Uitslag Internationale-Vrouwendagverhalenwedstrijd

Het is weer Internationale Vrouwendag vandaag en gelukkig maar. Stel dat het gisteren was, dan waren we te laat.

De opdracht voor de wedstrijd van dit jaar luidde: “Deel een herinnering aan een vrouw naar keuze en waarom zij zo bijzonder was of nog altijd is. Illustraties en foto’s welkom, mits in het nette. Iets van klei mag ook. Of een recept van een gerecht dat vooral vrouwen lekker vinden.”

Tot mijn plezier kwamen er via het speciale reactieformulier tientallen bijdragen binnen. De belofte om de uitslag vandaag al 1 minuut na middernacht te publiceren kon ik dus op mijn buik schrijven. Hopelijk gaat dat er vanavond weer af. Lees verder Uitslag Internationale-Vrouwendagverhalenwedstrijd

Advertenties

Er zit een boek aan te komen (191)

Terugblikken en uitkijken naar ikjes en actualiteit

Het meest vermeldenswaardige nieuwsfeit van vorige week was dat Jokezelf ons terugvond en wij haar. “Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen” heet haar blog en het staat tegenwoordig keivol stukken en dingetjes over de Nederlandse kunstschilder Sjeng van Dalsum, overleden in 2015, en Joke was toen zijn vrouw, iets dat wij nog niet wisten in ieder geval, maar bij deze.

Joke heeft de verantwoordelijkheid over de nalatenschap van de Van Dalsums en werd, toen ze eenmaal ging spitten, verrast door “de hoeveelheid, veelzijdigheid en kracht van wat er allemaal boven water kwam.” Ze ging aan de slag met een boek. En er blijkt zelfs een heuse crowdfundingactie voor dat werkje geweest te zijn, maar ja, wij wisten van niks, en die is dus mislukt. Jammer.

Maar gelukkig zit er nu toch een boek aan te komen, dat Joke in eigen beheer aan het uitgeven is. Dat gaat ze op 10 maart a.s. presenteren in de bibliotheek van Noordwijkerhout, waar inmiddels een expositie van het werk van Sjeng van Dalsum van start is gegaan. Gaat dat zien, kunstminnende lezers (m/v/o) van de Bas van Vuren site. Lees verder Er zit een boek aan te komen (191)

Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)

Vooruitkijken en terugblikken op ikjes en actualiteit

En gelachen dat we vorige week hebben! Xavier Moonen vertelde over de ontbijtzaal van een hotel in de Haagse binnenstad waar bij een schaal met spiegeleieren een informatiebordje stond met de mededeling “dat dit product ei kan bevatten”. Soms denk je dat je in de NRC van twintig jaar terug zit te bladeren.

Zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes?

Ene “…Doorweekt,,& Op de Draad Versleten…..” (aparte reageerdersnaam, maar dat heb je ervan als je mensen hun eigen naam laat kiezen) beklaagde zich erover dat in deze wekelijkse intro’s geen grappen over de “heer T.” staan. Terwijl toch “de hele wereld wordt bezaaid met grappen over hem”.

Welnu, beste reageerder, dat is misschien wel precies de reden. Bovendien reageert de heer T. hier niet en wordt er bijna niet over hem gepraat. Ook Ad Hok, sinds jaar en dag onze Amerikadeskundige, neemt de naam van die gevaarlijke democratisch gekozen loser zelden in de mond. En zeg nu zelf: zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes, zijn gekke haardos en narcistische persoonlijkheid? Maar misschien is dat op de Filippijnen anders. Lees verder Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)

Geen #metoo, wel voelen (189)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

By Sebastiaan ter Burg, derived from Ruud Lubbers at Jong Management – 2016:, CC BY-SA 2.0

Onze wijze, slimme, charmante ex-premier Ruud Lubbers is dus niet meer. Een man die graag met ministers meedacht, die voortdurend met oplossingen kwam, die betrokken was, visie had, een opdracht, en die dus in alles een tegenstelling was met de huidige minister-president Mark Rutte, die zijn ambt als een kantoorbaan ziet en het allemaal vooral leuk en lollig wil houden.

Zeker, Lubbers was een lichamelijke man, zowel naar mannen als naar vrouwen. Hij heeft dat gemeen met wel meer passievolle, intense mensen. Van Mierlo, Wolkers, dat waren ook van die mannen die tijdens het gesprek erg dicht bij je kwamen. Je wilde voortdurend terugdeinzen. En Martin Šimek is nog zo’n voorbeeld, gelukkig nog in leven.

Om jou te “voelen” en er zeker van te zijn dat wat zij zeggen bij jou binnenkomt.

Die korte fysieke afstand is hun manier van communiceren. Ze bedoelen daar niets seksueels mee. Het is hun manier om met jou van gedachten te wisselen. Om jou te “voelen” en er zeker van te zijn dat zij jou begrijpen. En vooral om er zeker van te zijn dat wat zij zeggen bij jou binnenkomt. Het zijn mannen die jou tijdens het praten geregeld bij de arm pakken, of bij het afscheid in de schouder of zelfs lichtjes in de zij knijpen. Dat is gewoon de aard van dat soort mensen, en het heeft doorgaans – althans voorzover je zoiets in vergaderzalen en wandelgangen kunt meemaken – absoluut geen #metoo-achtige inslag.

Lees verder Geen #metoo, wel voelen (189)

Een prachtig en heel bijzonder intro (188)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

Het was en is nog steeds carnaval overal. In Kielegat, bij de Kruiken en Kruikinnen, ook wel de Kruikenzeikers genoemd, in Oeteldonk en omstreken. Zelve tufte ik dit weekend in mijn huurautootje door het Brabantse land. Ik werd overal omgeleid door mannen in oranje hesjes die met hun rug naar praalwagens stonden. Een keer zelfs door dezelfde, een half uur later, toen de optocht die ik via een slimme sluiproute probeerde te ontrijden er van de andere kant gewoon nog een keertje aankwam.

De Moerdijkbrug was afgesloten

Speciaal aan de oranje hesjes draag ik dit weekoverzicht op. De Moerdijkbrug was afgesloten, dus ik moest een gigantisch eind omrijden op weg terug naar Schiphol. Had daardoor bijna het vliegtuig gemist. Vandaar een kort introotje deze week. Mag best een keer na die megalange van vorige week, waarna ik ook nogeens een paar dagen prettig heb lopen gonzen van de loftuitingen. Lees verder Een prachtig en heel bijzonder intro (188)

Die geur! Dat glijden! Dat avontuur! (187)

Vooruitlopen en terugblikken op actualiteit en ikjes

Nems zijn heerlijke Vietnamese loempia’s, maar dan anders. Ik at ze in Parijs vaak als tussendoortje of voorafje bij de “Chinees”. Je moet ze op een vers afgescheurd blaadje sla leggen, er tussen duim en wijsvinger wat verse plukjes munt overheen snipperen, blaadje oprollen, de hele mikmak in een piepklein schaaltje met een soort van zurige sambal dopen en hopla: open die scheur en hap slik en mag ik er nog eentje?

Njaaaaaaam, hier hebben we ze: nems!

Natuurlijk kun je ze ook zelf klaarmaken als je toevallig eens niet in Parijs bent. Zie het volgende recept van onze blogkok uit Frankrijk, Lummel, al sinds jaren ook de trotse eigenaar van zijn eigen minst gelezen kookblog ter wereld. Lees verder Die geur! Dat glijden! Dat avontuur! (187)

Ik voel me een kruimeltje (186)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

We lazen vorige week een paar ikjes en vonden er wat van. Zoals die van Eddy Koning, die meldde dat je “eigenlijk nooit meer op straat iemand de band van een fiets ziet plakken”. Ja, het kan je maar opvallen. Dan moet je het opschrijven, een enveloppe en een postzegel zoeken en het naar een krant sturen. De NRC in dit geval, want die houden van lezersanekdoten.

De man was van de ANWB, zijn auto stond langs de stoep.

Eddy had het laatst toch nog een keertje gezien: fiets ondersteboven, teiltje water ernaast en “het bekende doosje met gereedschap”. Een vrouw stond ernaast te kijken hoe een man de achterband repareerde. De man was van de ANWB, zijn auto stond langs de stoep.

Nou, en dan denk je, wat gebeurde er toen? Niks. Dat was het ikje. Klaar. Mooi he? Dat dat in Nederland kan: een dagblad voor volwassenen waar je zulke verhaaltjes naar toe mag sturen. En dat ze dan geplaatst worden.

Lees verder Ik voel me een kruimeltje (186)

Ikkan mede meligheid voorstellen (185)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

“Ekenemie”, zo spel je “economie” volgens de 5-jarige kleindochter van Hans van Otterloo. De trotse opa kwam er mee in de krant via het fenomeen “ikje” van de NRC. Ikjes zijn korte lezersanekdotes op de achterpagina en onderaan de website. Ooit was dit een spectaculaire vernieuwende vondst om de lezer met de krant te laten praten. Nu is het al een tijdje een tikkie aan het drooglopen. Maar wij houden er hier van en zullen er niet gauw genoeg van krijgen. Die kleindochter heet trouwens Ronja, hopla, staat ze nóg een keer op het internet.

Als je het moderne Nederlands hoort, dan voel je je een vreemde in eigen land

Een naar Frankrijk (het “Buitenbos”) uitgeweken lezer van dit blog, Lummel, meldde dat hij zich in Nederland “een hoedje schrikt” als hij zijn voormalige landgenoten hoort praten. Ja, dat krijg je na 28 jaar. In je gedachten is het allemaal nog net zoals toen, maar als je dan in de winkel en op de televisie het moderne Nederlands hoort, dan voel je je een vreemde in eigen land.

Lees verder Ikkan mede meligheid voorstellen (185)

Het enigma Tolstoïevski: een boek dat je niet hoeft te lezen

1. France Inter is een kletsradio

France_Interheader

Het is een paar weken geleden dat ik voor het eerst over het boek “Het enigma Tolstoïevski” hoorde spreken. Het was in de auto van mijn woonplaats naar Parijs. Omdat ik tegenwoordig wat verder van de stad vandaan woon zit ik iets vaker in de auto en de trein en ik heb dus tijd om naar de radio te luisteren.

France Inter is een kletsradio. Er worden ongeveer drie platen per dag gedraaid en voor de rest wordt er gepraat. Over van alles en nog wat.

Kletsradio

*) Luister hier live wat de schrijver bedoelt (red.)

Ik luisterde naar een interview met de schrijver/criticus/psychiater Pierre Bayard. Het was een prettig en grappig interview.

De schrijver linkte alles en iedereen aan elkaar. Leuk. Maar waarom?

Het ging over Tolstoïevski. Ik geef toe dat ik het niet meteen hoorde. Pas toen ik hoorde dat “De broers Karamazov” en “Oorlog en Vrede” van één en dezelfde schrijver kwamen begreep ik het.

Dit gaat leuk worden, dacht ik. De schrijver linkte alles en iedereen aan elkaar. Leuk. Maar waarom? Een gebbetje of iets serieus? Hoewel hij grappig was leek hij zich zelf uiterst serieus te nemen. Dat doen wel meer mensen en daar kan ik onderhand best wel tegen. Niet.

Lees verder Het enigma Tolstoïevski: een boek dat je niet hoeft te lezen

Nasputteren over Oudejaarsavond (184)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

De week stond nog een beetje in het teken van het nasputteren over Oudejaarsavond. Het lijkt al weer maanden geleden. Die klok. Die oliebollen. Dat vuurwerk. Gek wel. Toch is het echt pas één week 2018. Een jaar dat nu al verloren lijkt.

Youp van ’t Hek (2017)

Klare taal wachtte met ons vanuit Spanje online op “Youp van het Hek, met zijn grote bek”. Net als Freek de Jonge niet een cabaretier die haar kan bekoren. Maar ook van de “nieuwe vrouwen” (Kathinka, Sanne, Sara, Pauline en Kennie of Kenny) wordt zij niet blij. “Na Kaandorp was het wel einde verhaal.”

Mopperkont had Youp van ’t Hek als cabaretier afgezworen, nadat deze in 2016 tijdens de nacht van NRC in de Doelen slechts flauwe grappen debiteerde, “gelardeerd met een serie nare vloeken. Zijn vaak geestige columns in NRC” zal hij wel met plezier blijven lezen. En da’s dus toch nog iets. Lees verder Nasputteren over Oudejaarsavond (184)