Mijn lief een brief

Mijn lief schreef ik een brief
Kom terug alsjeblief
Ik mis je vuur ik mis je vlam
Ik mis hoe je telkens schreeuwend kwam
In droefheid zijg ik nu neer
Mijn lief die komt bij mij niet meer.

© 2017 Bas van Vuren Continue reading “Mijn lief een brief”

Advertisements

Een loeiende koe en een zingende merel (154)

We zaten er allemaal klaar voor. De verkiezingen. De wereld zou ten onder gaan. De bommenwerpers naar Ankara. Trump op staatsbezoek bij Geert. Niets van dat alles. De wereld draaide gewoon door.

Geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop

Er viel zelfs geen sappig verkiezingsikje te noteren. Niks over stemhokjes die omvielen. Gordijntjes waardoorheen grappige domme dingetjes te zien waren. Potloden met een gebroken punt. Geen enkel kind met een grappige opmerking over papa en mama die de verkiezingen aan de keukentafel bespraken. Geen Mieke Kerkhofje over een op sterven liggende patient die vlak voor de operatie opstond om zijn stem te gaan uitbrengen. En zelfs geen Amsterdamse bouwvakker die op de fiets het stemlokaal kwam binnenrijden met een goeie mop. Niets. Continue reading “Een loeiende koe en een zingende merel (154)”

Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)

Dit zou weleens het laatste intro van voor de oorlog kunnen zijn. Als woensdagnacht de verkeerde blijkt te hebben gewonnen, met een monsterzege, en donderdagmorgen dus de bommenwerpers opstijgen om Ankara te gaan platbombarderen, dan heb je de poppetjes aan het dansen.

Dat laten de Turken niet op zich zitten en ze maken op vrijdag in Rotterdam het karwei van de Duitsers af. Wilders reageert daar niet op, want hij vindt het niet leuk, loopt weg en laat het redden van het land over aan Jesse Klaver (2e geworden), die dit samen met runner up (nou ja, 3e plaats) Thierry Baudet, drie vingers in de neus en een baal lavendel in een paar weken tijd gaat doen. Want die jonge honden zijn me een partijtje daadkrachtig hoor, en ook Thierry kan zijn mouwen oprollen. Als het maar moet. Lekker met een glas rode wijn.

Continue reading “Een vrouw, een jonge vent, kijk maar (153)”

Blote lijven op Roatan (1)

Mijn dochter is zo’n tien jaar geleden naar het eilandje Utila vertrokken om daar een opleiding tot duikinstructeur te volgen. Zij heeft daarna op het grotere Roatan werk gevonden bij een van de vele duikscholen (hier dive shops genoemd) Het eiland Roatan is omringd door koraalrif en trekt het hele jaar duiktoeristen aan, voornamelijk uit Noord- en Midden-Amerika en Europa.

Vlieg ook eens naar Roatan. Boek hier: http://www.honduras.com/airports-airlines-flights/

Roatan, het grootste van de Bay Islands, die samen met Belize het vroegere British Honduras vormden, ligt ca 40 km uit de noordkust van Honduras en is goed bereikbaar door de lucht en over water.

De meeste toeristen komen met het vliegtuig of per cruiseship, maar die laatsten blijven slechts enkele uren. De locals en de backpackers nemen de goedkope snelle ferry (1.5 uur) vanuit La Ceiba op het vaste land. Continue reading “Blote lijven op Roatan (1)”

Tot stof zoals weleer

Ga ik dood
Dan val ik uit elkaar
Tot stof zoals weleer

Ik stuif op en zweef heen
De wind draagt me mee
Je ziet me niet meer

Ik vlieg over verre oorden
Leef als een gedicht
Tot ik in jouw adem wederkeer

© 2017 Bas van Vuren

Continue reading “Tot stof zoals weleer”

Roeptoeters gaan nergens heen (152)

Het was me het weekje wel. We zagen een keinieuwe layout op dit blog, met grotere foto’s en robuustere letters en nog zo wat meer. Voor mij belangrijker dan voor jullie, da’s waar, maar toch.

We zagen een authentiek en onthullend minitwitterdebatje tussen mij en Jan Roos (advies: niet op stemmen, wat hij ook zegt, wat hij ook doet). En een teder liefdesversje, ook al helegaar nieuw en origineel, vrij naar iemand en op aangeven van iemand. Roeptoeters live. En ikjes. Ik bedoel maar. Gauw lezen dit intro. Waar? Dat ben je al aan het doen.

Maar zoveel oneerlijkheid en pure valsigheid, daar wilde ik niet bij wegkijken.

Eerst maar eens die dialoog met Roos. Er zijn er nogal wat, Rozen, en ze zijn allemaal regelmatig boos of verdrietig. Met déze had ik het nog nooit aan de stok. Maar zoveel oneerlijkheid en pure valsigheid, daar wilde ik niet bij wegkijken. Het dialoogje ging als volgt:

Continue reading “Roeptoeters gaan nergens heen (152)”

De liefde is geen spelletje

Luchtig flonsig niemendalletje,
Kittig pluizig lieve malletje,
Als ik vraag houdt zij van mij,
Dan gaan die beide handjes blij blij blij,
Ze lacht en doet heel stout;
Maar zegt niet of ze van me houdt,
Laag gemeen gevalletje.

Als je me zo blijft kwellen,
Listig rottig delletje,
Kun je je grafkist gaan bestellen,
De liefde is geen spelletje.

©2017 Bas van Vuren

(Vrij naar Alfred Lord Tennyson’s Lilian, aangereikt door de kunstzinnige Heer Rozenwater): Continue reading “De liefde is geen spelletje”

Ikjes hoeven niet leuk te zijn (151)

“Het is waar: nergens staat in de aanwijzingen dat ikjes leuk moeten zijn”, merkte onze reageerster Pawi op. Dat was alles.  Een piepklein zinnetje slechts. Maar ze won daarmee op haar gemak en met drie vingers in de neus de weekprijs van het allerdroogste en tevens allerdodelijkste commentaar op een ikje, zo die al bestond. Het ikje in kwestie, van ene Leon Nederstigt, was dan ook een draak der draken.

Op de politietraining ‘Mentale Kracht’ deelde de trainer ballonnen uit. De opdracht was de ballon op te blazen en er op te gaan zitten. “Een vrolijke, volslanke, vrouwelijke collega, niet zonder zelfspot, voelde duidelijk enige weerstand om met haar volle gewicht op haar ballon te gaan zitten.” schrijft Leon met overgave.

Bron: http://stressvrijleven.nu/politie-mentale-kracht
Bron: http://stressvrijleven.nu/politie-mentale-kracht

“Met gesloten ogen zette zij toch door en keek verrast naar beneden toen een knal uitbleef. Je kon een speld horen vallen toen de trainer haar vroeg of zij verbaasd was dat haar ballon niet knalde. Terwijl zij zichtbaar zocht naar een antwoord, werd de bijna ondraaglijke spanning doorbroken met een droog uit de groep klinkend: „Wij wel!”.

Tja, je moet het maar kunnen waarderen. Eigenlijk valt hij best wel mee, nu ik hem nogeens een keer opschrijf. Maar nu is het te laat. Continue reading “Ikjes hoeven niet leuk te zijn (151)”

Olijven prima te pruimen (150)

Flora Minis was de enige NRC-lezer (m/v) vorige week die een dragelijk ikje afleverde. De titel was al hilarisch en een echte klikbeet: “K-olijven”. 

Daar kwam het intro nogeens overheen: “Mijn bazin stopt mij een briefje van vijf in de hand. „Loop eens naar de markt voor zo’n lekker bakkie Kalamáta-olijven.””

Nou, en zo ging het dat hele ikje door, tot aan het einde waarin de markvrouw hartelijk om iets lacht.

Zijn eindoordeel: “prima te pruimen”

Reageerder Ad Hok was de enige die het “eigenlijk best eens een leuk ikje” vond. Het viel volgens hem “buiten de vaste categorieën die we door de jaren heen hebben leren kennen”. Zijn eindoordeel: “prima te pruimen.”Te olijven” haastte Bertie zich hem te verbeteren. Continue reading “Olijven prima te pruimen (150)”