Zwaaien naar de zonnebloemen

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het meest vertederende ikje van de afgelopen veertien dagen werd geplaatst door Ilse Geverink. Het ging over een echtpaar van een jaar of 70, 75, dat op een dalende roltrap naar boven rent. Schaterend als schoolkinderen. Ze deden dat volgens de schrijfster hand in hand en dat geeft aan dat er een stevige verzinfactor in het verhaal zit. Daar is zo’n roltrap namelijk echt te smal voor. Je valt je te pletter als je dat probeert. Zeker als bejaarde. Maar het beeld was mooi. Een echt “Carmiggeltje” zoals we dan zeggen. En oh ja, bovenaan het reuzenrad gaven ze elkaar nog een zoen ook! Zo moeten ze zijn, die ikjes. Vind ik wel tenminste.

De reacties op dit meesterikje waren ronduit lovend. Van een zuinig “niet geheel onleuk” van Luvienna tot een welgemeend “hier word je vrolijk van” van Pawi. 

Leuk dat er nog een site in Nederland is die de ikjes van vakkundig en vrolijk commentaar voorziet. Nu al meer dan 170 edities lang. Bestendig. Consequent. Zonder nukken en grillen. Daar hebben ze recht op. Voor wie recentelijk in de war gebracht is door pogingen tot #fakenews en geschiedvervalsing, is er maar een goede tip: duik in het archief, geniet en bewonder. Met mate, ik hoef er echt geen lintje voor te krijgen. Maar de inzet door de jaren heen die mag gezien worden. Verder lezen Zwaaien naar de zonnebloemen

Advertenties

Bierenkool, Banaan en Peer (168)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Wouter de Vreeze beschreef vorige week in de NRC hoe hij met zijn zoontje van acht door Amsterdam fietst en hem aanspoort als het joch bij het beklimmen van een brug bijna stil valt. Vlak achter een oudere dame, die duidelijk ook moeite heeft de brug op te komen roept hij „Doortrappen!” tegen het kind. „Excuses, ik heb het wat zwaar”, antwoordt de dame.

Da’s het mooie van die ikjesrubriek van de NRC. De lach, en soms de traan, ligt voor het oprapen. Meestal ergens in Amsterdam, als je er maar oog voor hebt en als je het maar afdrukt en je je krant niet exclusief voor je professionele journalisten reserveert. Goed bezig, die NRC.

Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt

Ook Jinek heeft dit begrepen. Zij had vorige week items over een meisje dat een viool in de trein had laten liggen en over een man die van vissen hield. Mooi. En de “Beste Zangers” van Jantje Smits zat zaterdagavond ook al vol met populaire meedeiners in een volks jasje. Wat kan die Tania prachtig zingen, en die Anita! Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt. Maar daar hebben we het niet over. Dit intro gaat niet in de voetsporen van Beerekamp treden, TV kijken doen jullie zelf maar, dit intro gaat over de ikjes, en wat onze reageerders zoal hebben meegemaakt.

Verder lezen Bierenkool, Banaan en Peer (168)

De wereld wordt steeds gekker (166)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Opnieuw ruim baan voor de verwarde man in de NRC-rubriek “Ikjes”, oftewel de lezersanekdotes die al sinds jaar en dag een hoekje op de (virtuele) achterpagina vullen. Zo schreef lezeres Heleen Verleur – ja “Verleur” – over een man bij de Albert Heijn. Dit is een winkel, zoals we weten, waar ze wel vaker te vinden zijn. Toen ze begon te flirten en zei dat hij haar bekend voorkwam, speelde hij het spelletje mee, keek samenzweerderig om zich heen en zei met gedempte stem dat hij in een Facebookgroep zat “die de aanslagen van de afgelopen tijd als fake ontmaskert.”

ruimteplaatjes
Foto: Vincent Teeuwen, Wie o wie ruilt er met ons ruimteplaatjes van Ah? Moeten er nog een stuk of 25 en hebben al giga veel dubbel, via Instagram ift.tt/2qmWJ3S

Op Youtube zijn er volgens hem filmpjes waarin je ziet dat politiemensen razendsnel hun bivakmutsen verwisselen voor hun uniform. Heleen druipt gauw af en vraag bij de caissière om ruimteplaatjes. „Dat is ook zoiets,” zegt de man, “de ruimte, dat bestaat niet: de aarde is plat.” Vervolgens verzucht hij: „De wereld wordt steeds gekker.”

Nou, daar kan nog geen drie weken tramlijnacht tegenop. Heerlijk! Onze sterreageerster Pawi maakte het nog een tikkie leuker en fantaseerde de volgende slotzin van de verwarde man: “Wat bent u trouwens van plan met die tomatenketchup, dame?” Verder lezen De wereld wordt steeds gekker (166)

War wil een mens nog meer? (163)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De Integriteitscommissie, daar hebben we al tijden niks meer van gehoord. Jullie weten het nog wel, die schuinsmarcherende voorzitter en die etentjes in pannenkoekenhuizen in de Wassenaarsche duinen. Het gedoe met de secretaresse ’s avonds laat in de hotelkamer van de voorzitter. De vertwijfelde voorzittersvrouw in haar nachtjapon dwalend door de gangen en zelfs buiten op het erf. En die saaie onkreukbare secretaris die bij hoogoplopende lezersgeschillen maar stomdronken commissieleden via de SMS (die had je toen nog) de oordelen doortexte. We zullen nooit weten of hij er niet misschien af en toe eentje uit zijn duim zoog. Verder lezen War wil een mens nog meer? (163)

Kwetsbaar genomen (161)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Mooi is het als reageerders open zijn en, zoals onze Mark, zelfs een echte foto van zichzelf doorstralen. Kwetsbaar genomen in het holst van de nacht. En dan hebben we het niet over zijn vriendin, maar over zijn selfie.

“Tjonge Markie”, zei Luvienna liefkozend, “wat een Oudhollandsche-meestersfoto! Fraai uitgelicht, lijstje eromheen, klaar.” En Bertie zag er een figuur uit een bijbelfilm in “of één van de Romeinse tijd.” Pawi: “De foto doet denken aan iemand die met plezier voorleest uit eigen werk. Ik zie daarbij vele kinderen geboeid luisteren naar verhalen die ze nooit hadden mogen horen van hun eigen ouders.”   Verder lezen Kwetsbaar genomen (161)

Opgegeten eten op een eiland (160)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Floris Bijlsma vond het vorige week grappig om iemand die zijn collega Frans wilde spreken in het Frans te woord te staan. Voor zo’n ouwe flauwe grap moet hij heel wat jaargangen Donald Ducks hebben doorgewerkt. Volgens Ad Hok had het grapje ook gekund met Engels spreken en iemand die Dick heette.

Zonder Pawi op de site was het toch maar een beetje saaie bedoening. Gelukkig stuurde ze af en toen een ansichtkaartje. Eerst uit het “peperdure Zürich”, later uit Genova en toen vanuit Palermo. Man man man, zijn ze met de helikopter? Verder lezen Opgegeten eten op een eiland (160)

De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Verder lezen De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Roken en paffen en schransen (158)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

Luvienna vroeg naar aanleiding van recente televisiebeelden van hijgende varkens en bezwijkende Argentijnse paarden om AANDACHT voor het eten van vlees en het dierenleed dat daarmee gepaard kan gaan: “Ik kan niet begrijpen dat mensen zich bij het zien van die beelden zich zo geschokt kunnen tonen en toch gewoon met smaak hun kroketje en karbonaadje (en wienerschnitzel) kunnen eten.”

By Ben-Natan (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D, via Wikimedia Commons
Nee, wie wel, maar het gebeurt. Ver-van-mijn-bedshow, zoals zoveel wereldleed. Mensen roken en paffen en schransen ook door, terwijl de ijskappen smelten, longen geasfalteerd worden en aderen dichtslibben. Verder lezen Roken en paffen en schransen (158)

Ik heb een klacht (156)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

We noteerden vorige week een heleboel kinderikjes en mooischrijverij-ikjes, daar heb ik het dus niet over in dit overzicht van hoogtepunten. Er was er maar eentje die een beetje de moeite waard was: een consumentenklachtikje over een doktersassistente die voor het maken van een afspraak wilde weten wat de patient scheelde. Vanwege het privacygevoelige karakter antwoordde de auteur, tevens NRC-lezer Bert Weverling verbouwereerd „Ik heb een klacht.” Even was het toen stil en toen vroeg het gansje aarzelend: „Over ons?”

Verder lezen Ik heb een klacht (156)

Wat zijn peren? (155)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Morgen is het rokjesdag. Vorige week was het kinderikjesweek. De enige dragelijke was die van E.J. Diepeveen, die vertelde over die keer dat hij/zij in bijzijn van zijn/haar 8-jarige dochtertje “Kut met peren!” schreeuwde. Waarop het dochtertje hem/haar verbaasd aankeek en vroeg: „Wat zijn peren?”

Het was vooral ook de week van de terugkeer van Bookmarkmijnboek. Onze gekwelde romanticus kwam in stijl terug met een hartelijk “Nog een gezegend 2017”, tijdstip van plaatsen: 20 maart, 13:40 uur. Verder lezen Wat zijn peren? (155)