Beer poept bessen

Photo: (c) 2016 A. Hok Productions, Beer bij bus
Photo: (c) 2016 A. Hok Productions, Beer bij bus

“Een aantal jaren geleden waren we in Denali National Park in Alaska. Voor ons geen stevige stappers, maar een comfortabele bus van waaruit wij veel natuurschoon hebben gezien. Op een gegeven moment kwam deze reusachtige grizzly beer op ons af. De beer liep langs de bus en deed langs de weg, vlak onder ons raam, zijn behoefte. Veel rode bessen gegeten, kennelijk.”

 

Photo: (c) 2016 A. Hok Productions, Beer poept bessen
Photo: (c) 2016 A. Hok Productions, Beer poept bessen

Het zal je maar gebeuren. Nou, onze geliefde reageerder Ad Hok gebeurde het. En hoe *huiver icoontje* Dat je de tegenwoordigheid van geest hebt om op zo’n moment de camera te pakken. Heel apart. Zie dat keuteltje vallen. Verser kan het niet. En dat allemaal uit de buik en darm van de beer, we willen het niet weten wat voor zooi het daarin is. En hoe het stinkt. Laat staan hoe een stevige boer ruikt van zo’n beer. Dan ben je blij dat een bus ramen hebt.  Ja die Hok neemt het ervan. Wil je het er ook van nemen? Boek dan hier jouw trip naar het park, zo ver is het niet weg.  Wij gaan hier intussen gewoon verder met ons suffe leventje. Lees verder Beer poept bessen

Populisten aller landen, jullie horen nog van ons

161114trumpGoed, eerst maar even Trump en Zwarte Piet. Nevenstaande foto maakte ik vorige week woensdagmorgen om een uur of negen van mijn TV-scherm, ergens in een hotelkamer in het buitenland. Ik had urenlang verdoofd naar die TV liggen kijken, tot het licht werd, tot de auto’s weer gingen rijden. Ik dacht dat ik in een parallelle wereld was terechtgekomen en ik wilde voor later vastleggen wat ik op dat moment zag: Donald Trump, een xenofobe, leugenachtige zakenman, die vrouwen in het kruis grijpt en daar trots op is, was zojuist tot machtigste man van de planeet gekozen. Kon niet echt gebeurd zijn. Zoals we nu weten kon dat wel en het was nog democratisch ook. Live with it, zeg ik nu. ’t Is democratie. De Amerikanen hebben de leider gekregen die ze verdienen. En misschien valt het mee. Lees verder Populisten aller landen, jullie horen nog van ons

Killerheks op bezemsteel

161033header_zundapp

Brigitte Stal schreef vorige week in de NRC over haar mega-avontuur, waarin zij in Turijn in de nok van het Filmmuseum “een klein zwart silhouet” zag fladderen en zich toen bedacht “Batman has returned”. Ja, dat kun je zo hebben. Ad Hok bedacht een variant: “Plotseling valt mijn oog op iets bewegends aan de muur. Het is een spin die zich blijkbaar thuis voelt tussen de filmsterren: Spiderman has returned.” En na niet eens zo lang nadenken toverde hij nog een betere uit zijn hoed: “Ik heb het idee dat er iets beweegt, maar ik zie niets: The Invisible Man has returned.” Dan wil je toch niet achterblijven? Het leek Twitter wel hier op het blog. “Plotseling valt mijn oog op iets bewegends in de koepel. Het is een killerheks op een bezemsteel.” En zo komen we met z’n allen ons leven wel door.

Vroeger kwam je op ideeën als je even niets te doen had. Deed je uitvindingen als je je verveelde. Nu maak je anderen – die je in feite niet eens kent – aan het lachen. Een serie waargebeurde horrorverhalen werd door Ilona opgedist, achtereenvolgens over een zwerm zwarte vliegen onder de luxaflex, een vlieg die zich brandde aan een halogeenspotje in het plafond van de badkamer, en een grote, dikke, zwarte (waarom moet de kleur er nu weer bij?) spin in de gootsteen.

Het deed mij terugverlangen naar de dagen van weleer, toen bijvoorbeeld Luvienna nog een legendarisch ikje geplaatst zag over de dood van een vlieg in de gootsteen. Binnenkort gaan we lekker al die goeie gouwe ikjes herplaatsen en de eer geven die ze en vooral die hun schrijvers (m/v) toekomt.

Lees verder Killerheks op bezemsteel

Hoop loert altijd

161024headerhoop

De overname van dit blog door ondergetekende is alweer een week oud en eigenlijk lijkt het alsof het nooit anders is geweest. We missen het ouwe blog al niet meer, sterker nog, hoe was dat dan? Hoe zag dat eruit? Wat stond daar op? We weten het niet meer. Da’s het geheim van evolutie in plaats van revolutie. Pawi reageerde goedkeurend met “vernieuwen in kleine stapjes werkt het best, zo blijkt ook hier maar weer” en stelde en passant indeklapsigaar.com als nieuwe naam van de site voor. Die gaat het niet worden, denken we.

161024klapsigaar
Jan Willemsen, klapsigaar voor Kapitein Jan Sanders 1991 nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Sanders_(tekenaar)

Mopperkont beloofde “zijn hoed op te vreten” en Bertie viel hem bij. Waarom? Ze zagen stijlovereenkomsten tussen de vorige en huidige blogbeheerder. Mag. Kan. Plopje draafde na heel lang weggeweest te zijn weer eens op en maakte “excuus voor mijn lange afwezigheid, beidewee. Een al te saai verhaal.” Dat verhaal kwam niet, maar het gehoopte verse grafgedicht bleef ook uit. We blijven hopen, want, zo weten we, hoop loert altijd. Lees verder Hoop loert altijd

Dit blog is overgenomen door mij

161017overgenomen
Bas_van_Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Da’s best wel even nieuws. Dit blog is zojuist – gisteren om precies te zijn – vriendschappelijk overgenomen door mij, Bas van Vuren dus. Apiedapie blijft op de achtergrond betrokken, hij blijft inspireren, het blog technisch beheren en de emails sorteren. Ergens hadden we het misschien kunnen weten. Sinds 26 september zijn de intro’s immers opgeschort geweest “vanwege grote drukte” van de voormalige blogbaas. Jaja … In plaats van deze immens populaire weekaftrappen plaatste onze vriend tot drie keer toe oude kwaliteitsikjes van vroeger. Afkomstig van ene Bas van Vuren. Jaja … Van het een kwam het ander en gisteren, 16 oktober, kondigde de laatstgenoemde (ik dus) aan dat hij de hele zaak had overgenomen. Nou, en dit intro is mijn eerste proeve van bekwaamheid. Ik ben keibenieuwd naar wat jullie er van vinden.  Lees verder Dit blog is overgenomen door mij

Ontbijt

druiven_header

De zaterdagochtenden lopen bij ons al jaren uit de hand. De ruzies van de afgelopen week komen aan de ontbijttafel voorbij. We hebben dan alle tijd om elkaar de schuld te geven van alles wat er in ons leven verkeerd gaat. Vervolgens gaan we boodschappen doen alsof er niets aan de hand is.

Bij de groenteboer bestelt mijn vrouw een kilo druiven. De man loopt weg om het fruit te wegen. Zijn collega rekent af met een andere klant, draait zich om en kijkt ons vragend aan. Lees verder Ontbijt

Vliegtuig

amerika_formuliertje_header

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

“Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.

Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen. Lees verder Vliegtuig

Ik wilde over het kleine geluk schrijven

160919kip_header
Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje
Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin. Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje

Saskia Mudde zag een zwerver omgekeerd met zijn hoofd in de vuilnisbak staan op zoek naar een goeie krant. Dit was volgens Mopperkont vast een “aan lager wal geraakte NRC-lezer”. Els van Oosten kreeg een prachtige motivatiebrief van een kandidaat, die echter bekende dat zijn vader die geschreven had. Klare taal: “De clou van het ikje was wel zeer frappant, in andere landen zou die openhartigheid afgestraft worden.” Het leukste ikje van vorige week, want daar heb ik het natuurlijk over, ikjes, die uit de NRC, en wat we ervan vinden, was die van Jesper Verhoef, die vertelde hoe zijn vriendin, werkzaam bij een ICT-helpdesk op de vraag “who is your internet provider?” te horen kreeg: “Mijn vader”.  Lees verder Ik wilde over het kleine geluk schrijven

Weer een 9/11 overleefd

Wind blown, Ben Jackson

“Tot nu gaat het goed, maar misschien slapen ze nog. Of kunnen ze hun gordeltje, koffertje, gasflesje of wat voor moois ze ook maar bedacht hebben niet vinden en lopen ze nu met een droge mond door hun huis te mopperen.” Dit schreef ik gisteren, op de vroege zondagmorgen. Ik ben altijd weer blij als we weer een 9/11 overleven. Dit was de vijftiende verjaardag. Ik bedoel maar. Op naar de volgende *knock on wood icoontje* Wij kunnen hier voorlopig de ikjes uit de NRC blijven bespreken en nog heel veel meer. Mooi toch? Lees verder Weer een 9/11 overleefd