjes vorige week en ook reacties daar dan weer op. En wat off topic discussies naar aanleiding van de actualiteit. Eigenlijk stof genoeg voor een keilang intro, maar ik houd het kort vandaag. Gekke Henkie woont hier niet.

Benno Verburgt schreef over zijn zoontje van 2 die op de vraag hoe het met opa en oma ging antwoordde: “Ze zijn er nog.” Mopperkont: “Zoontje van twee had vast niet in de gaten dat hij onbedoeld grappig was, maar dat heb je vaker bij kinder-ikjes.” Verder lezen Bent u te vertrouwen?

Advertenties

Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Vermoeid en natgeregend kwam Meinoud Hehenkamp een paar weken geleden thuis. In de huiskamer bouwden de kinderen een hut. Ze gaf “beiden natte kussen” en zuchtte: „Ik ga me verkleden.” De jongste begon te stralen. „Als wat?” vroeg hij.

Leuk toch? Ja, dat zijn ikjes die we willen lezen. Ik wel tenminste.

Het valt op dat de NRC-lezers best grappige of ontroerende “lezersanekdotes‘ insturen, maar dat ze man man man vaak krenentommend slecht opgeschreven worden. En de redaktie corrigeert niet of is al even slecht van taal.

Gelukkig staat het deskundige ikjesforum alhier paraat, gepokt en gemazeld in het ikjesbespreken als ze zijn. Onze sterschrijfster, Pawi, gaf bijvoorbeeld het constructief commentaar: “Ik geef ze beiden natten kussen” zou ik vervangen door “Ik geef ze allebei een zoen”. En de zucht zou ze weglaten. Ik ook. En iedereen eigenlijk. Maar ja, het stond al in de krant. Zucht. Verder lezen Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier (174)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

We lazen vorige week in de NRC een agressief ikje, geschreven door Dick te Boekhorst. Het ging over zijn vrouw. Die “knijpt meteen in de remmen” als een paar kwajongens van vijftien jaar een opmerking over haar fietsgedrag maken. En dan gaat ze die jongens ook nogeens iets “toebijten”. Man man man wat zen kun je toch zijn als je wat ouder wordt. Not dus. Zal wel in Amsterdam gebeurd zijn.

De COUS – de educatieve zusterorganisatie die hier sinds kort instructievideo’s deelt – plaatste er een vlog bij waarin een jong, sympathiek meisje je leert hoe je zen kunt blijven. Maar het viel niet bij iedereen in de smaak.

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“, drukte De Schrijvende Rechter (DSR) zich kernachtig uit. “Wat een drukke egotripper met zelfingenomen prietpraat” vond Klare taal. “Hoe kun je daar in godsnaam (11 minuten lang) naar luisteren?” vroeg Ad Hok zich af. En Lummel wist “een mooi motto voor een vlog: heb je nix te zeggen? Doe het dan hier!”

Verder lezen Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier (174)

Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De vorige week gelanceerde VVU COUS is de “Community Open University Site”. Met Van Vuren ervoor. Je krijgt behoorlijk educatieve trainings- en instructievideo’s te zien over uiteenlopende onderwerpen die via het open ikjes crowd proces door het NRC-lezend volk worden aangekaart. Dus gegarandeerd maatschappijrelevant en keiparticipatief. Elke dag gratis en voor niks een nieuwe. Leermomentjes, kritiek en bijval kan in real time met de medestudenten worden uitgewisseld, zonder tussenkomst van de leraar, lerares of videoproducent(e). De eerste volle week zit erop en de resultaten liegen er niet om.

Klare taal, één van de early adopters, legde het vorige week voor de nieuwkomers als volgt uit: “Cous is de afkorting van een zeer sjieke definitie van dit blog, de baas ervan en zijn reageerders. We krijgen nl bij elk ikje een soort filmische uitleg op (volks) academisch niveau wel te verstaan zodat ons brein geprikkeld wordt en dieper tot de materie doordringt.” Verder lezen Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Dubbel

Ik woon al jaren in Frankrijk. Toch stond ik voor een raadsel toen mijn negenjarige dochter opgetogen thuis kwam van de manege met de mededeling: „Papa, volgende week mag ik op double poney!”

Op de rand van haar bed werd het vraagstuk de volgende avonden niet opgelost. Twee pony’s boven op elkaar? Of liepen ze net als in het circus naast elkaar, met mijn dochtertje er wijdbeens boven op? Verder lezen Dubbel

Zwaaien naar de zonnebloemen (172)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het meest vertederende ikje van de afgelopen veertien dagen werd geplaatst door Ilse Geverink. Het ging over een echtpaar van een jaar of 70, 75, dat op een dalende roltrap naar boven rent. Schaterend als schoolkinderen. Ze deden dat volgens de schrijfster hand in hand en dat geeft aan dat er een stevige verzinfactor in het verhaal zit. Daar is zo’n roltrap namelijk echt te smal voor. Je valt je te pletter als je dat probeert. Zeker als bejaarde. Maar het beeld was mooi. Een echt “Carmiggeltje” zoals we dan zeggen. En oh ja, bovenaan het reuzenrad gaven ze elkaar nog een zoen ook! Zo moeten ze zijn, die ikjes. Vind ik wel tenminste.

De reacties op dit meesterikje waren ronduit lovend. Van een zuinig “niet geheel onleuk” van Luvienna tot een welgemeend “hier word je vrolijk van” van Pawi. 

Leuk dat er nog een site in Nederland is die de ikjes van vakkundig en vrolijk commentaar voorziet. Nu al meer dan 170 edities lang. Bestendig. Consequent. Zonder nukken en grillen. Daar hebben ze recht op. Voor wie recentelijk in de war gebracht is door pogingen tot #fakenews en geschiedvervalsing, is er maar een goede tip: duik in het archief, geniet en bewonder. Met mate, ik hoef er echt geen lintje voor te krijgen. Maar de inzet door de jaren heen die mag gezien worden. Verder lezen Zwaaien naar de zonnebloemen (172)

Ik ben een dik mannetje (171)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het hoogtepunt van de vorige week, laat ik er maar meteen mee van start gaan, was de jaarlijkse reageerdersbarbecue, ditmaal gehouden in Utrecht of all places. Deze lokatie, uitgekozen door Heer Rozenwater, weerhield naar schatting een fiks aantal reageerders om mee te doen. “Utrecht? De man is mesjokke. Ik lees er dan wel over in het intro of wellicht in een eigen draad.” zei Mark (aka TimmerArk) er bijvoorbeeld van. En dat klopt.

Maar ook bij Kraantje Lek aan het Overveense duin of op de Pier in Scheveningen hadden we deze reageerder waarschijnlijk niet mogen begroeten. “Iedereen kent elkaar al behalve ik” zei het arme ikje immers, “en ik ben momenteel maatschappelijk het minst geslaagd van jullie, en ten aanzien van mijzelf. Ik ben een dik mannetje dat nog nauwelijks iets aanpast behalve mijn crematoriumpak, welk misschien toepasselijk is.”

Verder lezen Ik ben een dik mannetje (171)

Een geschreven bitterbal (170)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De reden dat ikjes zo populair zijn onder expats is “de band met ons lieve vaderlandje.” Een ikje is “een geschreven bitterbal of stroopwafel als het ware.” Dat schreef vorige week op een belendend blog de beroemde DSR, ofwel De Schrijvende Rechter, al sinds jaar en dag de belangrijkste ikjesbeoordelaar van het land. Hij is er een tijdje tussenuit geweest, maar is de afgelopen weken aan een ijzersterke comeback bezig. Zie voor een overzicht van zijn vroegere werk dit verzamelblog.  

Het is een keischerpe constatering. De ikjes lijken in Nederland zelve weinig opzien meer te baren. Je ziet ze niet bij Jinek voorbijkomen. Die praat liever met Geert Wilders over zijn poezen. En je ziet ze vrijwel nooit figureren op Twitter. Als ze al worden getweet door een enkele overgebleven ikjesfan, dan leidt het niet tot discussie en al helemaal niet tot #ophef. Saai.

Verder lezen Een geschreven bitterbal (170)

Oma is een baksteen (169)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Een jochie van drie, Kick geheten, geeft op Schiphol een knuffel aan de beveiliger die door de knieën gaat om hem te laten zien hoe hij met zijn armen wijd moet gaan staan. Dat was in het nieuws, in de ikjesrubriek van de NRC vorige week. Lief opgeschreven door iemand die het zag gebeuren: Jonas van ’t Hek.

Volgens de schrijvende DSR, die zijn eindoordelen tegenwoordig elders, op een margeblog, schrijft, was het derdepersoonsvertelperspectief “krampachtig”, omdat hij toch sterk de indruk had dat “de inzender zelve de vader van het lieve kereltje is”. Had ik ook ja, maar krampachtig vond ik het dan weer niet, gek kereltje dat ik me d’r eentje van jullie allemaal ben.

100e reactielepeltje
Geen knuffel deze week maar het vertrouwde lepeltje. Voor de 100e reactie!

We hadden maar een stuk of zestig, zeventig reacties vorige week. Da’s niet veel. Of mijn mededeling dat de honderdste reactie geen lepeltje maar een knuffel van de blogbaas of reageerder naar keuze zou krijgen hiervoor verantwoordelijk is, zullen we nooit weten. Of worden de reageerders ouder en vadsiger? Rob Alberts meldde in ieder geval dat hij met zijn BMI van boven de 28 en een buikomvang van meer dan 125 steeds meer moeite heeft met het reageren op het blog. En Bertie blijkt zonder iets tegen ons te zeggen een gebroken arm te hebben gehad! Nu gespalkt. Lees en huiver alhier, op haar eigen lezenswaardige blog. Enfin, deze week geen geknuffel dus, maar weer gewoon het vergulde lepeltje.

Verder lezen Oma is een baksteen (169)

Bierenkool, Banaan en Peer (168)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Wouter de Vreeze beschreef vorige week in de NRC hoe hij met zijn zoontje van acht door Amsterdam fietst en hem aanspoort als het joch bij het beklimmen van een brug bijna stil valt. Vlak achter een oudere dame, die duidelijk ook moeite heeft de brug op te komen roept hij „Doortrappen!” tegen het kind. „Excuses, ik heb het wat zwaar”, antwoordt de dame.

Da’s het mooie van die ikjesrubriek van de NRC. De lach, en soms de traan, ligt voor het oprapen. Meestal ergens in Amsterdam, als je er maar oog voor hebt en als je het maar afdrukt en je je krant niet exclusief voor je professionele journalisten reserveert. Goed bezig, die NRC.

Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt

Ook Jinek heeft dit begrepen. Zij had vorige week items over een meisje dat een viool in de trein had laten liggen en over een man die van vissen hield. Mooi. En de “Beste Zangers” van Jantje Smits zat zaterdagavond ook al vol met populaire meedeiners in een volks jasje. Wat kan die Tania prachtig zingen, en die Anita! Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt. Maar daar hebben we het niet over. Dit intro gaat niet in de voetsporen van Beerekamp treden, TV kijken doen jullie zelf maar, dit intro gaat over de ikjes, en wat onze reageerders zoal hebben meegemaakt.

Verder lezen Bierenkool, Banaan en Peer (168)