Door de grond in de lucht

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.
 
Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen.
 
Vermoeid kijk ik uit het venster.
 
Resident?” hoor ik weer. Belachelijk dat ze het vandaag in het Engels vraagt. De KLM krijgt steeds meer kapsones. 

Als ze bij mij is aangekomen, zeg ik nog voordat ze iets kan vragen geroutineerd: “Doe mij maar een witte!”.
 
Ze kijkt me niet-begrijpend aan.
 
Resident?” vraagt ze.
 
Flauw om in het Engels te blijven praten.

“Een wit formulier graag!” zeg ik luid en vervolgens, overdreven articulerend, herhaal ik: “Wit!”

Ze staart me aan.
 
Dan realiseer ik me ineens dat dit een KLM codeshare flight met Delta Airlines is.
 
 

Advertenties