Schijtbekreiger op kalenderblaadje gevonden (109)

160201schijtbekreiger
Schijtbekreiger – Kalenderblaadje November 1904 – Theo van Hoytema

De schijtbekreiger blijkt echt te bestaan. Nee, ik kende het goede beest ook niet, hoewel ik qua vogelkennis niet voor de baardmannetjes onderdoe, vooral niet voor die ene die ook kan dichten. Voormelde reiger hangt ergens in een museum, op een kalenderblaadje uit 1904, en werd getekend door Theo van Hoytema. Het is nog een mooi beestje ook. Van die dingen leer je op dit blog van de reageerders, in dit geval van de erudiete Pawi. De reageerders maken hier een kleine 10% uit van de lezers en we zijn keiblij met ze. Want ze reageren.  In het onderstaande volgt weer het gebruikelijke weekoverzicht van alles wat er hier wel en niet is gebeurd.  Verder lezen Schijtbekreiger op kalenderblaadje gevonden (109)

Advertenties

Mario laat de potten weer rinkelen

Het Nieuwe Jaar begint wel heel goed. Een nieuwe Youtubesensatie is in the making. De bekende en geliefde Brabantse bas Mario de Kort heeft voor zijn fans een nieuwe video gepubliceerd, die hier gratis te downloaden is (snel want de Muppetrechten zijn vast niet betaald):

Wie de sympathieke Brabander in zijn echie, slechts gehuld in een schort, wil zien, die kan natuurlijk ook hier terecht:

De unieke Goirlese kitchensound met de lichte galm van potten, pannen en tegeltjes, is op beide videos te beluisteren, evenals de zo typerende zachte laaaaaaaaaaaaaaaaage g.
mario1Het is een kanjer, onze Mario, en hij blijft forever young. De naam van de pianist(e), die opnieuw zijn (m/v) virtueuze dingetje doet, lijkt ook dit jaar onbekend te blijven. Maar dat ook deze muzikant(e) het nog ver zal schoppen staat vast.

Wie dat ook al weer was, die Mario? Nou moe! Waar hebben jullie de laatste jaren gezeten?
Lees hier zijn coming out en bekijk hier een zinderend openluchtoptreden in het zuiden van het land. mario2Dat publiek zit er nog steeds, meldde zojuist de politie van Goirle via twitter. mariopubliek-4

Een liedje waar je blij van wordt en niet alleen omdat Zwarte Piet in het achtergrondkoortje zingt

Yael Naim
Yael Naim

Waarom dan wèl? Na een heerlijk langzaam tergend bijna vervelend begin (gaap!) komt er ineens een tempowisseling, een versnelling (op 2:07), de ballade wordt een vrolijk niemendalletje waarbij je op en neer gaat huppen, wat je ook doet, en waar je ook bent en waarmee dan ook maar, je vuist, je vinger, je pen of vork ramt op de tafel, in je schoot of op de stoelleuning van degene die voor je zit en je voelt je blij, je wordt steeds blijer en dan net als je denkt dat het niet blijer meer kan, komt er ook nogeens een rauwe gospelachtige uithaal (op 3:15), onmiddellijk gevolgd door een serie melige Katrien Duck kwaakjes (op 3:55) met dito onbeholpen dansje.

zwarte pietIntussen geniet je door het hele nummer heen van een spannend spelletje pingpong, een adembenemend tiktak tussen zangeres en knotsgek achtergrondkoortje. Ja dat achtergrondkoortje … Bekijk het zelf maar. Wat dat is???

Kortom, hier gebeurt iets, hier verveel je je niet, dit mag altijd doorgaan. Het is groot feest op je scherm en in je oren. En als het afgelopen is ga je terug naar het begin en laat je het allemaal nog een keer gebeuren.

Enfin, start de video maar. Klik op een foto of HIER. 

Bron: opnieuw voor u gevonden in het vliegtuig, Air France, op een lange-afstandsvlucht die net als de vorige keer (VV Brown, zie hier) ineens niet lang genoeg duurde, omdat de betrokken passagier het vliegtuig niet meer wilde verlaten.

Aan de bruine Donau

De Donau .. ach … romantiek! Zo mooi! Zo blauw! Laat ik nou nooit geweten hebben dat het ding ergens in Zuid-Duitsland ontsprong. Ontelbare malen heb ik er op gevaren, de mooiste keer in Budapest, met een leuk persoon en heel veel goede wijn, maar waar het begin nou was? Nooit afgevraagd. Totdat ik op reis van Nederland naar Zwitserland ineens een bordje met “Donau Quelle” op de rijksweg zag. Hopla, stuur om, even kijken dus.

En dit zag ik:

Jekkie bah! Een bruin oniegelijk stroompje. Nooit zal ik het verheerlijkt gezicht van mijn vader vergeten als hij de elpee van Am schoenen blauen Donau weer eens opzette. Als kleine jongen had ik altijd gevoeld, nee geweten, dat de Donau een sprookjesrivier was. En hier stond ik nu. Dit was de bron. Dit was het begin. Dit was de Donau. Had die Strauss soms een ernstig vuiltje in zijn oog? Mijn vader neem ik het niet kwalijk, je kunt niet overal zijn, maar op zo’n beroemde componist moet je toch kunnen vertrouwen? Nou ja, misschien had hij van componeren meer verstand:

Ja, dat u niet denkt dat het een toeval was, nog maar een fotootje. De Donau ontspringt dus uit een armetierig rotsje, druppelt door een groezelig beekje, en stort zich dan naar beneden, waar wij het niet kunnen zien, en waar hekjes staan, en pas heel veel verder wordt het wat.

Het heet hier Donaueschingen en Martinskapelle en zo meer, en vanaf hier loopt de Donau naar het oosten. Ook al nooit geweten. Ik dacht dat alles zo’n beetje naar het westen liep. Waarom heb ik toch niet beter opgelet vroeger? En precies op dit punt hier, waar we nu staan, heb je de scheiding tussen het rijk van de Noordzee (al het water dat naar beneden druipt gaat via de Rijn naar ons toe) en van de Zwarte Zee (elk druppeltje stroomt via de Donau naar de Zwarte Zee). Deze steen herinnert hieraan. Als ik precies op deze plaats zou gaan staan pissen, iets wat ik niet doe, want er is geen boom, en er kunnen mensen aankomen, en ik hoef niet, dan zou ik met één slinger zowel Oost als West kunnen bereiken.  Toch een goed gevoel. 

Verder zijn hier, zeker nu het wat mistig is, de mooiste plaatjes te schieten. Mooie wegwijsbordjes, een ooievaar voor een boerderij waar ene Sebastiaan op 28 augustus geboren is, een waslijn met kinderspulletjes, het leven is hier nog goed. Kijk maar:



Geen Al Qaida’s, geen Boer Zoekt Vrouw of verkiezingsdebat, het is hier rustig. Je eet hier forel, een stukkie hert met Preiselbeeren en het leven is goed. Dat die Donau zo sneu begint, is dan al gauw vrij onbelangrijk. Ja, die laatste is een zelfportret.

Het nooit vertelde verhaal van Sinterklaas en Roodkapje (alleen voor volwassenen)

Over onschuld en ervaring

Zij had een zilv’ren euro
een pop van speculaas
en zei tegen die ouwe
ben jij nou Sinterklaas?

Wel Sinterpippemonus
Breng mij dan als een haas
in ruil voor deze euro
en ook mijn speculaas

een pop met mooie vlechten
twee ballen in een net
een jurk van kant en zijde
een letter van banket.

De Sint die boog en kuste
zij was plots als de dood
Hij had een harde mijter
zij rook wat in zijn schoot.

Voor jou haal ik cadeautjes
met niet te wild geraas
je euro mag je houden
en ook je speculaas.

Ze wachtte vele winters
en zomers tuurlijk ook
Ze wachtte en ze wachtte
tot zij die lucht weer rook.

Toen op een vroege morgen
zag ze aan d’horizon
een dek en hupp’lend paardje
het ging van bonnebon.

Heel langzaam voer hij nader
van ver over de zee
een kinderkoor ging zingen
maar zij deed echt niet mee.

Zij kon alleen maar zweten
de meeuwen krijsten woest
ze leken goed te weten
wat nu gebeuren moest.

Zij liep toen in de golven
te waden in de zon
de maan scheen door de bomen
‘k weet ook niet hoe dat kon.

En Sinterklaas ging rennen
hij sprong zelfs naar benee
ja zomaar van zijn stoomboot
van hop hop in de zee.

Ah, daar ben je mijn meisje
je bent nog even fraai
met je vergeelde euro
je harde pop van taai.

Hier is je pop met vlechten
de ballen in het net
het jurkje staat vast prachtig
de letter van banket.

Maar trek nu uit dat badpak
ik streel je mooie haar
want dat is mijn beloning
wij zijn nu bij elkaar.

Wat heeft u grote oren
wat moet dat allemaal
u bent zo moet ik vrezen
in een verkeerd verhaal.

Met dank aan Heer Rozenwater

Original text and music:

 

Zonder muziek leeft Phocas Kingma niet

“Graag speel ik zulke muziek dat ik erbij in slaap zou kunnen vallen”, zegt Phocas Kingma, “dat is zelfs één maal gebeurd. Dat zal niet meer voorkomen, want ik heb toch liever dat het publiek in slaap valt.”

Ik vond vorige week een stukje terug uit de “Dordtenaar”, d.d. 28 juli 1979. “Zonder muziek leeft Phocas Kingma niet” is de kop. Het gaat over een jeugdheld, een rolmodel, een eigenwijze muzikant en gebruiker uit Dordrecht. En een vriend van me. De Dordtse Herman Brood.

Ik was een jaar of vijftien en op de brug tussen ouders en wijde wereld. Ik wandelde een tijdje met Phocas mee. Die liet me kennis maken met muziek en alles wat daarbij hoort. We konden samen vreselijk lachen. En als ik bij hem thuis was, keek ik mijn ogen uit en ontdekte hoe het ook kon. Rommel is ok! Kamer opruimen hoeft niet! Vrijheid! “Mensen die het bij me thuis een rotzooitje vinden? Daar kan ik achter staan. Laat die mensen het hier maar komen opruimen.”

Phocas speelde in The Servants en The Living Kick Formation. The Living Kick Formation viel uit elkaar omdat drie leden in Den Haag op het postkantoor stuff stonden af te wegen. Dat deden ze doodkalm terwijl over hun schouders een politie-agent stond mee te kijken. Dat leverde destijds zes weken cel op. Met de band Snowflake kreeg Phocas vervolgens landelijke bekendheid, vooral toen ze samen met Humble Pie (Peter Frampton) speelden. Boudewijn de Groot produceerde hun succesnummer “Angel in the Sky“. Ze speelden in de Melkweg en Paradiso. Maar vielen uit elkaar toen een grote brand hun geluidsinstallatie (ter waarde van zesduizend gulden) vernietigde. Dat kon toen nog. En nooit een album gemaakt …

het nieuwe Snowflake zonder Phocas

Phocas is niet meer. Toen ik hem een paar jaar geleden probeerde terug te vinden via het management van het opnieuw opgerichte Snowflake, emailde zijn vroegere vriendin dat hij was overleden. Ik kan me als doodsoorzaak alleen maar een overdosis voorstellen. Maar ik heb het niet gevraagd. En ik weet dat hij ever since ergens daarboven op zijn gitaar zit te pielen. For sure.

Het krantenknipsel heb ik vanavond ritueel verbrand. Samen met mijn schoolvriend uit die tijd. Het ritueel was dat we er veel bier bij dronken en herinneringen ophaalden aan Phocas en aan onze jeugd. We waren het erover eens dat we voor een echt passend eerbetoon het knipsel hadden moeten oprollen en oproken. Sorry Phocas, we zijn te braaf geworden inmiddels. Benieuwd hoe jij nu zou zijn geweest, je zou 64 jaar oud zijn. Sommige mensen kun je je niet als bejaarde voorstellen. Forever young. Da’s het mooie als je te jong sterft.

Het ga je goed, man. Je bent niet vergeten.

En ook de stad Dordrecht is hem nog niet vergeten.

En verhip, laat ik nou nog wat uniek beeldmateriaal terugvinden van een dagje stappen in Amsterdam, omstreeks 1979 mensen, waar blijft de tijd.

Phocas en Indianena Phocas en neus

Warhoofd: “Leven is het meervoud van lef”

Warhoofd staat aan de vooravond van een intensieve laatste week van het jaar. De sympathieke zanger zal binnen het tijdsbestek van zeven dagen op maar liefst drie begrafenissen en een Kerst-mis zingen. Laat in de avond, met een glas Bourgogne onder handbereik en twee fraaie zangeressen op de buis, vertelt hij zijn verhaal.

“Ik heb woensdag een begrafenis. Ik help de mensen graag, met het boekje, de muziekkeuze. Dit is een ongelooflijke onontgonnen markt. Ik ga niet op huisbezoek, dat doet de begrafenisondernemer. Maar ze bellen me voor de muziek en dan kan het diep gaan. Nooit te diep, want ik wil mezelf beschermen.”

We zitten samen in de chatroom van drasties waar het gezelligheid troef is en de koekoeksklok wonderlijk genoeg harmonieert met de 102 cm flatscreen TV. De gordijnen zijn dicht, geen ongewenste meekijkers hier.

Fraaie dames

Warhoofd schiet ineens overeind. “Kijk”, wijst hij, “dat zijn fraaie dames, dat zijn sublieme stemmen! Oh, het is zo mooi. Die expressie, die schoonheid, een prachtige mezze met een klaterende sopraan. Laat-Franse romantiek, Du Parc of zo, Gabriel Faure ….” Verder lezen Warhoofd: “Leven is het meervoud van lef”

VV Brown – apart, echt, muzikaal, gek, mooi – welke versie is het best?

Linkies naar muziekvideootjes zetten doe ik vrijwel nooit. Maar dit moet even  
VV Brown is wel zo’n geweldige nieuwe artiest. Zo’n aparte mooie muzikale echte gekke vrouw. Wat een talent. Wat een muzikaliteit. Wat een swing. Schrijft alles zelf. Timing! Uitstraling! Plezier!

Heb haar bij toeval ontdekt via het enige goede muziekprogramma op de Franse TV (Taratata) en ze heeft me sindsdien niet meer losgelaten. 
 
Ik laat graag de Taratata-video zien die ik zelf zo’n twintig, dertig, misschien wel veertig keer heb afgespeeld in het vliegtuig op weg naar een ver land, op een priegelig schermpje in de leuning van de stoel voor me, en met kneuterige slechte oorknopjes in mijn oren die ik moest vasthouden om het geluid boven het vliegtuiglawaai uit te laten komen. Maar het gaf allemaal niet. Ik had haar net ontdekt. En wist nog niets van haar. Ik was sprakeloos en ademloos en wilde na de landing het vliegtuig niet meer uit.  
Vandaag op dit blog dus: Leave“. VV Brown voor een uitzinnig, kokend publiek op de Franse TV. Gezien en gehoord, hoog in de lucht, door een uitzinnig eenpersoonspubliek in stilte, dubbelgevouwen in een vliegtuigstoeltje.
 
Later vond ik een akoestische unplugged versie van hetzelfde nummer, gespeeld in haar kleedkamer, met alleen haar muzikanten, en met de cameraman als enige toeschouwer. Ik weet nog steeds niet welke versie ik nou mooier vind.
 
 

“Leave” kokend:

 
 

vv brown taratata
 

http://www.mytaratata.com/emission/taratata-n334/video/4461/vv-brown-leave-2010

 

“Leave” intiem:

 

 

Mooi? YouTube en Google staan vol met … VV Brown!
 
 

Aan de lijster

Aan de lijster

Ik heb een hekel aan de lijster
Zijn gezang boeit me niet bijster
plak zijn snavel toch af met een pleister.

 

 

lijster van drasties

 

 

 

Uit: Hard voor de Natuur, ©2010, Apiedapie, voorpublicatie, eerder verschenen op www.drasties.com, illustratie: onbekend, de rechthebbende mag zich melden en je weet maar nooit wat dat dan oplevert.