De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitblikken en terugkijken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Continue reading “De excuusloze knalscheet. Punt. (159)”

Advertisements

Roken en paffen en schransen (158)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

Luvienna vroeg naar aanleiding van recente televisiebeelden van hijgende varkens en bezwijkende Argentijnse paarden om AANDACHT voor het eten van vlees en het dierenleed dat daarmee gepaard kan gaan: “Ik kan niet begrijpen dat mensen zich bij het zien van die beelden zich zo geschokt kunnen tonen en toch gewoon met smaak hun kroketje en karbonaadje (en wienerschnitzel) kunnen eten.”

By Ben-Natan (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D, via Wikimedia Commons
Nee, wie wel, maar het gebeurt. Ver-van-mijn-bedshow, zoals zoveel wereldleed. Mensen roken en paffen en schransen ook door, terwijl de ijskappen smelten, longen geasfalteerd worden en aderen dichtslibben. Continue reading “Roken en paffen en schransen (158)”

Een gigantische duim (157)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

Google Map (geen kippenhok te bekennen, laat staan kippen)

Hans van Belleghem bleek over een gigantische duim te beschikken. Als je op nevenstaand kaartje inzoomt kom je volgens hem terecht “in zijn kippenhok”. Not, Hans! Maar goed, je stond er vorige week mee in de NRC. Volgens Pawi een kwestie van een opgeleukt ikje, en zo is het. Niets meer. En niets minder. Maar die moeten er ook zijn.

Continue reading “Een gigantische duim (157)”

Ik heb een klacht (156)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit

We noteerden vorige week een heleboel kinderikjes en mooischrijverij-ikjes, daar heb ik het dus niet over in dit overzicht van hoogtepunten. Er was er maar eentje die een beetje de moeite waard was: een consumentenklachtikje over een doktersassistente die voor het maken van een afspraak wilde weten wat de patient scheelde. Vanwege het privacygevoelige karakter antwoordde de auteur, tevens NRC-lezer Bert Weverling verbouwereerd „Ik heb een klacht.” Even was het toen stil en toen vroeg het gansje aarzelend: „Over ons?”

Continue reading “Ik heb een klacht (156)”

Wat zijn peren? (155)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Morgen is het rokjesdag. Vorige week was het kinderikjesweek. De enige dragelijke was die van E.J. Diepeveen, die vertelde over die keer dat hij/zij in bijzijn van zijn/haar 8-jarige dochtertje “Kut met peren!” schreeuwde. Waarop het dochtertje hem/haar verbaasd aankeek en vroeg: „Wat zijn peren?”

Het was vooral ook de week van de terugkeer van Bookmarkmijnboek. Onze gekwelde romanticus kwam in stijl terug met een hartelijk “Nog een gezegend 2017”, tijdstip van plaatsen: 20 maart, 13:40 uur. Continue reading “Wat zijn peren? (155)”

Een loeiende koe en een zingende merel (154)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

We zaten er allemaal klaar voor. De verkiezingen. De wereld zou ten onder gaan. De bommenwerpers naar Ankara. Trump op staatsbezoek bij Geert. Niets van dat alles. De wereld draaide gewoon door.

Geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop

Er viel zelfs geen sappig verkiezingsikje te noteren. Niks over stemhokjes die omvielen. Gordijntjes waardoorheen grappige domme dingetjes te zien waren. Potloden met een gebroken punt. Geen enkel kind met een grappige opmerking over papa en mama die de verkiezingen aan de keukentafel bespraken. Geen Mieke Kerkhofje over een op sterven liggende patient die vlak voor de operatie opstond om zijn stem te gaan uitbrengen. En zelfs geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop. Niets. Continue reading “Een loeiende koe en een zingende merel (154)”

Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Dit zou weleens het laatste intro van voor de oorlog kunnen zijn. Als woensdagnacht de verkeerde blijkt te hebben gewonnen, met een monsterzege, en donderdagmorgen dus de bommenwerpers opstijgen om Ankara te gaan platbombarderen, dan heb je de poppetjes aan het dansen.

Dat laten de Turken niet op zich zitten en ze maken op vrijdag in Rotterdam het karwei van de Duitsers af. Wilders reageert daar niet op, want hij vindt het niet leuk, loopt weg en laat het redden van het land over aan Jesse Klaver (2e geworden), die dit samen met runner up (nou ja, 3e plaats) Thierry Baudet, drie vingers in de neus en een baal lavendel in een paar weken tijd gaat doen. Want die jonge honden zijn me een partijtje daadkrachtig hoor, en ook Thierry kan zijn mouwen oprollen. Als het maar moet. Lekker met een glas rode wijn.

Continue reading “Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)”

Blote lijven op Roatan (1)

Mijn dochter is zo’n tien jaar geleden naar het eilandje Utila vertrokken om daar een opleiding tot duikinstructeur te volgen. Zij heeft daarna op het grotere Roatan werk gevonden bij een van de vele duikscholen (hier dive shops genoemd) Het eiland Roatan is omringd door koraalrif en trekt het hele jaar duiktoeristen aan, voornamelijk uit Noord- en Midden-Amerika en Europa.

Vlieg ook eens naar Roatan. Boek hier: http://www.honduras.com/airports-airlines-flights/

Roatan, het grootste van de Bay Islands, die samen met Belize het vroegere British Honduras vormden, ligt ca 40 km uit de noordkust van Honduras en is goed bereikbaar door de lucht en over water.

De meeste toeristen komen met het vliegtuig of per cruiseship, maar die laatsten blijven slechts enkele uren. De locals en de backpackers nemen de goedkope snelle ferry (1.5 uur) vanuit La Ceiba op het vaste land. Continue reading “Blote lijven op Roatan (1)”

Tot stof zoals weleer

Ga ik dood
Dan val ik uit elkaar
Tot stof zoals weleer

Ik stuif op en zweef heen
De wind draagt me mee
Je ziet me niet meer

Ik vlieg over verre oorden
Leef als een gedicht
Tot ik in jouw adem wederkeer

© 2017 Bas van Vuren

Continue reading “Tot stof zoals weleer”