BH aan het haakje (149)

Plof. Boink. Klapperdeklaboem. Statistieken over het aantal bezoekers en klikkers op een site zeggen niet veel. Als ik bijvoorbeeld dit weekintro zou schrijven over Patricia Paay, Gordon, plasseks, met “video” als trefwoord, en verder een stuk of wat schuttingwoorden in de tekst zou opnemen, dan gaan die cijfers door het dak heen.

Het zijn mannen (voornamelijk) die naar iets anders op zoek zijn, op de Google, dan wat ik ze hier kan en wil bieden. Ze klikken en zijn dus na hooguit 30 sekonden weer weg. *Doei icoontje* 

Oude mensen” was het thema van de vorige week

Oude mensen” was het thema van de vorige week. Niet alleen of ze aan plasseks mogen doen, maar ook of we blij moeten zijn dat ze op deze site reageren, en of ze wel snel genoeg appen.

Verder zijn ze ook nog weleens jarig, ik bedoel maar, dan wordt het dus nog erger. En sommige worden zo gek als een deur, gaan met hun hond wandelen en jongere mensen aan het schrikken maken.

Lees het allemaal in het weekoverzicht dat nu gaat beginnen. Verder lezen BH aan het haakje (149)

Advertenties

Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)

ikjesdag
ikjesdag

De ikjes bestaan al lang. Vreemd genoeg zijn er nog maar heel zelden analyses aan gewijd door ter zake deskundigen. Vorige week was het dan zover. Miriam Wesselink – geliefd en gevierd autrice op dit blog, maar ook online schrijfdocente – publiceerde “De eindzin”, vol met goede tips en rijkelijk gelardeerd met voorbeelden uit de praktijk. Ikjes zijn volgens Wesselink “ZKV’s” (Zeer Korte Verhalen) en de eindzinnen zijn daarom nog belangrijker dan ze normaliter al zijn. Verder lezen Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)

Candice Swanepoel volgt mij op Twitter

Candice SwanepoelOpnieuw sensationeel nieuws van het Apie Twitterkanaal. Victoria Secret’s Angel Candice Swanepoel kon de verleiding niet langer weerstaan en heeft zich zojuist ingeschreven voor de dagelijkse updates van haar grootste fan. Als Zuidafrikaanse is zij ook de Nederlandse taal sort of machtig, en dat gaat haar dus vanaf vandaag heel veel plezier opleveren.

Naar verluidt gaf Apies reactie van vandaag, waarin hij openhartig over zijn scheiding vertelt een laatste zetje. Weet zij veel dat die gebeurtenis zich alweer een jaar of vier geleden voltrok en dat Apie inmiddels al weer ruim voorzien is. En hoe. Candice maakt echt nul kans. Maar het streelt wel.  Candice, meid, ook jou wensen wij, blogbaas en lezers van dit interactieve blog, heel veel geluk in ’t leven. Verder lezen Candice Swanepoel volgt mij op Twitter

Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)

vos en wolf“Mijn ouders en grootouders waren allemaal lieve mensen. Daarom is er weinig interessants over mijn jeugd te vertellen. En Jezus heb ik ook nooit gespeeld. Ja, Izegrim, de wolf die door Reinaert de Vos gepiepeld werd, dat was alles.” Aldus reageerder Ad Hok vorige week op dit blog. De aanleiding? Zo’n beetje iedereen op blog Apiedapie ging ineens jeugdherinneringen ophalen, naar aanleiding van de publicatie van het tweede deel van Keessies droeve jongensjaren en het eerste deel van Letterzetters misschien nog wel droevigere jeugdverhalen.

En we hadden de worsteling met het geloof van De Schrijvende Rechter al eerder voor onze kiezen gehad – binnenkort vervolgd op dit blog – en ook de woeste meidenavonturen van de 17-jarige Luvienna, waaraan nog binnenkorter een nieuw deeltje zal worden toegevoegd. Ook alhier op dit blog. Of dat vervolg de ontmaagding al zal inhouden, dat verklappen we nog niet. Langzaam is het lekkerst. Verder lezen Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)

Mario laat de potten weer rinkelen

Het Nieuwe Jaar begint wel heel goed. Een nieuwe Youtubesensatie is in the making. De bekende en geliefde Brabantse bas Mario de Kort heeft voor zijn fans een nieuwe video gepubliceerd, die hier gratis te downloaden is (snel want de Muppetrechten zijn vast niet betaald):

Wie de sympathieke Brabander in zijn echie, slechts gehuld in een schort, wil zien, die kan natuurlijk ook hier terecht:

De unieke Goirlese kitchensound met de lichte galm van potten, pannen en tegeltjes, is op beide videos te beluisteren, evenals de zo typerende zachte laaaaaaaaaaaaaaaaage g.
mario1Het is een kanjer, onze Mario, en hij blijft forever young. De naam van de pianist(e), die opnieuw zijn (m/v) virtueuze dingetje doet, lijkt ook dit jaar onbekend te blijven. Maar dat ook deze muzikant(e) het nog ver zal schoppen staat vast.

Wie dat ook al weer was, die Mario? Nou moe! Waar hebben jullie de laatste jaren gezeten?
Lees hier zijn coming out en bekijk hier een zinderend openluchtoptreden in het zuiden van het land. mario2Dat publiek zit er nog steeds, meldde zojuist de politie van Goirle via twitter. mariopubliek-4

Een liedje waar je blij van wordt en niet alleen omdat Zwarte Piet in het achtergrondkoortje zingt

Yael Naim
Yael Naim

Waarom dan wèl? Na een heerlijk langzaam tergend bijna vervelend begin (gaap!) komt er ineens een tempowisseling, een versnelling (op 2:07), de ballade wordt een vrolijk niemendalletje waarbij je op en neer gaat huppen, wat je ook doet, en waar je ook bent en waarmee dan ook maar, je vuist, je vinger, je pen of vork ramt op de tafel, in je schoot of op de stoelleuning van degene die voor je zit en je voelt je blij, je wordt steeds blijer en dan net als je denkt dat het niet blijer meer kan, komt er ook nogeens een rauwe gospelachtige uithaal (op 3:15), onmiddellijk gevolgd door een serie melige Katrien Duck kwaakjes (op 3:55) met dito onbeholpen dansje.

zwarte pietIntussen geniet je door het hele nummer heen van een spannend spelletje pingpong, een adembenemend tiktak tussen zangeres en knotsgek achtergrondkoortje. Ja dat achtergrondkoortje … Bekijk het zelf maar. Wat dat is???

Kortom, hier gebeurt iets, hier verveel je je niet, dit mag altijd doorgaan. Het is groot feest op je scherm en in je oren. En als het afgelopen is ga je terug naar het begin en laat je het allemaal nog een keer gebeuren.

Enfin, start de video maar. Klik op een foto of HIER. 

Bron: opnieuw voor u gevonden in het vliegtuig, Air France, op een lange-afstandsvlucht die net als de vorige keer (VV Brown, zie hier) ineens niet lang genoeg duurde, omdat de betrokken passagier het vliegtuig niet meer wilde verlaten.

Zonder muziek leeft Phocas Kingma niet

“Graag speel ik zulke muziek dat ik erbij in slaap zou kunnen vallen”, zegt Phocas Kingma, “dat is zelfs één maal gebeurd. Dat zal niet meer voorkomen, want ik heb toch liever dat het publiek in slaap valt.”

Ik vond vorige week een stukje terug uit de “Dordtenaar”, d.d. 28 juli 1979. “Zonder muziek leeft Phocas Kingma niet” is de kop. Het gaat over een jeugdheld, een rolmodel, een eigenwijze muzikant en gebruiker uit Dordrecht. En een vriend van me. De Dordtse Herman Brood.

Ik was een jaar of vijftien en op de brug tussen ouders en wijde wereld. Ik wandelde een tijdje met Phocas mee. Die liet me kennis maken met muziek en alles wat daarbij hoort. We konden samen vreselijk lachen. En als ik bij hem thuis was, keek ik mijn ogen uit en ontdekte hoe het ook kon. Rommel is ok! Kamer opruimen hoeft niet! Vrijheid! “Mensen die het bij me thuis een rotzooitje vinden? Daar kan ik achter staan. Laat die mensen het hier maar komen opruimen.”

Phocas speelde in The Servants en The Living Kick Formation. The Living Kick Formation viel uit elkaar omdat drie leden in Den Haag op het postkantoor stuff stonden af te wegen. Dat deden ze doodkalm terwijl over hun schouders een politie-agent stond mee te kijken. Dat leverde destijds zes weken cel op. Met de band Snowflake kreeg Phocas vervolgens landelijke bekendheid, vooral toen ze samen met Humble Pie (Peter Frampton) speelden. Boudewijn de Groot produceerde hun succesnummer “Angel in the Sky“. Ze speelden in de Melkweg en Paradiso. Maar vielen uit elkaar toen een grote brand hun geluidsinstallatie (ter waarde van zesduizend gulden) vernietigde. Dat kon toen nog. En nooit een album gemaakt …

het nieuwe Snowflake zonder Phocas

Phocas is niet meer. Toen ik hem een paar jaar geleden probeerde terug te vinden via het management van het opnieuw opgerichte Snowflake, emailde zijn vroegere vriendin dat hij was overleden. Ik kan me als doodsoorzaak alleen maar een overdosis voorstellen. Maar ik heb het niet gevraagd. En ik weet dat hij ever since ergens daarboven op zijn gitaar zit te pielen. For sure.

Het krantenknipsel heb ik vanavond ritueel verbrand. Samen met mijn schoolvriend uit die tijd. Het ritueel was dat we er veel bier bij dronken en herinneringen ophaalden aan Phocas en aan onze jeugd. We waren het erover eens dat we voor een echt passend eerbetoon het knipsel hadden moeten oprollen en oproken. Sorry Phocas, we zijn te braaf geworden inmiddels. Benieuwd hoe jij nu zou zijn geweest, je zou 64 jaar oud zijn. Sommige mensen kun je je niet als bejaarde voorstellen. Forever young. Da’s het mooie als je te jong sterft.

Het ga je goed, man. Je bent niet vergeten.

En ook de stad Dordrecht is hem nog niet vergeten.

En verhip, laat ik nou nog wat uniek beeldmateriaal terugvinden van een dagje stappen in Amsterdam, omstreeks 1979 mensen, waar blijft de tijd.

Phocas en Indianena Phocas en neus

Diep in Brabant stond daar ineens die man met zijn hoed, zijn gouden stem en dat rotpianootje

Mario de Kort

Mario de Kort was het liefst een beroemd operazanger geworden. Maar zoals die dingen gaan, hij werd het niet. Waar dat aan ligt? Niet aan zijn bronzen stem, niet aan zijn zwierige hoed, niet aan zijn flamboyante sjaal, en niet aan zijn tomeloze inzet. Gewoon pech. Want hij is wel geweldig. Daar is vriend en vijand het over eens.

Intussen treedt de sympathieke ikjes- en ingezondenbrievenschrijver op voor steeds uitzinniger wordende menigten. Exclusief voor WordPress volgt hieronder een sfeerimpressie van een openluchtoptreden te Oisterwijk, d.d. 29 mei 2011.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Fans waren van heinde en verre toegestroomd. En toevallige voorbijgangers bleven sprakeloos staan. Langsrijfietsers gooiden hun rijwielen pardoes op het gras. En vogels hielden eerbiedig op met zingen. De hele schepping was domweg gelukkig, op deze zonovergoten onvergetelijke middag in het Brabantse land. Geluk ligt op de loer. Overal. En Apie was erbij, de videocamera bedienend met trillende hand.

Meer over Warhoofd (exclusief interview! optreden in de keuken!) hier.