Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Vermoeid en natgeregend kwam Meinoud Hehenkamp een paar weken geleden thuis. In de huiskamer bouwden de kinderen een hut. Ze gaf “beiden natte kussen” en zuchtte: „Ik ga me verkleden.” De jongste begon te stralen. „Als wat?” vroeg hij.

Leuk toch? Ja, dat zijn ikjes die we willen lezen. Ik wel tenminste.

Het valt op dat de NRC-lezers best grappige of ontroerende “lezersanekdotes‘ insturen, maar dat ze man man man vaak krenentommend slecht opgeschreven worden. En de redaktie corrigeert niet of is al even slecht van taal.

Gelukkig staat het deskundige ikjesforum alhier paraat, gepokt en gemazeld in het ikjesbespreken als ze zijn. Onze sterschrijfster, Pawi, gaf bijvoorbeeld het constructief commentaar: “Ik geef ze beiden natten kussen” zou ik vervangen door “Ik geef ze allebei een zoen”. En de zucht zou ze weglaten. Ik ook. En iedereen eigenlijk. Maar ja, het stond al in de krant. Zucht. Verder lezen Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Advertenties

Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De vorige week gelanceerde VVU COUS is de “Community Open University Site”. Met Van Vuren ervoor. Je krijgt behoorlijk educatieve trainings- en instructievideo’s te zien over uiteenlopende onderwerpen die via het open ikjes crowd proces door het NRC-lezend volk worden aangekaart. Dus gegarandeerd maatschappijrelevant en keiparticipatief. Elke dag gratis en voor niks een nieuwe. Leermomentjes, kritiek en bijval kan in real time met de medestudenten worden uitgewisseld, zonder tussenkomst van de leraar, lerares of videoproducent(e). De eerste volle week zit erop en de resultaten liegen er niet om.

Klare taal, één van de early adopters, legde het vorige week voor de nieuwkomers als volgt uit: “Cous is de afkorting van een zeer sjieke definitie van dit blog, de baas ervan en zijn reageerders. We krijgen nl bij elk ikje een soort filmische uitleg op (volks) academisch niveau wel te verstaan zodat ons brein geprikkeld wordt en dieper tot de materie doordringt.” Verder lezen Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Ik ben een dik mannetje (171)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het hoogtepunt van de vorige week, laat ik er maar meteen mee van start gaan, was de jaarlijkse reageerdersbarbecue, ditmaal gehouden in Utrecht of all places. Deze lokatie, uitgekozen door Heer Rozenwater, weerhield naar schatting een fiks aantal reageerders om mee te doen. “Utrecht? De man is mesjokke. Ik lees er dan wel over in het intro of wellicht in een eigen draad.” zei Mark (aka TimmerArk) er bijvoorbeeld van. En dat klopt.

Maar ook bij Kraantje Lek aan het Overveense duin of op de Pier in Scheveningen hadden we deze reageerder waarschijnlijk niet mogen begroeten. “Iedereen kent elkaar al behalve ik” zei het arme ikje immers, “en ik ben momenteel maatschappelijk het minst geslaagd van jullie, en ten aanzien van mijzelf. Ik ben een dik mannetje dat nog nauwelijks iets aanpast behalve mijn crematoriumpak, welk misschien toepasselijk is.”

Verder lezen Ik ben een dik mannetje (171)

Oma is een baksteen (169)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Een jochie van drie, Kick geheten, geeft op Schiphol een knuffel aan de beveiliger die door de knieën gaat om hem te laten zien hoe hij met zijn armen wijd moet gaan staan. Dat was in het nieuws, in de ikjesrubriek van de NRC vorige week. Lief opgeschreven door iemand die het zag gebeuren: Jonas van ’t Hek.

Volgens de schrijvende DSR, die zijn eindoordelen tegenwoordig elders, op een margeblog, schrijft, was het derdepersoonsvertelperspectief “krampachtig”, omdat hij toch sterk de indruk had dat “de inzender zelve de vader van het lieve kereltje is”. Had ik ook ja, maar krampachtig vond ik het dan weer niet, gek kereltje dat ik me d’r eentje van jullie allemaal ben.

100e reactielepeltje
Geen knuffel deze week maar het vertrouwde lepeltje. Voor de 100e reactie!

We hadden maar een stuk of zestig, zeventig reacties vorige week. Da’s niet veel. Of mijn mededeling dat de honderdste reactie geen lepeltje maar een knuffel van de blogbaas of reageerder naar keuze zou krijgen hiervoor verantwoordelijk is, zullen we nooit weten. Of worden de reageerders ouder en vadsiger? Rob Alberts meldde in ieder geval dat hij met zijn BMI van boven de 28 en een buikomvang van meer dan 125 steeds meer moeite heeft met het reageren op het blog. En Bertie blijkt zonder iets tegen ons te zeggen een gebroken arm te hebben gehad! Nu gespalkt. Lees en huiver alhier, op haar eigen lezenswaardige blog. Enfin, deze week geen geknuffel dus, maar weer gewoon het vergulde lepeltje.

Verder lezen Oma is een baksteen (169)

Weinig eten, vitamientjes niet vergeten (167)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

We hebben het allemaal weleens gehad. Je zwaait naar iemand. Naar je moeder, je meisje of vriendje of deze of gene. En ineens gaan andere onbekende mensen een potje staan terug te zwaaien. Per ongeluk omdat ze denken dat jij naar hen zwaaide. Of uit ballorigheid. Wat een gezelligheid is het vaak op straat. Dat vond Frankje Couprie ook en ze stuurde er een stukje over naar de krant. De dienstdoende ikjesredacteur van de NRC, want over die krant hebben we het, plaatste het als “ikje” onder de treffende titel “zwaai”. Onze lezers gingen er spontaan ook van zwaaien. Het was zeker een dag lang echt berengezellig op de site. Nog berengezelliger dan het altijd al is.

Hij zat regelmatig op de pot en ging op een gegeven moment pannenkoeken eten

En dat terwijl onze meesterreageerder en topauteur Mark, die sinds kort ook de beheerder van het verrassende lifestyle blog “tramlijnacht” is, qua gezondheid niet zijn makkelijkste week had. Hij zat regelmatig op de pot, en hij ging ook op een gegeven moment pannenkoeken eten. Dit laatste is naar eigen zeggen in zijn positie “een vorm van euthanasie”. Later in de week kwam hij met het nieuws dat hij – ondanks dat hij zichzelf geen dikkerdje vindt – in aanmerking komt voor “een maagbandverwijdering of zoiets.” Echt heel erg goed opgelet bij die dokter had hij niet. Verder lezen Weinig eten, vitamientjes niet vergeten (167)

De wereld wordt steeds gekker (166)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Opnieuw ruim baan voor de verwarde man in de NRC-rubriek “Ikjes”, oftewel de lezersanekdotes die al sinds jaar en dag een hoekje op de (virtuele) achterpagina vullen. Zo schreef lezeres Heleen Verleur – ja “Verleur” – over een man bij de Albert Heijn. Dit is een winkel, zoals we weten, waar ze wel vaker te vinden zijn. Toen ze begon te flirten en zei dat hij haar bekend voorkwam, speelde hij het spelletje mee, keek samenzweerderig om zich heen en zei met gedempte stem dat hij in een Facebookgroep zat “die de aanslagen van de afgelopen tijd als fake ontmaskert.”

ruimteplaatjes
Foto: Vincent Teeuwen, Wie o wie ruilt er met ons ruimteplaatjes van Ah? Moeten er nog een stuk of 25 en hebben al giga veel dubbel, via Instagram ift.tt/2qmWJ3S

Op Youtube zijn er volgens hem filmpjes waarin je ziet dat politiemensen razendsnel hun bivakmutsen verwisselen voor hun uniform. Heleen druipt gauw af en vraag bij de caissière om ruimteplaatjes. „Dat is ook zoiets,” zegt de man, “de ruimte, dat bestaat niet: de aarde is plat.” Vervolgens verzucht hij: „De wereld wordt steeds gekker.”

Nou, daar kan nog geen drie weken tramlijnacht tegenop. Heerlijk! Onze sterreageerster Pawi maakte het nog een tikkie leuker en fantaseerde de volgende slotzin van de verwarde man: “Wat bent u trouwens van plan met die tomatenketchup, dame?” Verder lezen De wereld wordt steeds gekker (166)

Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Hanneke Wiertz schreef vorige week in de NRC over het koekoeksei dat door de wanhopige vogelouders in het nest van een kleine karekiet was gedeponeerd, bij gebrek aan een vogelbabyluikje. Oh horror, via de beleefdelente.nl website kon je meekoekeloeren, en wist je dat het koekoeksjong eenmaal uitgekomen de rest van het nest naar beneden zou gaan kieperen. Reactie van de dochter van Hanneke: “Belachelijk. 983 kijkers en niemand doet wat!!”

Later bleek het koekoeksjong zelve uit het nest getuimeld te zijn, vanwege harde wind, regen en een zwiepende stengel. Had je maar geen karekiet moeten willen worden, denk ik dan en ga, gehoord de beraadslagingen, over tot de orde van de dag. Kom zeg. Aan krakers had ik destijds, toen ik nog door Amsterdam zwabberde, ook een hekel. Van spullen van een ander blijf je af, zo is het gewoon. Verder lezen Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)

Nieuw: wij plaatsen nu ook contactadvertenties (164)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Reageren op ikjes en stukjes van andere mensen is hier geen verplichting. Net zoals je in de kroeg ook niet perse met iedereen hoeft te kletsen. Alles mag. Niks hoeft. Hier bespreek ik samen met de andere reageerders de oogst van een paar weken ikjes. Wat dat zijn en waarheen verder te surfen staat helegaar onderaan in het colofon. En we bespreken ook nog de actualiteit en wat verder in ons opkomt. Doe lekker mee, zou ik zeggen. Of geniet scrollend in stilte of met een enkele lach. Ook dat mag.

Erik Feenstra liep een paar weken geleden een blauwtje (paarsje volgens Luvienna) bij een vrouw in de trein van in de zestig met donker paars geverfde krullen. Ze had geen tijd voor een bak koffie. Daar kwam zijn ikje op neer. Kan. Mag. Maar val er ons niet mee lastig. We willen dit niet in een landelijk dagblad lezen.

Marjolein Meester liep er ook éėn, zo’n blauwtje, en wel bij een “knappe jongen” voor haar in de rij. Die kocht éėn appel en éėn banaan en zij dacht dus: “Dit is hét moment om te vragen of hij zin heeft in koffie.” Maar ze zei niets. Jammer eigenlijk. Ook dat hij de NRC niet leest.

Nieuw: bij gebrek aan ikjes plaatsen wij nu ook contactadvertenties. Geen bijzondere eisen aan inhoud en schrijfstijl

Het gebrek aan goede ikjes wordt steeds nijpender, zo lijkt het wel. “Nieuw!”, zei een sarcastisch mannetje, “Bij gebrek aan ikjes plaatsen wij nu ook contactadvertenties. Geen bijzondere eisen aan inhoud en schrijfstijl.” Verder lezen Nieuw: wij plaatsen nu ook contactadvertenties (164)

Opgegeten eten op een eiland (160)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Floris Bijlsma vond het vorige week grappig om iemand die zijn collega Frans wilde spreken in het Frans te woord te staan. Voor zo’n ouwe flauwe grap moet hij heel wat jaargangen Donald Ducks hebben doorgewerkt. Volgens Ad Hok had het grapje ook gekund met Engels spreken en iemand die Dick heette.

Zonder Pawi op de site was het toch maar een beetje saaie bedoening. Gelukkig stuurde ze af en toen een ansichtkaartje. Eerst uit het “peperdure Zürich”, later uit Genova en toen vanuit Palermo. Man man man, zijn ze met de helikopter? Verder lezen Opgegeten eten op een eiland (160)

De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Verder lezen De excuusloze knalscheet. Punt. (159)