Opgegeten eten op een eiland (160)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Floris Bijlsma vond het vorige week grappig om iemand die zijn collega Frans wilde spreken in het Frans te woord te staan. Voor zo’n ouwe flauwe grap moet hij heel wat jaargangen Donald Ducks hebben doorgewerkt. Volgens Ad Hok had het grapje ook gekund met Engels spreken en iemand die Dick heette.

Zonder Pawi op de site was het toch maar een beetje saaie bedoening. Gelukkig stuurde ze af en toen een ansichtkaartje. Eerst uit het “peperdure Zürich”, later uit Genova en toen vanuit Palermo. Man man man, zijn ze met de helikopter? Continue reading “Opgegeten eten op een eiland (160)”

Advertenties

De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Continue reading “De excuusloze knalscheet. Punt. (159)”

Een gigantische duim (157)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

Google Map (geen kippenhok te bekennen, laat staan kippen)

Hans van Belleghem bleek over een gigantische duim te beschikken. Als je op nevenstaand kaartje inzoomt kom je volgens hem terecht “in zijn kippenhok”. Not, Hans! Maar goed, je stond er vorige week mee in de NRC. Volgens Pawi een kwestie van een opgeleukt ikje, en zo is het. Niets meer. En niets minder. Maar die moeten er ook zijn.

Continue reading “Een gigantische duim (157)”

Ik heb een klacht (156)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

We noteerden vorige week een heleboel kinderikjes en mooischrijverij-ikjes, daar heb ik het dus niet over in dit overzicht van hoogtepunten. Er was er maar eentje die een beetje de moeite waard was: een consumentenklachtikje over een doktersassistente die voor het maken van een afspraak wilde weten wat de patient scheelde. Vanwege het privacygevoelige karakter antwoordde de auteur, tevens NRC-lezer Bert Weverling verbouwereerd „Ik heb een klacht.” Even was het toen stil en toen vroeg het gansje aarzelend: „Over ons?”

Continue reading “Ik heb een klacht (156)”

Een loeiende koe en een zingende merel (154)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

We zaten er allemaal klaar voor. De verkiezingen. De wereld zou ten onder gaan. De bommenwerpers naar Ankara. Trump op staatsbezoek bij Geert. Niets van dat alles. De wereld draaide gewoon door.

Geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop

Er viel zelfs geen sappig verkiezingsikje te noteren. Niks over stemhokjes die omvielen. Gordijntjes waardoorheen grappige domme dingetjes te zien waren. Potloden met een gebroken punt. Geen enkel kind met een grappige opmerking over papa en mama die de verkiezingen aan de keukentafel bespraken. Geen Mieke Kerkhofje over een op sterven liggende patient die vlak voor de operatie opstond om zijn stem te gaan uitbrengen. En zelfs geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop. Niets. Continue reading “Een loeiende koe en een zingende merel (154)”

Ikjes hoeven niet leuk te zijn (151)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

“Het is waar: nergens staat in de aanwijzingen dat ikjes leuk moeten zijn”, merkte onze reageerster Pawi op. Dat was alles.  Een piepklein zinnetje slechts. Maar ze won daarmee op haar gemak en met drie vingers in de neus de weekprijs van het allerdroogste en tevens allerdodelijkste commentaar op een ikje, zo die al bestond. Het ikje in kwestie, van ene Leon Nederstigt, was dan ook een draak der draken.

Op de politietraining ‘Mentale Kracht’ deelde de trainer ballonnen uit. De opdracht was de ballon op te blazen en er op te gaan zitten. “Een vrolijke, volslanke, vrouwelijke collega, niet zonder zelfspot, voelde duidelijk enige weerstand om met haar volle gewicht op haar ballon te gaan zitten.” schrijft Leon met overgave.

Bron: http://stressvrijleven.nu/politie-mentale-kracht
Bron: http://stressvrijleven.nu/politie-mentale-kracht

“Met gesloten ogen zette zij toch door en keek verrast naar beneden toen een knal uitbleef. Je kon een speld horen vallen toen de trainer haar vroeg of zij verbaasd was dat haar ballon niet knalde. Terwijl zij zichtbaar zocht naar een antwoord, werd de bijna ondraaglijke spanning doorbroken met een droog uit de groep klinkend: „Wij wel!”.

Tja, je moet het maar kunnen waarderen. Eigenlijk valt hij best wel mee, nu ik hem nogeens een keer opschrijf. Maar nu is het te laat. Continue reading “Ikjes hoeven niet leuk te zijn (151)”

Twee verschillende sokken (147)

Ook vorige week was het weer kommer en kwel in de wereld. Allemaal veroorzaakt door één (schrijve 1) man, maar natuurlijk ook door de boze mannen die hem omringen en de miljoenen Amerikanen die op hem gestemd hebben.

Wat je wel altijd ziet, is dat dan de kunst, de cultuur, de artiesten, het goede deel van de samenleving in een extra versnelling schakelen. Ze zijn ineens allemaal voor goedertierenheid, ze knuffelen de hele wereld, zijn tegen klimaatverandering en voor immigranten, en dan denk je: goh, waar waren ze dan vroeger, toen toch ook niet alles zo geweldig liep?

Maar goed, ze marcheerden voor het goede doel, beschilderden spandoeken, namen stoere selfies en dat voelde vast goed. En de video van Arjen Lubach ging – terecht – de wereld over. [tekst loopt door onder video]

Wat me meer en meer gaat tegenstaan is dat elke nuance ontbreekt. Aan beide kanten. Je bent of voor of je bent tegen. Of in het ene kamp, of in het andere. Trump stelde een griezelig verbod in op het inreizen door moslims. Vliegtuigmaatschappijen zijn wettelijk verplicht passagiers tegen te houden waarvan ze weten dat ze Amerika niet in komen. Dus ook de KLM hield er noodgedwongen een paar tegen op Schiphol, en gaf ze met alle mogelijke excuses  een gratis retourvlucht naar het land van herkomst. Continue reading “Twee verschillende sokken (147)”

Dikke poemel met vetreserves (143)

Het Groot Dictee van allerlei talen, waaronder het Nederlands, hield dit weekend weer velen van de straat. Waaronder mij en mijn vriendin. Ik had 21 fouten, en zij 29, maar dat kwam omdat ze haar leesbril niet op had. “Kladderadatsch” had ik als een van de weinige deelnemers goed. Da’s een troost waar ik een jaar op ga teren.

161219dicteePawi had er 15 fout, met of zonder bril zullen we misschien nooit weten, maar knap is het. Klare taal zou weleens de wijste van ons allemaal geweest kunnen zijn: “Het lijkt mij meer een dictee van de vertaling van de Nederlandse taal naar Latijn, Grieks, Engels, Frans en enkele mij onbekende exotische talen. Dat Qaly deed voor mij de deur dicht, toen ben ik echt gestopt.”

Toen ik deze klacht via Twitter aan de projectleider mededeelde kwam er een kluitje-in-het-riet-antwoord: dat die vernederlandste en buitenlandse woorden wel allemaal in de Grote Van Dale stonden. Duh, er staan ook een heleboel cijfertjes in het telefoonboek, toch doen de makers van de examens wiskunde VWO 6 een stuk meer hun best om iets boeiends te brouwen.

 

Continue reading “Dikke poemel met vetreserves (143)”

Vliegtuig

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

“Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.

Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen. Continue reading “Vliegtuig”

Ik wilde over het kleine geluk schrijven (136)

Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje
Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin. Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje

Saskia Mudde zag een zwerver omgekeerd met zijn hoofd in de vuilnisbak staan op zoek naar een goeie krant. Dit was volgens Mopperkont vast een “aan lager wal geraakte NRC-lezer”. Els van Oosten kreeg een prachtige motivatiebrief van een kandidaat, die echter bekende dat zijn vader die geschreven had. Klare taal: “De clou van het ikje was wel zeer frappant, in andere landen zou die openhartigheid afgestraft worden.” Het leukste ikje van vorige week, want daar heb ik het natuurlijk over, ikjes, die uit de NRC, en wat we ervan vinden, was die van Jesper Verhoef, die vertelde hoe zijn vriendin, werkzaam bij een ICT-helpdesk op de vraag “who is your internet provider?” te horen kreeg: “Mijn vader”. 

Continue reading “Ik wilde over het kleine geluk schrijven (136)”