Je behelpen met een huurvarkentje

Teruggrijpen en vooruithuppelen op ikjes en actualiteit

Het dochtertje van Mayke Ruemkes heeft slechts zeven volgers op haar YouTube-kanaal. “Dat valt nog wel mee. Jezus had er ook maar twaalf”, zegt een klasgenootje. Een lief ikje van een trotse moeder, vond Pawi. Een geestig ikje met “al die bijbelkennis” vond Klare taal (waarmee ze een tikkie overdreef, het ikje bevatte maar één bijbels feitje).

Zoals we weten is de AVVLB de Algemene Vergadering van het Verbond van Leuke Blogeigenaren.

Ik had weinig tijd voor het bijhouden van mijn blog vorige week, want ik was bezig met het uitwerken van het verslag met actiepunten en wat verder ter tafel kwam van de AVVLB, die ik een week eerder in Brussel had bezocht.

Zoals we weten is de AVVLB de Algemene Vergadering van het Verbond van Leuke Blogeigenaren. Het is een bont gezelschap van mensen van hier maar ook uit verre warme landen en uit Amerika. Ze praten over gemeenschappelijke uitdagingen. Ze wisselen tips en nieuwigheidjes uit. Ze vertellen anekdotes, eten deftig maar ook friet. En ze gaan meestal al tijdens het toetje zingen. Tot diep in de nacht. En je weet hoe dat gaat, dan komt de cognac op tafel. In het algemeen is de sfeer uitstekend en je leert er veel van. Verder lezen Je behelpen met een huurvarkentje

Advertenties

Zelfkennis is de sleutel (179)

Vooruitblikken en teruglopen op de ikjes en de actualiteit

“Zelfkennis” van Jan van Rutte, “Sleutel” van Leo Bom, “Supermarktvragen” van Michael van der Sande. Wat zijn dit? Juist! Ikjes van vorige week die niks voorstelden.

In “Thuisbezorgd” ging Arjan Thomassen ’s avonds laat zonder fiets en zonder taxi, maar met een pizzakoerier naar huis. En had het bijna tot de eerste alinea geschopt.

In “Vroeger” van Sarah met een h van Wijngaarden gaat het over een trein en het al of niet opstaan voor elkaar. Onze gewaardeerde en geliefde muzikale fietsende ikjesplaatser en -reviewer Mopperkont was er snel klaar mee: “Een beetje luistervinken in de trein en het verhaaltje ‘s avonds naar de krant sturen, bah. Geef mij maar zuchters en mopperaars, die al dan niet met veel misbaar opstaan voor een oudere man.” Verder lezen Zelfkennis is de sleutel (179)

Lange blonde haren (178)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en de actualiteit

“Soms denk je ineens: ik hou van die blogmaster, die wapperende baarden uit vensters ziet waaien”. Dat zei onze vaste, graag geziene en geliefde reageerster Pawi vorige week. Leuk toch? Het zal je maar gezegd worden. Dan ben je zo blij als een aap met zeven staarten.

Ik zag die baarden in gedachten waaien toen ik me een Italiaanse trein voorstelde. Waarom, dat weet ik niet. Maar ik dacht eraan en schreef het op. En dat dat beroemde Italiaanse opschrift “È pericoloso sporgersi” zogenaamd betekende dat je je baard niet uit het raam mocht laten wapperen.

Een diepe gaap. We deden nog een plas. En een enkeling nam nog een toastje.

Ik had daar absoluut geen bijgedachten bij, totdat iemand me een dag later wees op die engerd die in New York met een vrachtwagen dood en verderf zaaide. Uit naam van, ja van wat eigenlijk, niks, van de haat en de megadomheid. Het drama gebeurde nota bene op de plaats waar ik regelmatig jogde en wandelde, ooit. Niet dat zulks het erger maakte. Wel erg is het dat we er aan wennen en meteen over gingen tot de orde van de dag. Niks Facebookprofielen met Amerikaanse vlaggen. Niks Twitterberichten met “I am America”, niks Eiffeltoren in de kleuren van de Amerikaanse vlag, niks CNN aan tot diep in de nacht. Een diepe gaap. We deden nog een plas. En een enkeling nam nog een toastje.

Verder lezen Lange blonde haren (178)

De Schrijvende Rechter zei een paar keer iets (177)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en de actualiteit

Ikjes blijven aparte dingetjes. Het zijn piepkleine schetsjes, lezersanekdotes, en als ze goed opgeschreven zijn, met geen woord teveel en met een goeie pointe, dan zorgen ze voor een verwarmende glimlach. Temidden van het treurige nieuws van alledag.

Vaker echter krult de lip van de ikjesrecensent zich minachtend om. Dan betrof het een kinderikje, een ikje over een demente ouder of patiënt, iets actueels dat er bij de haren bijgesleept werd en had het dingetje een clou die je al in de krant van gisteren zag aankomen. We hadden ze weer allemaal, de afgelopen twee weken, zowel goed als slecht. Hier komen er een paar en wat onze lezers ervan vonden. Want in de NRC kunnen ze hun ei nog altijd niet kwijt.

Duurt niet lang meer en de treinen rijden waarheen de machinist zin heeft.

Er was een ikje over de NS welker conducteur vanuit de luidspreker zei: „Wegens een defecte trein bij Amsterdam Sloterdijk komen wij aan met een vertraging van … o nee! dat mag ik niet zeggen … komen wij 22 minuten later aan dan gepland.” En de hele trein zat te schuddebuiken, volgens Reinder Storm. Mag en kan, maar het is natuurlijk een teken aan de wand als je personeel je instructies publiekelijk belachelijk maakt. Duurt niet lang meer en de treinen rijden waarheen de machinist die dag zin heeft. Verder lezen De Schrijvende Rechter zei een paar keer iets (177)

Bent u te vertrouwen? (176)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en de actualiteit

Hier is dan weer het nieuwe intro. Handig, want – in de woorden van Ad Hok – dan hoef je niet zo lang naar de nieuwste reactie van het oude te scrollen. Zo’n nieuw weekoverzicht is ook handig om te voorkomen dat andere kapers in plaats van je plantjes water te geven ze proberen met wortel en al uit de grond te trekken. En het is een traditie geworden. Vandaar dus. Reden genoeg voor weer zo’n nieuw intro. Geniet ervan. Met mate. Er zijn nog andere dingen die je ook lezen kunt. En lezen moet om hier mee te kunnen praten.

Er waren behoorlijk wat ikjes vorige week en ook reacties daar dan weer op. En wat off topic discussies naar aanleiding van de actualiteit. Eigenlijk stof genoeg voor een keilang intro, maar ik houd het kort vandaag. Gekke Henkie woont hier niet.

Benno Verburgt schreef over zijn zoontje van 2 die op de vraag hoe het met opa en oma ging antwoordde: “Ze zijn er nog.” Mopperkont: “Zoontje van twee had vast niet in de gaten dat hij onbedoeld grappig was, maar dat heb je vaker bij kinder-ikjes.” Verder lezen Bent u te vertrouwen? (176)

Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Vermoeid en natgeregend kwam Meinoud Hehenkamp een paar weken geleden thuis. In de huiskamer bouwden de kinderen een hut. Ze gaf “beiden natte kussen” en zuchtte: „Ik ga me verkleden.” De jongste begon te stralen. „Als wat?” vroeg hij.

Leuk toch? Ja, dat zijn ikjes die we willen lezen. Ik wel tenminste.

Het valt op dat de NRC-lezers best grappige of ontroerende “lezersanekdotes‘ insturen, maar dat ze man man man vaak krenentommend slecht opgeschreven worden. En de redaktie corrigeert niet of is al even slecht van taal.

Gelukkig staat het deskundige ikjesforum alhier paraat, gepokt en gemazeld in het ikjesbespreken als ze zijn. Onze sterschrijfster, Pawi, gaf bijvoorbeeld het constructief commentaar: “Ik geef ze beiden natten kussen” zou ik vervangen door “Ik geef ze allebei een zoen”. En de zucht zou ze weglaten. Ik ook. En iedereen eigenlijk. Maar ja, het stond al in de krant. Zucht. Verder lezen Hoe zou ik geheten hebben als ik transgender was? (175)

Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier (174)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

We lazen vorige week in de NRC een agressief ikje, geschreven door Dick te Boekhorst. Het ging over zijn vrouw. Die “knijpt meteen in de remmen” als een paar kwajongens van vijftien jaar een opmerking over haar fietsgedrag maken. En dan gaat ze die jongens ook nogeens iets “toebijten”. Man man man wat zen kun je toch zijn als je wat ouder wordt. Not dus. Zal wel in Amsterdam gebeurd zijn.

De COUS – de educatieve zusterorganisatie die hier sinds kort instructievideo’s deelt – plaatste er een vlog bij waarin een jong, sympathiek meisje je leert hoe je zen kunt blijven. Maar het viel niet bij iedereen in de smaak.

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“, drukte De Schrijvende Rechter (DSR) zich kernachtig uit. “Wat een drukke egotripper met zelfingenomen prietpraat” vond Klare taal. “Hoe kun je daar in godsnaam (11 minuten lang) naar luisteren?” vroeg Ad Hok zich af. En Lummel wist “een mooi motto voor een vlog: heb je nix te zeggen? Doe het dan hier!”

Verder lezen Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier (174)

Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De vorige week gelanceerde VVU COUS is de “Community Open University Site”. Met Van Vuren ervoor. Je krijgt behoorlijk educatieve trainings- en instructievideo’s te zien over uiteenlopende onderwerpen die via het open ikjes crowd proces door het NRC-lezend volk worden aangekaart. Dus gegarandeerd maatschappijrelevant en keiparticipatief. Elke dag gratis en voor niks een nieuwe. Leermomentjes, kritiek en bijval kan in real time met de medestudenten worden uitgewisseld, zonder tussenkomst van de leraar, lerares of videoproducent(e). De eerste volle week zit erop en de resultaten liegen er niet om.

Klare taal, één van de early adopters, legde het vorige week voor de nieuwkomers als volgt uit: “Cous is de afkorting van een zeer sjieke definitie van dit blog, de baas ervan en zijn reageerders. We krijgen nl bij elk ikje een soort filmische uitleg op (volks) academisch niveau wel te verstaan zodat ons brein geprikkeld wordt en dieper tot de materie doordringt.” Verder lezen Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Dubbel

Ik woon al jaren in Frankrijk. Toch stond ik voor een raadsel toen mijn negenjarige dochter opgetogen thuis kwam van de manege met de mededeling: „Papa, volgende week mag ik op double poney!”

Op de rand van haar bed werd het vraagstuk de volgende avonden niet opgelost. Twee pony’s boven op elkaar? Of liepen ze net als in het circus naast elkaar, met mijn dochtertje er wijdbeens boven op? Verder lezen Dubbel

Zwaaien naar de zonnebloemen (172)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het meest vertederende ikje van de afgelopen veertien dagen werd geplaatst door Ilse Geverink. Het ging over een echtpaar van een jaar of 70, 75, dat op een dalende roltrap naar boven rent. Schaterend als schoolkinderen. Ze deden dat volgens de schrijfster hand in hand en dat geeft aan dat er een stevige verzinfactor in het verhaal zit. Daar is zo’n roltrap namelijk echt te smal voor. Je valt je te pletter als je dat probeert. Zeker als bejaarde. Maar het beeld was mooi. Een echt “Carmiggeltje” zoals we dan zeggen. En oh ja, bovenaan het reuzenrad gaven ze elkaar nog een zoen ook! Zo moeten ze zijn, die ikjes. Vind ik wel tenminste.

De reacties op dit meesterikje waren ronduit lovend. Van een zuinig “niet geheel onleuk” van Luvienna tot een welgemeend “hier word je vrolijk van” van Pawi. 

Leuk dat er nog een site in Nederland is die de ikjes van vakkundig en vrolijk commentaar voorziet. Nu al meer dan 170 edities lang. Bestendig. Consequent. Zonder nukken en grillen. Daar hebben ze recht op. Voor wie recentelijk in de war gebracht is door pogingen tot #fakenews en geschiedvervalsing, is er maar een goede tip: duik in het archief, geniet en bewonder. Met mate, ik hoef er echt geen lintje voor te krijgen. Maar de inzet door de jaren heen die mag gezien worden. Verder lezen Zwaaien naar de zonnebloemen (172)