Rare beesjes

 

Ik hou niet

 van koolmeesjes

vind het

rare beesjes

met dat roet

 op hun feesjes

doe ze mij maar

 als vleesjes.

 

 

 

 

 

Eerder ergens verschenen op drasties, maar ik weet niet meer waar, wanneer en hoe. Voorpublicatie uit de bundel Hard voor de Natuur, ©2010 Apiedapie. Het mag niet, maar ik krijg honger van dit rijmpje. Kleine trek.

Advertenties

Jasje

Ik staar naar de lege lopende band en besef dat ik weer eens eerder dan mijn koffer ben aangekomen. Dit keer in Montreal, dinsdagavond laat.
 
Morgenochtend om half negen moet ik een vergadering voorzitten, gekleed in de muf ruikende spijkerbroek en sweater waarin ik heb liggen slapen.
 
De winkels zijn dicht.
 
Ik leg mijn probleem uit aan de nachtportier van het hotel. Hij kan me gelukkig een overhemd lenen en een ribfluwelen jasje.

De volgende morgen zit ik de vergadering ongemakkelijk voor. In de pauze komt een van de deelnemers naar me toe.

‘Leuk jasje!’, zegt hij veelbetekend.
 
Ik stamel een excuus, leg de situatie uit en zeg dat ik me normaal natuurlijk wel beter kleed.
 
Er valt even een stilte. Dan zie ik dat hij net zo’n jasje aan heeft. 
 
 
 
 
 
(eerder in iets andere vorm en met ander lettertype gepubliceerd op drasties)

Vlaamse Gaaien zijn akelige schreeuwende papegaaien

 

Vlaamse Gaaien zijn akelige schreeuwende papegaaien

 

 

 Ik houd niet

van Vlaamse Gaaien

en wil ze zeker niet aaien

het zijn niet meer dan

 versierde kraaien

akelige schreeuwende papegaaien

die alleen maar

 onrust zaaien

ik zie ze het liefst

 aan een spitje draaien.

 

Uit de verzamelbundel Hard voor de Natuur, voorpublicatie, ©2010 Apiedapie, ooit eens verschenen op drasties, maar kan het niet meer terug vinden. Ik centreer mijn rijmpjes omdat ik dat mooi vind staan. Maar als mensen zich eraan storen (ik heb daar commentaar op gekregen op een ander blog; men vond het meisjesachtig en een teken dat ik niets van gedichten af weet) dan wil ik wel iets anders proberen. Roept u maar.

Allerzielenfile

Wat zal ik doen voor allerzielen
weer zo’n tragikomisch versje pielen
of een gevoelig stuk voor hen die mij ontvielen.

Voor wie zal ik vandaag in stilte knielen
hij wordt helaas zo lang
mijn allerzielenfile.

flamingo

(Voor mijn moeder, voor mijn beide oma’s, mijn beide opa’s, voor mijn lievelingsoom, voor een lievelingsoudtante (zus van mijn oma die als mijn oma voelde), voor de vriendin van mijn vader, nog een lievelingsoom (eigenlijk overbuurman, hij zei altijd dat “Apie nog eens in de krant zou komen ..”), voor de vader van mijn ex, voor de man die mij geholpen heeft om op het Licht te vertrouwen, wat dat dan ook is, en waar dat dan ook maar zit, voor John Lennon, ja, en zelfs voor Lady Di (weet nog steeds niet waarom ik toen zo moest huilen).

De file wordt langer en langer en langer en langer en langer. Ze zouden dit allemaal hebben gewaardeerd, hebben geen van allen ooit iets anders dan opstellen van mij gelezen, of zelfs helemaal niets. Tenzij er wifi in de hemel is en ze hebben kunnen inloggen.Hopen dat ik dit bericht over precies een jaar letterlijk kan copieren en opnieuw plaatsen, zonder updates.)

Header image: “Lesser Flamingo” by Nikunj vasoya – Own work. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Lesser_Flamingo.JPG#/media/File:Lesser_Flamingo.JPG

Druk, druk, druk

Ik ben nog uit de tijd dat kantoorcollega’s die naar huis gingen met twee zware ‘loodgieterstassen’ werden bewonderd als  ‘belangrijk en druk’.
 
Nooit zal ik die keer vergeten toen de tas van een van hen in de lift opensprong en er een appel uitrolde, gevolgd door een broodtrommeltje, een pak speelkaarten, en de krant. Verder was de tas leeg.  

Tegenwoordig zie ik ze in de trein zitten met hun BlackBerries en iPhones, met de tong tussen de lippen ingespannen allerlei belangwekkende dingen aan het doen. Emails? Afspraken? Analyses?

Mijn buurman van vanmorgen zag er erg belangrijk uit. Strak in het pak. Stropdas. Ik kon het niet nalaten op zijn schermpje te gluren.
 
Ik zag een slangetje kronkelen dat hapjes moest opeten en blokjes ontwijken.
 
 
 
(eerder in iets andere vorm verschenen op drasties)

Rommelmarkt

We stonden gisteren op een rommelmarkt. Voor mijn negenjarige zoon een gelegenheid om oud speelgoed op te ruimen en te leren over zakendoen. Niet jokken over wat je verkoopt, maar ook niet alle gebreken ongevraagd onthullen. Het is per slot van rekening een rommelmarkt.

Een belangstellende voor zijn oude fietsje liet zijn dochtertje een proefritje maken en haalde zijn portemonnee tevoorschijn. Ik stond op om het geld in ontvangst te nemen.

Toen hoorde ik mijn zoon behulpzaam tegen het meisje zeggen: “Je moet niet te hard rijden, hoor, want dan loopt de ketting eraf.”
 
De vader fronste zijn wenkbrauwen. Ik keek hem schaapachtig aan.
 
Mijn zoon maakte het af: “Ja, en we hebben nog nooit iemand kunnen vinden die dat kan repareren.”
 
 
 
Eerder verschenen, iets andere versie, op drasties, zoontje is inmiddels elluf, en nog steeds goudeerlijk. Het fietsje staat nog altijd in de garage. 😦

Mist

 
 
 
  
Mist
 
Vanochtend dikke mist.  In mijn hoofd. En buiten.
Even niet meer weten waar het naar toe gaat.
 
Relatie.
Werk.
Auto in de reparatie.
Paswoord van google doet het niet meer.
Wc-papier op.
 
En buiten grijze nevels waar je ook niet doorheen kunt kijken.
 
Je kunt alleen maar vertrouwen dat alles er nog is. Het bekende.
 
Omdat je het met je verstand weet.
 
Mist is niet erg. Mist hoort erbij. De sluier trekt weer op en het leven gaat weer door.  
 
Zo meteen.
 
Toch?
 
 

Over wolven

 

Over wolven

 

Laten we het eens hebben over wolven

In sprookjes wordt je eronder bedolven

Ze vallen vrouwen aan onder het kolven

maar zijn ze nou echt zo gemeen die wolven?

 

De een zegt het zijn toch net lieve honden

Ik heb nog nooit iets rottigs over ze gevonden

De ander zegt ze vreten geiten

dat zijn natuurlijk wel de kille feiten.

 

We weten allemaal dat die zeven biggen

geitenspiesjes in de vriezer hadden liggen

Zelf ontsnapten ze dus de dodendans

Maar die geiten hadden geen enkele kans

 

Daarom ondanks die vieze zwarte haren

En die scheve gele ogen die zo staren

Vind ik zelf een wolf nog niet zo kwaad

‘t is het varken dat ik haat!

 

 

(op verzoek geschreven voor mijn neefje dat wolven haat)

Een uit zijn bek stinkende hijger

 

Wie staat daar zo vals

 te loeren op die steiger? 
 

Wie is die naar vis

uit zijn bek stinkende hijger?

 

Wie is dat met die

 speerpunt als een krijger?

 

Het is vol afschuw dat ik

die naam te noemen

 weiger.
 

 

 reiger onherkenbaar

Eerder verschenen op drasties, uit de bundel Hard voor de Natuur, ©2010, Apiedapie, voorpublicatie; met dank aan ramirezi voor het plaatje van dit gemene beest.  Ik zou het wel weten als ik hem voor mijn lens zou krijgen. En dat meen ik! Kijk dat visje nou! Zielig!
 

 

Rotopmerking

Het was vanmorgen te druk op kantoor. Teveel emails. Te veel telefoontjes. Teveel zeurtjes. Ik was niet aan lunchen toegekomen.
 
Het is al tegen half drie als ik flauw van de honger over straat ren, op zoek naar een broodjeszaak die nog open is.

Een zwerver met diepliggende ogen houdt mij staande. Hij strekt zijn hand uit en zegt “Ik heb honger”.


“Ja, ik ook” zeg ik en loop zonder de pas in te houden door.

Pas later besef ik wat een rotopmerking dat was.