War wil een mens nog meer? (163)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De Integriteitscommissie, daar hebben we al tijden niks meer van gehoord. Jullie weten het nog wel, die schuinsmarcherende voorzitter en die etentjes in pannenkoekenhuizen in de Wassenaarsche duinen. Het gedoe met de secretaresse ’s avonds laat in de hotelkamer van de voorzitter. De vertwijfelde voorzittersvrouw in haar nachtjapon dwalend door de gangen en zelfs buiten op het erf. En die saaie onkreukbare secretaris die bij hoogoplopende lezersgeschillen maar stomdronken commissieleden via de SMS (die had je toen nog) de oordelen doortexte. We zullen nooit weten of hij er niet misschien af en toe eentje uit zijn duim zoog. Verder lezen War wil een mens nog meer? (163)

Advertenties

Kwetsbaar genomen (161)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Mooi is het als reageerders open zijn en, zoals onze Mark, zelfs een echte foto van zichzelf doorstralen. Kwetsbaar genomen in het holst van de nacht. En dan hebben we het niet over zijn vriendin, maar over zijn selfie.

“Tjonge Markie”, zei Luvienna liefkozend, “wat een Oudhollandsche-meestersfoto! Fraai uitgelicht, lijstje eromheen, klaar.” En Bertie zag er een figuur uit een bijbelfilm in “of één van de Romeinse tijd.” Pawi: “De foto doet denken aan iemand die met plezier voorleest uit eigen werk. Ik zie daarbij vele kinderen geboeid luisteren naar verhalen die ze nooit hadden mogen horen van hun eigen ouders.”   Verder lezen Kwetsbaar genomen (161)

Opgegeten eten op een eiland (160)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Floris Bijlsma vond het vorige week grappig om iemand die zijn collega Frans wilde spreken in het Frans te woord te staan. Voor zo’n ouwe flauwe grap moet hij heel wat jaargangen Donald Ducks hebben doorgewerkt. Volgens Ad Hok had het grapje ook gekund met Engels spreken en iemand die Dick heette.

Zonder Pawi op de site was het toch maar een beetje saaie bedoening. Gelukkig stuurde ze af en toen een ansichtkaartje. Eerst uit het “peperdure Zürich”, later uit Genova en toen vanuit Palermo. Man man man, zijn ze met de helikopter? Verder lezen Opgegeten eten op een eiland (160)

De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Verder lezen De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Roken en paffen en schransen (158)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

Luvienna vroeg naar aanleiding van recente televisiebeelden van hijgende varkens en bezwijkende Argentijnse paarden om AANDACHT voor het eten van vlees en het dierenleed dat daarmee gepaard kan gaan: “Ik kan niet begrijpen dat mensen zich bij het zien van die beelden zich zo geschokt kunnen tonen en toch gewoon met smaak hun kroketje en karbonaadje (en wienerschnitzel) kunnen eten.”

By Ben-Natan (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D, via Wikimedia Commons
Nee, wie wel, maar het gebeurt. Ver-van-mijn-bedshow, zoals zoveel wereldleed. Mensen roken en paffen en schransen ook door, terwijl de ijskappen smelten, longen geasfalteerd worden en aderen dichtslibben. Verder lezen Roken en paffen en schransen (158)

Ik heb een klacht (156)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

We noteerden vorige week een heleboel kinderikjes en mooischrijverij-ikjes, daar heb ik het dus niet over in dit overzicht van hoogtepunten. Er was er maar eentje die een beetje de moeite waard was: een consumentenklachtikje over een doktersassistente die voor het maken van een afspraak wilde weten wat de patient scheelde. Vanwege het privacygevoelige karakter antwoordde de auteur, tevens NRC-lezer Bert Weverling verbouwereerd „Ik heb een klacht.” Even was het toen stil en toen vroeg het gansje aarzelend: „Over ons?”

Verder lezen Ik heb een klacht (156)

Wat zijn peren? (155)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Morgen is het rokjesdag. Vorige week was het kinderikjesweek. De enige dragelijke was die van E.J. Diepeveen, die vertelde over die keer dat hij/zij in bijzijn van zijn/haar 8-jarige dochtertje “Kut met peren!” schreeuwde. Waarop het dochtertje hem/haar verbaasd aankeek en vroeg: „Wat zijn peren?”

Het was vooral ook de week van de terugkeer van Bookmarkmijnboek. Onze gekwelde romanticus kwam in stijl terug met een hartelijk “Nog een gezegend 2017”, tijdstip van plaatsen: 20 maart, 13:40 uur. Verder lezen Wat zijn peren? (155)

Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Dit zou weleens het laatste intro van voor de oorlog kunnen zijn. Als woensdagnacht de verkeerde blijkt te hebben gewonnen, met een monsterzege, en donderdagmorgen dus de bommenwerpers opstijgen om Ankara te gaan platbombarderen, dan heb je de poppetjes aan het dansen.

Dat laten de Turken niet op zich zitten en ze maken op vrijdag in Rotterdam het karwei van de Duitsers af. Wilders reageert daar niet op, want hij vindt het niet leuk, loopt weg en laat het redden van het land over aan Jesse Klaver (2e geworden), die dit samen met runner up (nou ja, 3e plaats) Thierry Baudet, drie vingers in de neus en een baal lavendel in een paar weken tijd gaat doen. Want die jonge honden zijn me een partijtje daadkrachtig hoor, en ook Thierry kan zijn mouwen oprollen. Als het maar moet. Lekker met een glas rode wijn.

Verder lezen Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)

Olijven prima te pruimen (150)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Flora Minis was de enige NRC-lezer (m/v) vorige week die een dragelijk ikje afleverde. De titel was al hilarisch en een echte klikbeet: “K-olijven”. 

Daar kwam het intro nogeens overheen: “Mijn bazin stopt mij een briefje van vijf in de hand. „Loop eens naar de markt voor zo’n lekker bakkie Kalamáta-olijven.””

Nou, en zo ging het dat hele ikje door, tot aan het einde waarin de markvrouw hartelijk om iets lacht.

Zijn eindoordeel: “prima te pruimen”

Reageerder Ad Hok was de enige die het “eigenlijk best eens een leuk ikje” vond. Het viel volgens hem “buiten de vaste categorieën die we door de jaren heen hebben leren kennen”. Zijn eindoordeel: “prima te pruimen.”Te olijven” haastte Bertie zich hem te verbeteren. Verder lezen Olijven prima te pruimen (150)

Hoe durft een mens vandaag de dag nog kinderen te krijgen (146)

Het dochtertje van Dasha van Amsterdam dat Russische hacks met een Russische heks verwisselt en een spin die met Rutger-Jan Zwijnenburg worstelt en niet meer boven komt. Dat waren de beste ikjes van vorige week, ik bedoel maar. Hebben we het niet meer over.

Om onduidelijke redenen werd er hier op de site reclame gemaakt voor een jetpack. Door wie? Door onze schrijfster in ruste, Luvienna. Het plaatje inspireerde lezers en lezeressen tot fantasieën waarin ik bijvoorbeeld zou landen op de luchtbrug van de Sint Jan te Den Bosch “en dan met de lift of trappen afdalen naar de Parade” (Klare Taal). Ideaal om even langs te gaan bij vrienden of familie, volgens Pawi: Hoi, hier ben ik dan! Godsamme, jou hadden we hier helemaaaal niet verwacht!”

Wat zeg ik? Het was een echte rotweek!

Het was kortom een wat vervelend weekje. Wat zeg ik? Het was een echte rotweek! We zagen een wereld die langzaamaan van al haar idolen, hoop, onschuld en plezier werd beroofd. Hopla, daar ging Adèle Bloemendaal, poink, daar bezweek Jan Kruis, de tekenaar van Jan, Jans en de kinderen. En tjak, Karen de Bok, hoofdredacteur van de VPRO blies haar laatste adem uit. Verder lezen Hoe durft een mens vandaag de dag nog kinderen te krijgen (146)