Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

We lazen vorige week in de NRC een agressief ikje, geschreven door Dick te Boekhorst. Het ging over zijn vrouw. Die “knijpt meteen in de remmen” als een paar kwajongens van vijftien jaar een opmerking over haar fietsgedrag maken. En dan gaat ze die jongens ook nogeens iets “toebijten”. Man man man wat zen kun je toch zijn als je wat ouder wordt. Not dus. Zal wel in Amsterdam gebeurd zijn.

De COUS – de educatieve zusterorganisatie die hier sinds kort instructievideo’s deelt – plaatste er een vlog bij waarin een jong, sympathiek meisje je leert hoe je zen kunt blijven. Maar het viel niet bij iedereen in de smaak.

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“

“Dat hoofd…..dat hoofd….-bareuh-“, drukte De Schrijvende Rechter (DSR) zich kernachtig uit. “Wat een drukke egotripper met zelfingenomen prietpraat” vond Klare taal. “Hoe kun je daar in godsnaam (11 minuten lang) naar luisteren?” vroeg Ad Hok zich af. En Lummel wist “een mooi motto voor een vlog: heb je nix te zeggen? Doe het dan hier!” Verder lezen Heb je nix te zeggen? Doe het dan hier

Advertenties

Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De vorige week gelanceerde VVU COUS is de “Community Open University Site”. Met Van Vuren ervoor. Je krijgt behoorlijk educatieve trainings- en instructievideo’s te zien over uiteenlopende onderwerpen die via het open ikjes crowd proces door het NRC-lezend volk worden aangekaart. Dus gegarandeerd maatschappijrelevant en keiparticipatief. Elke dag gratis en voor niks een nieuwe. Leermomentjes, kritiek en bijval kan in real time met de medestudenten worden uitgewisseld, zonder tussenkomst van de leraar, lerares of videoproducent(e). De eerste volle week zit erop en de resultaten liegen er niet om.

Klare taal, één van de early adopters, legde het vorige week voor de nieuwkomers als volgt uit: “Cous is de afkorting van een zeer sjieke definitie van dit blog, de baas ervan en zijn reageerders. We krijgen nl bij elk ikje een soort filmische uitleg op (volks) academisch niveau wel te verstaan zodat ons brein geprikkeld wordt en dieper tot de materie doordringt.” Verder lezen Niet geschreven tijdens Zomergasten (173)

Dubbel

Ik woon al jaren in Frankrijk. Toch stond ik voor een raadsel toen mijn negenjarige dochter opgetogen thuis kwam van de manege met de mededeling: „Papa, volgende week mag ik op double poney!”

Op de rand van haar bed werd het vraagstuk de volgende avonden niet opgelost. Twee pony’s boven op elkaar? Of liepen ze net als in het circus naast elkaar, met mijn dochtertje er wijdbeens boven op? Verder lezen Dubbel

Zwaaien naar de zonnebloemen (172)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het meest vertederende ikje van de afgelopen veertien dagen werd geplaatst door Ilse Geverink. Het ging over een echtpaar van een jaar of 70, 75, dat op een dalende roltrap naar boven rent. Schaterend als schoolkinderen. Ze deden dat volgens de schrijfster hand in hand en dat geeft aan dat er een stevige verzinfactor in het verhaal zit. Daar is zo’n roltrap namelijk echt te smal voor. Je valt je te pletter als je dat probeert. Zeker als bejaarde. Maar het beeld was mooi. Een echt “Carmiggeltje” zoals we dan zeggen. En oh ja, bovenaan het reuzenrad gaven ze elkaar nog een zoen ook! Zo moeten ze zijn, die ikjes. Vind ik wel tenminste.

De reacties op dit meesterikje waren ronduit lovend. Van een zuinig “niet geheel onleuk” van Luvienna tot een welgemeend “hier word je vrolijk van” van Pawi. 

Leuk dat er nog een site in Nederland is die de ikjes van vakkundig en vrolijk commentaar voorziet. Nu al meer dan 170 edities lang. Bestendig. Consequent. Zonder nukken en grillen. Daar hebben ze recht op. Voor wie recentelijk in de war gebracht is door pogingen tot #fakenews en geschiedvervalsing, is er maar een goede tip: duik in het archief, geniet en bewonder. Met mate, ik hoef er echt geen lintje voor te krijgen. Maar de inzet door de jaren heen die mag gezien worden. Verder lezen Zwaaien naar de zonnebloemen (172)

Boer heeft vrouw

AVV Koppen Wijkplaats – Zomer 2017

Heer Rozenwater
Heer Rozenwater, erkend kunstpaus

Omdat onze sympathieke maar voormalige kunst- en curiosaredacteur Heer Rozenwater zonodig in een trein naar Breda moet gaan zitten, en niet een half uurtje eerder is opgestaan om de AVV te plaatsen, toch een dagelijks hoogtepuntje voor de internetgemeente, plaats ik hier bij wijze van hoge uitzondering en uitsluitend voor hem en de klantjes de AVV van de dag.

Ik was er niet op voorbereid, hij had het even kunnen zeggen, maar goed, hier komt hij dan. Roept u maar!

depressie.jpg

Ik ben een dik mannetje (171)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Het hoogtepunt van de vorige week, laat ik er maar meteen mee van start gaan, was de jaarlijkse reageerdersbarbecue, ditmaal gehouden in Utrecht of all places. Deze lokatie, uitgekozen door Heer Rozenwater, weerhield naar schatting een fiks aantal reageerders om mee te doen. “Utrecht? De man is mesjokke. Ik lees er dan wel over in het intro of wellicht in een eigen draad.” zei Mark (aka TimmerArk) er bijvoorbeeld van. En dat klopt.

Maar ook bij Kraantje Lek aan het Overveense duin of op de Pier in Scheveningen hadden we deze reageerder waarschijnlijk niet mogen begroeten. “Iedereen kent elkaar al behalve ik” zei het arme ikje immers, “en ik ben momenteel maatschappelijk het minst geslaagd van jullie, en ten aanzien van mijzelf. Ik ben een dik mannetje dat nog nauwelijks iets aanpast behalve mijn crematoriumpak, welk misschien toepasselijk is.”

Verder lezen Ik ben een dik mannetje (171)

I’m the best! Sir! (2)

“Dag China, tot ziens!”, 19-delig reisverhaal, geschreven door Ilona

1. Chinezen zijn erg schoon op zichzelf

Beijing, 1 april 2011

Na een vliegreis naar het verre oosten heb je een nachtje geskipt. Gelukkig staan in Beijing Airport de taxichauffeurs in elk geval meteen voor de toeristen klaar. We stappen in, na de koffers in de kofferbak te hebben gestouwd. Andere taxi’s staan te dringen en mijn man, aan de achterkant van de taxi, zegt:  ‘Ga maar gewoon voorin zitten.”

‘Niet op reageren Lena, je doet gewoon of je neus bloedt’

Eenmaal op weg zet de chauffeur de meter aan: 10 yuan (1 yuan = 11 eurocent).  Na tien minuten pakt hij een aftands mobieltje en tikt in: 200. Hij wijst met z’n vinger op de meter met een afkeurend hoofdschudden.  ‘Niet op reageren Lena, je doet gewoon of je neus bloedt’,  klinkt het vanaf de achterbank. De chauffeur praat en praat en Joost mag weten waar dat over gaat.

Ik kijk zo onnozel als maar kan, hetgeen me niet moeilijk valt op dit moment. Dan tikt-ie 180 in. ‘Hou de meter in de gaten en niet reageren’, hoor ik. Ik staar de taxichauffeur wat aan en voel me ongemakkelijk. Wacht maar tot we bij het hotel zijn, denk ik, we kunnen toch niks anders doen dan de rit uitzitten. Verder lezen I’m the best! Sir! (2)

Een geschreven bitterbal (170)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

De reden dat ikjes zo populair zijn onder expats is “de band met ons lieve vaderlandje.” Een ikje is “een geschreven bitterbal of stroopwafel als het ware.” Dat schreef vorige week op een belendend blog de beroemde DSR, ofwel De Schrijvende Rechter, al sinds jaar en dag de belangrijkste ikjesbeoordelaar van het land. Hij is er een tijdje tussenuit geweest, maar is de afgelopen weken aan een ijzersterke comeback bezig. Zie voor een overzicht van zijn vroegere werk dit verzamelblog.  

Het is een keischerpe constatering. De ikjes lijken in Nederland zelve weinig opzien meer te baren. Je ziet ze niet bij Jinek voorbijkomen. Die praat liever met Geert Wilders over zijn poezen. En je ziet ze vrijwel nooit figureren op Twitter. Als ze al worden getweet door een enkele overgebleven ikjesfan, dan leidt het niet tot discussie en al helemaal niet tot #ophef. Saai.

Verder lezen Een geschreven bitterbal (170)

Oma is een baksteen (169)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en actualiteit

Een jochie van drie, Kick geheten, geeft op Schiphol een knuffel aan de beveiliger die door de knieën gaat om hem te laten zien hoe hij met zijn armen wijd moet gaan staan. Dat was in het nieuws, in de ikjesrubriek van de NRC vorige week. Lief opgeschreven door iemand die het zag gebeuren: Jonas van ’t Hek.

Volgens de schrijvende DSR, die zijn eindoordelen tegenwoordig elders, op een margeblog, schrijft, was het derdepersoonsvertelperspectief “krampachtig”, omdat hij toch sterk de indruk had dat “de inzender zelve de vader van het lieve kereltje is”. Had ik ook ja, maar krampachtig vond ik het dan weer niet, gek kereltje dat ik me d’r eentje van jullie allemaal ben.

100e reactielepeltje
Geen knuffel deze week maar het vertrouwde lepeltje. Voor de 100e reactie!

We hadden maar een stuk of zestig, zeventig reacties vorige week. Da’s niet veel. Of mijn mededeling dat de honderdste reactie geen lepeltje maar een knuffel van de blogbaas of reageerder naar keuze zou krijgen hiervoor verantwoordelijk is, zullen we nooit weten. Of worden de reageerders ouder en vadsiger? Rob Alberts meldde in ieder geval dat hij met zijn BMI van boven de 28 en een buikomvang van meer dan 125 steeds meer moeite heeft met het reageren op het blog. En Bertie blijkt zonder iets tegen ons te zeggen een gebroken arm te hebben gehad! Nu gespalkt. Lees en huiver alhier, op haar eigen lezenswaardige blog. Enfin, deze week geen geknuffel dus, maar weer gewoon het vergulde lepeltje.

Verder lezen Oma is een baksteen (169)