Ik ben een dik mannetje (171)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het hoogtepunt van de vorige week, laat ik er maar meteen mee van start gaan, was de jaarlijkse reageerdersbarbecue, ditmaal gehouden in Utrecht of all places. Deze lokatie, uitgekozen door Heer Rozenwater, weerhield naar schatting een fiks aantal reageerders om mee te doen. “Utrecht? De man is mesjokke. Ik lees er dan wel over in het intro of wellicht in een eigen draad.” zei Mark (aka TimmerArk) er bijvoorbeeld van. En dat klopt.

Maar ook bij Kraantje Lek aan het Overveense duin of op de Pier in Scheveningen hadden we deze reageerder waarschijnlijk niet mogen begroeten. “Iedereen kent elkaar al behalve ik” zei het arme ikje immers, “en ik ben momenteel maatschappelijk het minst geslaagd van jullie, en ten aanzien van mijzelf. Ik ben een dik mannetje dat nog nauwelijks iets aanpast behalve mijn crematoriumpak, welk misschien toepasselijk is.”

Verder lezen Ik ben een dik mannetje (171)

Advertenties

Bierenkool, Banaan en Peer (168)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Wouter de Vreeze beschreef vorige week in de NRC hoe hij met zijn zoontje van acht door Amsterdam fietst en hem aanspoort als het joch bij het beklimmen van een brug bijna stil valt. Vlak achter een oudere dame, die duidelijk ook moeite heeft de brug op te komen roept hij „Doortrappen!” tegen het kind. „Excuses, ik heb het wat zwaar”, antwoordt de dame.

Da’s het mooie van die ikjesrubriek van de NRC. De lach, en soms de traan, ligt voor het oprapen. Meestal ergens in Amsterdam, als je er maar oog voor hebt en als je het maar afdrukt en je je krant niet exclusief voor je professionele journalisten reserveert. Goed bezig, die NRC.

Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt

Ook Jinek heeft dit begrepen. Zij had vorige week items over een meisje dat een viool in de trein had laten liggen en over een man die van vissen hield. Mooi. En de “Beste Zangers” van Jantje Smits zat zaterdagavond ook al vol met populaire meedeiners in een volks jasje. Wat kan die Tania prachtig zingen, en die Anita! Tranen biggelen over de wangen van iedereen die zich daarvoor openstelt. Maar daar hebben we het niet over. Dit intro gaat niet in de voetsporen van Beerekamp treden, TV kijken doen jullie zelf maar, dit intro gaat over de ikjes, en wat onze reageerders zoal hebben meegemaakt.

Verder lezen Bierenkool, Banaan en Peer (168)

Weinig eten, vitamientjes niet vergeten (167)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

We hebben het allemaal weleens gehad. Je zwaait naar iemand. Naar je moeder, je meisje of vriendje of deze of gene. En ineens gaan andere onbekende mensen een potje staan terug te zwaaien. Per ongeluk omdat ze denken dat jij naar hen zwaaide. Of uit ballorigheid. Wat een gezelligheid is het vaak op straat. Dat vond Frankje Couprie ook en ze stuurde er een stukje over naar de krant. De dienstdoende ikjesredacteur van de NRC, want over die krant hebben we het, plaatste het als “ikje” onder de treffende titel “zwaai”. Onze lezers gingen er spontaan ook van zwaaien. Het was zeker een dag lang echt berengezellig op de site. Nog berengezelliger dan het altijd al is.

Hij zat regelmatig op de pot en ging op een gegeven moment pannenkoeken eten

En dat terwijl onze meesterreageerder en topauteur Mark, die sinds kort ook de beheerder van het verrassende lifestyle blog “tramlijnacht” is, qua gezondheid niet zijn makkelijkste week had. Hij zat regelmatig op de pot, en hij ging ook op een gegeven moment pannenkoeken eten. Dit laatste is naar eigen zeggen in zijn positie “een vorm van euthanasie”. Later in de week kwam hij met het nieuws dat hij – ondanks dat hij zichzelf geen dikkerdje vindt – in aanmerking komt voor “een maagbandverwijdering of zoiets.” Echt heel erg goed opgelet bij die dokter had hij niet. Verder lezen Weinig eten, vitamientjes niet vergeten (167)

De wereld wordt steeds gekker (166)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Opnieuw ruim baan voor de verwarde man in de NRC-rubriek “Ikjes”, oftewel de lezersanekdotes die al sinds jaar en dag een hoekje op de (virtuele) achterpagina vullen. Zo schreef lezeres Heleen Verleur – ja “Verleur” – over een man bij de Albert Heijn. Dit is een winkel, zoals we weten, waar ze wel vaker te vinden zijn. Toen ze begon te flirten en zei dat hij haar bekend voorkwam, speelde hij het spelletje mee, keek samenzweerderig om zich heen en zei met gedempte stem dat hij in een Facebookgroep zat “die de aanslagen van de afgelopen tijd als fake ontmaskert.”

ruimteplaatjes
Foto: Vincent Teeuwen, Wie o wie ruilt er met ons ruimteplaatjes van Ah? Moeten er nog een stuk of 25 en hebben al giga veel dubbel, via Instagram ift.tt/2qmWJ3S

Op Youtube zijn er volgens hem filmpjes waarin je ziet dat politiemensen razendsnel hun bivakmutsen verwisselen voor hun uniform. Heleen druipt gauw af en vraag bij de caissière om ruimteplaatjes. „Dat is ook zoiets,” zegt de man, “de ruimte, dat bestaat niet: de aarde is plat.” Vervolgens verzucht hij: „De wereld wordt steeds gekker.”

Nou, daar kan nog geen drie weken tramlijnacht tegenop. Heerlijk! Onze sterreageerster Pawi maakte het nog een tikkie leuker en fantaseerde de volgende slotzin van de verwarde man: “Wat bent u trouwens van plan met die tomatenketchup, dame?” Verder lezen De wereld wordt steeds gekker (166)

Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Hanneke Wiertz schreef vorige week in de NRC over het koekoeksei dat door de wanhopige vogelouders in het nest van een kleine karekiet was gedeponeerd, bij gebrek aan een vogelbabyluikje. Oh horror, via de beleefdelente.nl website kon je meekoekeloeren, en wist je dat het koekoeksjong eenmaal uitgekomen de rest van het nest naar beneden zou gaan kieperen. Reactie van de dochter van Hanneke: “Belachelijk. 983 kijkers en niemand doet wat!!”

Later bleek het koekoeksjong zelve uit het nest getuimeld te zijn, vanwege harde wind, regen en een zwiepende stengel. Had je maar geen karekiet moeten willen worden, denk ik dan en ga, gehoord de beraadslagingen, over tot de orde van de dag. Kom zeg. Aan krakers had ik destijds, toen ik nog door Amsterdam zwabberde, ook een hekel. Van spullen van een ander blijf je af, zo is het gewoon. Verder lezen Belachelijk: 983 kijkers en niemand doet wat (165)

Nieuw: wij plaatsen nu ook contactadvertenties (164)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Reageren op ikjes en stukjes van andere mensen is hier geen verplichting. Net zoals je in de kroeg ook niet perse met iedereen hoeft te kletsen. Alles mag. Niks hoeft. Hier bespreek ik samen met de andere reageerders de oogst van een paar weken ikjes. Wat dat zijn en waarheen verder te surfen staat helegaar onderaan in het colofon. En we bespreken ook nog de actualiteit en wat verder in ons opkomt. Doe lekker mee, zou ik zeggen. Of geniet scrollend in stilte of met een enkele lach. Ook dat mag.

Erik Feenstra liep een paar weken geleden een blauwtje (paarsje volgens Luvienna) bij een vrouw in de trein van in de zestig met donker paars geverfde krullen. Ze had geen tijd voor een bak koffie. Daar kwam zijn ikje op neer. Kan. Mag. Maar val er ons niet mee lastig. We willen dit niet in een landelijk dagblad lezen.

Marjolein Meester liep er ook éėn, zo’n blauwtje, en wel bij een “knappe jongen” voor haar in de rij. Die kocht éėn appel en éėn banaan en zij dacht dus: “Dit is hét moment om te vragen of hij zin heeft in koffie.” Maar ze zei niets. Jammer eigenlijk. Ook dat hij de NRC niet leest.

Nieuw: bij gebrek aan ikjes plaatsen wij nu ook contactadvertenties. Geen bijzondere eisen aan inhoud en schrijfstijl

Het gebrek aan goede ikjes wordt steeds nijpender, zo lijkt het wel. “Nieuw!”, zei een sarcastisch mannetje, “Bij gebrek aan ikjes plaatsen wij nu ook contactadvertenties. Geen bijzondere eisen aan inhoud en schrijfstijl.” Verder lezen Nieuw: wij plaatsen nu ook contactadvertenties (164)

War wil een mens nog meer? (163)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De Integriteitscommissie, daar hebben we al tijden niks meer van gehoord. Jullie weten het nog wel, die schuinsmarcherende voorzitter en die etentjes in pannenkoekenhuizen in de Wassenaarsche duinen. Het gedoe met de secretaresse ’s avonds laat in de hotelkamer van de voorzitter. De vertwijfelde voorzittersvrouw in haar nachtjapon dwalend door de gangen en zelfs buiten op het erf. En die saaie onkreukbare secretaris die bij hoogoplopende lezersgeschillen maar stomdronken commissieleden via de SMS (die had je toen nog) de oordelen doortexte. We zullen nooit weten of hij er niet misschien af en toe eentje uit zijn duim zoog. Verder lezen War wil een mens nog meer? (163)

Help de olijf (162)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Er voltrekt zich een stille ramp in Zuid-Europa. Onze verslaggeefster Pawi – eigenlijk met haar chaperon op helikoptervakantie – deed verslag van wat zij met eigen ogen op Sicilië, in Puglia en in de Abruzzen gebeuren zag: de kaalslag die de Xylella-bacterie veroorzaakt. Deze bacterie legt al sinds 2013 hele olijfboomgaarden plat. Ze noemen het ook wel olijvenpest en die rukt ook nogeens op naar Nederland.

Maar nu denk ik oei, alweer een boom naar de gallemiezen.

De bacterie wordt in de planten gebracht door de boomkrekel en het spuugbeestje. Spuugbeestje! Niemand weet toch wat dat is? Laat die oppleuren naar hun eigen land! Er is geen remedie, volgens de doorgaans goedingelichte verslaggeefster.

“In Brussel bedachten ze dat alle geinfecteerde bomen moesten worden gerooid. Daar was geen boer voor te porren. Nu proberen ze het met insectenbestrijding, veel ploegen van de grond rond de bomen en drastisch snoeien. Voor zover ik kan zien helpt het niet. Nu hoor ik hier, nog steeds in Zuid-Italië, ’s avonds een krekel. Ooit een heerlijk geluid, lekker ver weg in het zuiden, wie maakt me wat!? Maar nu denk ik: oei, alweer een boom naar de gallemiezen.” Verder lezen Help de olijf (162)

Kwetsbaar genomen (161)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Mooi is het als reageerders open zijn en, zoals onze Mark, zelfs een echte foto van zichzelf doorstralen. Kwetsbaar genomen in het holst van de nacht. En dan hebben we het niet over zijn vriendin, maar over zijn selfie.

“Tjonge Markie”, zei Luvienna liefkozend, “wat een Oudhollandsche-meestersfoto! Fraai uitgelicht, lijstje eromheen, klaar.” En Bertie zag er een figuur uit een bijbelfilm in “of één van de Romeinse tijd.” Pawi: “De foto doet denken aan iemand die met plezier voorleest uit eigen werk. Ik zie daarbij vele kinderen geboeid luisteren naar verhalen die ze nooit hadden mogen horen van hun eigen ouders.”   Verder lezen Kwetsbaar genomen (161)

Opgegeten eten op een eiland (160)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Floris Bijlsma vond het vorige week grappig om iemand die zijn collega Frans wilde spreken in het Frans te woord te staan. Voor zo’n ouwe flauwe grap moet hij heel wat jaargangen Donald Ducks hebben doorgewerkt. Volgens Ad Hok had het grapje ook gekund met Engels spreken en iemand die Dick heette.

Zonder Pawi op de site was het toch maar een beetje saaie bedoening. Gelukkig stuurde ze af en toen een ansichtkaartje. Eerst uit het “peperdure Zürich”, later uit Genova en toen vanuit Palermo. Man man man, zijn ze met de helikopter? Verder lezen Opgegeten eten op een eiland (160)